ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ κ. ΕΥΘΥΜΗ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟ για το βιβλίο του ΟΙ ΦΟΝΟΙ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ από τις ΠΡΟΤΥΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

Καλημέρα σας,

σήμερα στη στήλη «Beauty Days with a Book» φιλοξενούμε τον

συγγραφέα Ευθύμη Βασιλόπουλο και το βιβλίο του «Οι φόνοι της

Μέδουσας», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή.

Ένα σκοτεινό αστυνομικό μυθιστόρημα που μας μεταφέρει στη Σέριφο, σε

έναν τόπο όπου το παρελθόν δεν μένει ποτέ θαμμένο και τα μυστικά

επιστρέφουν με ολέθριες συνέπειες.

1. Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το «Οι φόνοι της Μέδουσας» και ποιο

ήταν το αρχικό έναυσμα για τη συγγραφή του;

Η ιδέα για το «Οι φόνοι της Μέδουσας» γεννήθηκε από έναν

συνδυασμό προσωπικών αναμνήσεων και αγάπη για το νησί. Πάντα

σκεφτόμουν ότι υπάρχει περιθώριο για μια αστυνομική ιστορία στη

Σέριφο. Το άγριο τοπίο, η απομόνωση, ο δυνατός αέρας, η βροχή του

χειμώνα και οι λίγοι κάτοικοι, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα

μυστηρίου που ξυπνά τη φαντασία.

Παράλληλα, από παλιά, με φίλους φτιάχναμε μικρές ιστορίες με

δολοφόνους και αστυνομικούς. Γυρίζαμε ακόμη και ερασιτεχνικά

βιντεάκια με μία βιντεοκάμερα. Νοσταλγώ εκείνες τις στιγμές, γιατί

εκεί ξεκίνησε η αγάπη για τις ιστορίες μυστηρίου και το βιβλίο είναι,

με κάποιο τρόπο, η συνέχειά τους σε μεγαλύτερη κλίμακα.

2. Γιατί επιλέξατε τη Σέριφο ως τόπο εκτυλίξεως της ιστορίας και

τι σας προσέφερε αφηγηματικά αυτό το νησιωτικό περιβάλλον;

Νομίζω ο κύριος λόγος είναι η σύνδεση που έχω με το νησί, καθώς η

καταγωγή μου είναι από εκεί. Έχω περάσει όλα μου τα καλοκαίρια, αλλά

και μερικούς χειμωνιάτικους μήνες εκεί.

Η Σέριφος είναι ένα μέρος με έντονη μυθολογία και ειδικά με το μύθο της

Μέδουσας, γεγονός που το συνδέει άμεσα με τη θεματική του βιβλίου.

Παράλληλα, πρόκειται για ένα φαινομενικά ήσυχο κυκλαδίτικο νησί, με

κλειστή κοινωνία και άγρια τοπία, στοιχεία ιδανικά για να στηθεί ένα καλό

αστυνομικό μυθιστόρημα.

Αυτό το απομονωμένο νησιωτικό περιβάλλον, προσφέρει στην ιστορία την

αίσθηση του περιορισμού και αυξάνει την ένταση. Η γεωγραφική

απομόνωση, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με την κακοκαιρία, δημιουργεί ένα

κλειστό περιβάλλον, από το οποίο οι χαρακτήρες δεν μπορούν να ξεφύγουν

πρακτικά ή ψυχολογικά. Το νησί καταλήγει έτσι να μην είναι απλώς τόπος

δράσης και εξέλιξης της ιστορίας, αλλά και ένας αφηγηματικός τρόπος που

ενισχύει την αίσθηση της «ασφυξίας» και της «απομόνωσης».

3. Το ορφανοτροφείο αποτελεί βασικό πυρήνα της πλοκής. Τι

θέλατε να αναδείξετε μέσα από την ύπαρξη και τη λειτουργία

του;

Το ορφανοτροφείο δεν λειτουργεί μόνο ως ένα σκηνικό, αλλά αποκαλύπτει

και κάποια ενοχλητικά στοιχεία που κρύβονται πίσω από την πρόφαση της

φροντίδας. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω ότι κάποιαν από τα

γεγονότα που περιγράφονται στο μυθιστόρημα αναφορικά με το

ορφανοτροφείο, είναι αληθινά και μου έχουν εκμυστηρευτεί από κοντινό

μου πρόσωπο. Όταν τα είχα ακούσει για πρώτη φορά με ξάφνιασαν και στη

συνέχεια με θύμωσαν.

Για αυτόν τον λόγο, πέρα από τον ρόλο που εξυπηρετούν στην εξέλιξη της

ιστορίας, ήθελα να δείξω πώς θεσμοί που υποτίθεται ότι προστατεύουν

ευάλωτες κοινωνικές ομάδες μπορούν να μετατραπούν σε χώρους σιωπής

και συγκάλυψης.

Στο βιβλίο, τα τραύματα που κουβαλούν τα παιδιά του ορφανοτροφείου, δεν

περιορίζονται στο παρελθόν τους, αλλά διαμορφώνουν το παρόν και τις

πράξεις τους. Δυστυχώς, δεν είναι λίγες οι φορές που μαθαίνουμε ή ακούμε

στις ειδήσεις για κοινωνικές δομές που καταλήγουν να είναι το αντίθετο

από αυτό που υποτίθεται ότι πρεσβεύουν.

4. Το βιβλίο κινείται σε δύο χρονικές περιόδους. Πόσο σημαντική

είναι για εσάς η σύνδεση παρελθόντος και παρόντος στην

αστυνομική λογοτεχνία;

Η σύνδεση παρελθόντος και παρόντος είναι για εμένα κάτι που

απολαμβάνω πολύ στα αστυνομικά βιβλία. Λατρεύω τα βιβλία που

κινούνται σε αυτό το μοτίβο και σίγουρα επηρεάστηκα από αυτά.

Αρχικά, το έγκλημα σπάνια είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Συνήθως

αποτελεί το τελικό αποτέλεσμα μιας αλυσίδας γεγονότων, επιλογών

και τραυμάτων που ξεκινούν πολύ νωρίτερα.

Οι δύο χρονικές περίοδοι, επιτρέπουν στον αναγνώστη να

κατανοήσει ότι το παρόν δεν ερμηνεύεται χωρίς το παρελθόν. Στην

περίπτωση του βιβλίου, το έγκλημα λειτουργεί σαν καταλύτης που

αναγκάζει τις κρυμμένες ιστορίες να έρθουν στην επιφάνεια. Ακόμα

και όταν το παρελθόν παραμένει θαμμένο και καταπιεσμένο,

συνεχίζει να διαμορφώνει το παρόν με τρόπους συχνά βίαιους.

Σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, η εξέλιξη της ιστορίας σε δύο

χρονικές περιόδους (παρελθόν – παρόν), δεν είναι απλώς ένα

αφηγηματικό τέχνασμα. Είναι ένας ενδιαφέρον τρόπος για να

δείξουμε πως η βασική ερώτηση πέρα από το «ποιος το έκανε», είναι

και το «γιατί». Θεωρώ ότι η αναφορά στο παρελθόν των ηρώων,

βοηθάει τον αναγνώστη να συνδεθεί καλύτερα μαζί τους.

5. Οι χαρακτήρες σας κουβαλούν βαριά ψυχολογικά τραύματα. Πώς

προσεγγίζετε τη σκιαγράφηση τέτοιων ηρώων;

Όταν δημιουργώ τους χαρακτήρες μου, προσπαθώ πρώτα απ’ όλα να τους

βλέπω σαν πραγματικούς ανθρώπους. Δεν προσπαθώ τόσο να εξηγήσω ή να

δικαιολογήσω τις πράξεις τους, όσο το να αποκαλύψω το πώς τα τραύματά

τους διαμορφώνουν τον τρόπο σκέψης τους και τις αντιδράσεις τους

Η σκιαγράφηση γίνεται μέσα από μικρές, καθημερινές λεπτομέρειες:

στεναχώριες, άγχη, εσωτερικές σκέψεις, λάθος επιλογές και στιγμές

αδυναμίας, κάνοντας τους ήρωες ακόμα πιο ανθρώπινους.

Στόχος μου είναι ο αναγνώστης να μη νιώσει απλώς κατανόηση για τις

πράξεις των ηρώων μου, αλλά να συμμετέχει μαζί τους στις αποφάσεις τους

και να συνειδητοποιήσει ότι η γραμμή ανάμεσα στο «φυσιολογικό» και στο

«κάτι έχει ραγίσει» είναι πολύ πιο λεπτή απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

6. Η έννοια της σιωπής και της συγκάλυψης διατρέχει ολόκληρο το

μυθιστόρημα. Ποιον ρόλο παίζει στη διαμόρφωση του κακού;

Οι δύο αυτές έννοιες που αναφέρατε δεν λειτουργούν παθητικά.

Είναι ενεργοί παράγοντες στη διαμόρφωση του κακού και αυτό γιατί

στο τέλος το κακό, δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα, οι πράξεις βίας

δηλαδή που καταλήγει να κάνει κάποιος, αλλά και το πως

γεννήθηκαν. Αυτό τελικά μπορεί να συμβεί από αυτά που κάνουμε

ότι δεν βλέπουμε ή από αυτά που δεν τολμάμε να πούμε, είτε από

φόβο φοβόμαστε, είτε από αδιαφορία.

Η σιωπή επιτρέπει στο τραύμα να ριζώσει. Όταν η αλήθεια

καταπιέζεται, δεν εξαφανίζεται, αλλά κάποιες φορές επιστρέφει πιο

σκοτεινή και πιο βίαιη. Η συγκάλυψη, ιδιαίτερα όταν είναι

συλλογική, δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου το κακό μπορεί να

καθιερωθεί και να επαναληφθεί.

Στο πλαίσιο αυτό, οι φόνοι δεν αποτελούν την αρχή της βίας. Η βία

είναι το τελικό αποτέλεσμα των εννοιών που αναφέρατε. Θα έλεγα

ότι είναι η στιγμή που η σιωπή καταλήγει να σπάσει με τον πιο

ακραίο τρόπο, αποκαλύπτοντας ότι το πραγματικό έγκλημα είχε

συντελεστεί πολύ νωρίτερα.

7. Χωρίς να αποκαλύψουμε στοιχεία της πλοκής, τι θεωρείτε ότι

καθιστά τον δολοφόνο ιδιαίτερα επικίνδυνο;

Νομίζω ότι αυτό που τον κάνει επικίνδυνο, είναι το γεγονός ότι κινείται

μέσα σε μια ζώνη «κανονικότητας» ανάμεσα στους κατοίκους. Δεν μοιάζει

με το στερεότυπο του εγκληματία και γι’ αυτό περνά απαρατήρητος. Το

πόσο επικίνδυνος είναι πηγάζει στο ότι πρόκειται για κάποιον που δεν δρα

παρορμητικά, αλλά μεθοδικά, έχοντας πλήρη επίγνωση των στοιχείων και

των γεγονότων γύρω του και χρησιμοποιώντας τα προς όφελός του. Με τις

πράξεις του, κάνει τους ανθρώπους στο νησί να φοβούνται και να

αναρωτιούνται πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία και ποιοι από αυτούς

αποτελούν μέρος της.

8. Πόσο επηρεάζει τον ρυθμό και την ένταση της αφήγησης η

απομόνωση του νησιού λόγω της κακοκαιρίας;

Η απομόνωση του νησιού λόγω της κακοκαιρίας είναι από τα βασικά

στοιχεία που βοηθάει να χτιστεί ο ρυθμός και η ένταση της αφήγησης.

Περιορίζει τις επιλογές των ηρώων και επιταχύνει τις εξελίξεις,

δημιουργώντας έτσι ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον όπου οι συγκρούσεις

τελικά δεν μπορούν να αποφευχθούν. Όταν ο εξωτερικός κόσμος «κλείνει»,

οι χαρακτήρες αναγκάζονται να στραφούν προς τα μέσα και αυτό αυξάνει

την ψυχολογική πίεση.

Αναφορικά με τον ρυθμό, η κακοκαιρία κάνει την κάθε απόφαση να είναι

κρίσιμη και να αποκτά μεγαλύτερο βάρος, καθώς οποιαδήποτε

καθυστέρηση μπορεί να αποβεί μοιραία. Σε επίπεδο έντασης, ενισχύει το

αίσθημα του πόσο ευάλωτοι και αβοήθητοι νιώθουν οι κάτοικοι, αφού δεν

μπορεί να υπάρξει καμία βοήθεια από έξω. Έτσι, το νησί παύει να είναι

απλώς ένας τόπος εξέλιξης των γεγονότων, αλλά γίνεται ένας κλειστός

χώρος που τελικά δεν μπορείς να ξεφύγεις ή να κρυφτείς.

9. Υπάρχουν κοινωνικά ή ηθικά ζητήματα που θέλατε να θίξετε

μέσα από την ιστορία;

Ένα από τα βασικά ζητήματα που ήθελα να θίξω είναι η έννοια της ηθικής,

όταν τελικά αποκόπτεται από τη δικαιοσύνη και μετατρέπεται σε

αυτοδικαίωση.

Στην ιστορία, η αυτοδικαίωση δεν γεννιέται μόνο από κακία, αλλά και από

την ανάγκη να δώσει κάποιος νόημα στον πόνο του, ακολουθώντας εκείνη

τη φωνή που επιμένει μέσα του και ζητά εκδίκηση. Εκεί ακριβώς

εντοπίζεται και ο κίνδυνος: στη φύση του ανθρώπου και, κατ’ επέκταση,

στις ανθρώπινες αδυναμίες.

Όταν κάποιος αναλαμβάνει τον ρόλο του κριτή και του τιμωρού, τα όρια

ανάμεσα στο σωστό και το λάθος θολώνουν. Σε αυτό το σημείο η ηθική

παύει να λειτουργεί ως φραγμός και μετατρέπεται σε άλλοθι.

10. Τι θα θέλατε να αποκομίσει ο αναγνώστης ολοκληρώνοντας

το «Οι φόνοι της Μέδουσας»;

Ιδανικά θα ήθελα ο αναγνώστης, ολοκληρώνοντας το βιβλίο να μην μείνει

μόνο στη λύση του μυστηρίου, αλλά να προβληματιστεί για την έννοια του

καλού και του κακού, του δίκαιου και του άδικου.

Θα ήθελα επίσης να νιώσει ότι όσο κι αν επιχειρούμε να κρύψουμε ή να

θάψουμε το παρελθόν, αυτό συνεχίζει να επηρεάζει το παρόν και τον

χαρακτήρα μας. Νομίζω ότι εάν το βιβλίο αφήσει πίσω του περισσότερα

ερωτήματα απ’ όσα απαντά, κυρίως γύρω από την έννοια της δικαιοσύνης

και της λύτρωσης, τότε θεωρώ ότι έχει πετύχει τον στόχο του.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή και τη

χαρά να σας φιλοξενούμε στη σελίδα μας. Πριν ολοκληρώσουμε, θα

θέλατε να μας πείτε πού μπορούν οι αναγνώστες να σας βρουν στα social

media, καθώς και ένα email επικοινωνίας, και πώς μπορούν να

προμηθευτούν το βιβλίο σας;

Οι αναγνώστες μπορούν να με βρουν στο Instagram @efthimisv

Για όποιον θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου μέσω email, μπορεί να το κάνει

στο efthimis_vassilopoulos@hotmail.com

Θα είναι χαρά μου να απαντήσω σε όποιες ερωτήσεις ή απορίες έχουν.

Το βιβλίο «Οι φόνοι της Μέδουσας» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή και

είναι διαθέσιμο στο site του εκδοτικού οίκου:

https://www.pigi.gr/product/astynomiko-vivlio-oi-fonoi-tis-medousas-

ekdoseis-pigi/ καθώς και σε αρκετά βιβλιοπωλεία, όπως ο Ιανός και η

Πολιτεία.

Οι φόνοι της Μέδουσας
Συγγραφέας: Ευθύμης Βασιλόπουλος,
ΠΡΟΥΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

Σέριφος, 1970:

Το νησί φιλοξενεί ένα ορφανοτροφείο, όπου κυριαρχούν ο φόβος και η σιωπή. Παρά τη φιλανθρωπική του εικόνα, είναι γεμάτο σκιές και αυστηρότητα. Τα τρία τελευταία παιδιά που μεγαλώνουν εκεί έχουν δεθεί με έναν ιδιαίτερο δεσμό και μοιράζονται ένα κοινό μυστικό που έθαψαν κάτω από την άμμο του νησιού, όταν το ίδρυμα έκλεισε.

Ιανουάριος 2005:

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα, μία μητέρα και το παιδί της βρίσκονται δολοφονημένοι μέσα σε ένα ξύλινο κουτί, το οποίο η θάλασσα έχει ξεβράσει στην παραλία. Το νησί έχει αποκλειστεί λόγω της σφοδρής χειμερινής κακοκαιρίας και οι επικοινωνίες έχουν διακοπεί. Όταν μια νεαρή γυναίκα εξαφανίζεται, οι κάτοικοι τρομοκρατούνται και οι δύο μοναδικοί αστυνομικοί του τμήματος θα αναγκαστούν να ζητήσουν τη βοήθεια του αστυνόμου Αργυρίου, που βρίσκεται εκεί μετά από ένα τραγικό συμβάν.

Ένα σκοτεινό μυστικό από το παρελθόν, που έχει στοιχειώσει για χρόνια τον τόπο, έχει ξυπνήσει και πλέον κανείς δεν είναι ασφαλής. Σύντομα θα συνειδητοποιήσουν πως ανάμεσά τους κυκλοφορεί ένας ψυχοπαθής δολοφόνος, που περιφέρεται στις σκιές και θα χτυπήσει ξανά και ξανά, μέχρι να ολοκληρώσει το αρρωστημένο σχέδιό του.

Ο,τι θάφτηκε στο σκοτάδι επιστρέφει στο φως… πιο επικίνδυνο από ποτέ!

#ΟιΦόνοιΤηςΜέδουσας
#ΕυθύμηςΒασιλόπουλος
#ΑστυνομικόΜυθιστόρημα
#ΕκδόσειςΠηγή
#BookstagramGR