ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΧΑΡΑ ΜΕΝΗ για το βιβλίο «Σκισμένη σελίδα» από τις Εκδόσεις Ανεμολόγιο

Καλημέρα σας,
σήμερα στη στήλη “Beauty Days with a Book” φιλοξενούμε τη συγγραφέα Χαρά Μένη και το βιβλίο της «Σκισμένη σελίδα», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ανεμολόγιο.

Ένα βιβλίο που μας ταξιδεύει στον κόσμο των αναμνήσεων, της αναζήτησης της ταυτότητας και της δύναμης των επιλογών — εκεί όπου το παρελθόν συναντά το παρόν και η ψυχή αναζητά τη δική της κάθαρση. 

1. Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη «Σκισμένη Σελίδα»;

Για να φτάσουμε στη γέννηση της «Σκισμένης Σελίδας», πρέπει να γυρίσουμε αρκετά

χρόνια πίσω, στα εφηβικά μου χρόνια. Ήταν μια εποχή γεμάτη όνειρα, έντονα

συναισθήματα και εκείνη τη γλυκιά μελαγχολία που συχνά συνοδεύει την εφηβεία.

Θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει ξανά και ξανά τη Σονάτα του Σεληνόφωτος του

Γιάννη Ρίτσου, να ακούει μπαλάντες και να αφήνεται σε ατελείωτες ονειροπολήσεις.

Παράλληλα, υπήρχε μέσα μου μια βαθιά ανάγκη να μετατρέπω όσα ένιωθα σε λέξεις. Το

χαρτί έγινε ένας χώρος ελευθερίας, ένας τόπος όπου μπορούσα να φυλάξω σκέψεις,

εικόνες και συναισθήματα. Κάπου ανάμεσα σε εκείνες τις λέξεις γεννήθηκε η Σολεδάδ.

Στην αρχή σαν μια μακρινή φιγούρα και σταδιακά σαν μια γυναίκα με τη δική της φωνή,

τη δική της ιστορία. Έτσι άρχισε να γράφεται η πρώτη σελίδα μιας ιστορίας που έμελλε,

χρόνια αργότερα, να γίνει η «Σκισμένη Σελίδα».

2. Τι συμβολίζει για εσάς ο τίτλος του βιβλίου;

Η «Σκισμένη Σελίδα» συμβολίζει όλα εκείνα τα κομμάτια της ζωής μας που κάποια

στιγμή θελήσαμε να διαγράψουμε. Αναμνήσεις, επιλογές, απώλειες, πληγές και τραύματα

που θα θέλαμε να μπορούσαμε απλώς να αφαιρέσουμε από την προσωπική μας ιστορία,

όπως σκίζουμε μια σελίδα από ένα βιβλίο. Μόνο που η ζωή δεν λειτουργεί έτσι. Ακόμη

κι αν σκίσουμε μια σελίδα, η ιστορία που ήταν γραμμένη επάνω της έχει ήδη υπάρξει.

Μας έχει επηρεάσει, μας έχει αλλάξει και έχει συμβάλει σε αυτό που είμαστε σήμερα.

Για μένα, λοιπόν, ο τίτλος κρύβει τελικά κάτι βαθιά αισιόδοξο. Δεν χρειάζεται να

διαγράψουμε το παρελθόν μας για να προχωρήσουμε. Χρειάζεται να το κοιτάξουμε

κατάματα, να συμφιλιωθούμε μαζί του και να αποδεχτούμε ακόμη και τις πιο δύσκολες

σελίδες του. Γιατί όλες μαζί —οι φωτεινές, οι σκοτεινές, οι όμορφες και οι επώδυνες—

συνθέτουν τον πολύχρωμο πίνακα της ζωής μας. Και στο τέλος, οι σελίδες αυτές

αποδεικνύουν κάτι πολύ απλό αλλά πολύτιμο: ό,τι ζήσαμε.

3. Πώς διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας της Σολεδάδ και τι αντιπροσωπεύει η μοναξιά

στη ζωή της;

Η Σολεδάδ είναι μια βαθιά ρομαντική αλλά και μελαγχολική φιγούρα. Είναι μια γυναίκα

που γνωρίζει από νωρίς τι θέλει από τη ζωή και έχει μέσα της μια δύναμη την οποία,

στην αρχή τουλάχιστον, ούτε η ίδια αντιλαμβάνεται πλήρως.

Η ζωή, όμως, έχει διαφορετικά σχέδια για εκείνη. Οι ανατροπές, οι απώλειες και οι

διαψεύσεις που συναντά δεν καταφέρνουν να τη λυγίσουν, αφήνουν όμως επάνω της τα

σημάδια τους. Σταδιακά γίνεται περισσότερο εσωστρεφής και ίσως πιο διστακτική

απέναντι στην ίδια τη ζωή.

Η μοναξιά της είναι μια εσωτερική κατάσταση. Άλλοτε λειτουργεί ως καταφύγιο, ένας

ασφαλής τόπος όπου μπορεί να προστατευτεί από όσα την πλήγωσαν, και άλλοτε

μετατρέπεται σε σκοτάδι που τη πνίγει. Και ίσως εκεί βρίσκεται μία από τις

σημαντικότερες διαδρομές της Σολεδάδ: στη στιγμή που αντιλαμβάνεται ότι η δύναμη

δεν βρίσκεται μόνο στο να αντέχεις το σκοτάδι, αλλά και στο να τολμάς να βγεις από

αυτό. Να ανοίγεσαι ξανά στη ζωή, γνωρίζοντας ότι μπορεί να πληγωθείς. Να δίνεις, παρ’

όλα αυτά, μια ευκαιρία στο φως.

4. Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η αναζήτηση των ριζών και της ταυτότητας στην

ιστορία του Άλεξ;

Η αναζήτηση των ριζών αποτελεί ουσιαστικά ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της

προσωπικής διαδρομής του Άλεξ. Από πολύ νωρίς υπάρχει μέσα του μια ανεξήγητη

ανησυχία, η αίσθηση πως κάτι λείπει, πως υπάρχει ένα κομμάτι του εαυτού του που δεν

έχει ακόμη ανακαλύψει. Στην αρχή αυτή η αναζήτηση είναι ασυνείδητη. Είναι

περισσότερο ένα συναίσθημα, μια εσωτερική φωνή που τον ωθεί προς μια κατεύθυνση

χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει ακριβώς το γιατί. Όσο όμως προχωρά η ιστορία, αυτή η ανάγκη

γίνεται συνειδητή. Ο Άλεξ καταλαβαίνει ότι, για να μπορέσει να απαντήσει στο ερώτημα

«ποιος είμαι;», πρέπει να τολμήσει να αναζητήσει την απάντηση και στο «από πού

έρχομαι;».

Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι η ψυχή του γνώριζε πολύ πριν μάθει ο ίδιος την αλήθεια.

Σαν να υπήρχε μέσα του μια μνήμη χωρίς αναμνήσεις, ένα αόρατο νήμα που τον

τραβούσε προς τις ρίζες του. Και ακολουθώντας αυτό το νήμα, ο Άλεξ δεν ανακαλύπτει

μόνο το παρελθόν του· ανακαλύπτει, τελικά, και ένα βαθύτερο κομμάτι του εαυτού του.

5. Τι σας ενέπνευσε να εντάξετε το θέμα της υιοθεσίας στο μυθιστόρημα;

Η υιοθεσία εμφανίζεται στην ιστορία ως ένας δρόμος προς την αναζήτηση της

ταυτότητας. Με ενδιέφερε να εξερευνήσω τη μετακίνηση, τόσο την κυριολεκτική όσο

και τη συμβολική: τη μετάβαση από έναν τόπο σε έναν άλλον, αλλά και από μια εκδοχή

του εαυτού μας σε μια νέα.

Παράλληλα, ήθελα να φωτίσω την έννοια του διαγενεακού τραύματος, του αόρατου

φορτίου που πολλές φορές μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, καθώς και την ανάγκη του

ανθρώπου να γνωρίζει τις ρίζες του και να αισθάνεται ότι ανήκει κάπου. Πιστεύω πως η

αναζήτηση του «ανήκειν» είναι μια από τις πιο βαθιές ανθρώπινες ανάγκες και ο Άλεξ

καλείται να τη διασχίσει για να μπορέσει να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του.

6. Πιστεύετε ότι το παρελθόν καθορίζει πάντα το μέλλον μας ή μπορούμε να το

ξεπεράσουμε;

Δεν πιστεύω ότι το παρελθόν καθορίζει το μέλλον μας. Μας διαμορφώνει, μας διδάσκει

και αφήνει τα αποτυπώματά του, όμως δεν μας στερεί την ελευθερία της επιλογής.

Πάντα υπάρχει μια επόμενη σελίδα που περιμένει να γραφτεί από εμάς. Ακόμη και η μη

επιλογή είναι, στην ουσία, μια επιλογή. Το παρελθόν μπορεί να γίνει πολύτιμη εμπειρία,

αρκεί να μη γίνει φυλακή. Όταν το αποδεχόμαστε χωρίς να το αφήνουμε να ορίζει τη ζωή

μας, τότε αποκτά πραγματική αξία.

7. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση κατά τη συγγραφή αυτού του βιβλίου;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να επιτρέψω στην ιστορία να βγει στο φως. Για πολύ

καιρό ένιωθα την ανάγκη να λειτουργώ προστατευτικά απέναντι στους ήρωές μου, σαν

να φοβόμουν να τους εκθέσω μαζί με τις πληγές και τις αλήθειές τους.

Κάποια στιγμή, όμως, κατάλαβα ότι οι ιστορίες έχουν τον δικό τους χρόνο. Όταν είναι

έτοιμες, ζητούν να ειπωθούν. Και τότε ο ρόλος του συγγραφέα είναι να τις εμπιστευτεί

και να τις αφήσει να συναντήσουν τους αναγνώστες τους.

8. Τι συμβολίζει η μορφή της γοργόνας που στοιχειώνει τα όνειρα του Άλεξ;

Η γοργόνα συμβολίζει τη μνήμη που δεν σβήνει. Είναι η ανάμνηση που επιστρέφει ξανά

και ξανά, ακόμη κι όταν πιστεύουμε πως την έχουμε αφήσει πίσω μας. Εκφράζει εκείνο

το κομμάτι του ασυνείδητου που επιμένει να μας θυμίζει όσα δεν έχουν ακόμη βρει τη

λύτρωσή τους.

Για τον Άλεξ, η γοργόνα είναι το αόρατο νήμα που τον συνδέει με την αλήθεια του, με

τις ρίζες του και με όλα όσα αναζητά χωρίς να το γνωρίζει συνειδητά. Είναι μια

υπενθύμιση ότι ορισμένες απαντήσεις βρίσκονται ήδη μέσα μας και περιμένουν τη

στιγμή που θα είμαστε έτοιμοι να τις αντικρίσουμε.

9. Ποιο μήνυμα θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης όταν φτάσει στην τελευταία

σελίδα;

Θα ήθελα να κλείσει το βιβλίο έχοντας μέσα του την πεποίθηση ότι πάντα υπάρχει

επιλογή. Ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, όταν όλα μοιάζουν να βυθίζονται στο

σκοτάδι, υπάρχει η δυνατότητα να στραφούμε προς το φως.

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε όσα συνέβησαν, μπορούμε όμως να επιλέξουμε τον τρόπο

με τον οποίο θα συνεχίσουμε την πορεία μας. Και ίσως εκεί να βρίσκεται η μεγαλύτερη

δύναμη του ανθρώπου: όχι στο ότι δεν λυγίζει ποτέ, αλλά στο ότι βρίσκει το κουράγιο να

σηκωθεί και να προχωρήσει.

10. Πάνω απ’ όλα, πιστεύετε ότι η αγάπη μπορεί να νικήσει τη μοναξιά;

Πιστεύω πως η αγάπη είναι η πιο φωτεινή έκφραση της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι μια

δύναμη που ενώνει, θεραπεύει και δίνει νόημα στη ζωή. Δεν περιορίζεται μόνο στον

έρωτα· υπάρχει στη φιλία, στην οικογένεια, στην προσφορά, ακόμη και στην αποδοχή

του ίδιου μας του εαυτού.

Η μοναξιά δεν εξαφανίζεται πάντα. Υπάρχουν στιγμές που αποτελεί αναπόσπαστο

κομμάτι της ανθρώπινης διαδρομής. Όμως η αγάπη έχει τη δύναμη να φωτίζει ακόμη και

τις πιο σκοτεινές γωνιές της ψυχής. Όπως μια ηλιαχτίδα που εισχωρεί αθόρυβα σε ένα

σκοτεινό δωμάτιο, μας θυμίζει ότι το φως υπήρχε πάντοτε εκεί· αρκούσε να του

ανοίξουμε ένα παράθυρο.

Οι αναγνώστες μπορούν να με βρουν μέσω του email μου: xara_meni@hotmail.com και

στη σελίδα μου στο Instagram: jooyyy_m

Το βιβλίο μπορούν να το αναζητήσουν σε οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο λέγοντας τα

στοιχεία του βιβλίου «Σκισμένη σελίδα», εκδόσεις Ανεμολόγιο και από το ηλεκτρονικό

κατάστημα της Πνοής στον σύνδεσμο:

https://www.ekdoseispnoi.gr/product/%CF%83%CE%BA%CE%B9%CF%83%CE%BC

%CE%AD%CE%BD%CE%B7-

%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1/

Σκισμένη σελίδα

Ημερ. κυκλοφορίας: 3/2026

Συγγραφέας: Χαρά Μένη

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ


Στο ημερολόγιο της ζωής, κάποιες φορές οι σελίδες είναι περίτεχνα γραμμένες, ενώ άλλοτε οι λέξεις σβήνονται άτσαλα σε μια προσπάθεια να ξεχαστούν. Εκείνη τη σελίδα του ημερολογίου την έσκισε μια νύχτα που οι μνήμες έρχονταν σαν απρόσκλητες σκιές στο ημίφως. Το όνομά της, Σολεδάδ, μοναξιά. Ο Άλεξ όμως την αποκαλούσε Σολ, όπως ο λαμπερός ήλιος.

Μια ζωή. Παρελθόν. Παρόν. Πεπρωμένο. Εκείνος… ξετυλίγει το κουβάρι της υιοθεσίας του, ενώ η μοίρα τον φέρνει πίσω στις ρίζες του και στη γοργόνα που στοιχειώνει τα όνειρά του. Εκείνη… δίπλα του, μέχρι να έρθει η κάθαρση που το τέλος ορίζει. Ο απολογισμός δικός της. Είναι οι ακτίνες του ήλιου ικανές να ζεστάνουν την ψυχή της ή θα επιλέξει το τίμημα της μοναξιάς;

Γιατί πάντα υπάρχει επιλογή. Ακόμη και στην πιο σκοτεινή νύχτα της ψυχής.