ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑΝΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΜΟΡΑ: ΣΚΙΕΣ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ» – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ANUBIS

 

Καλημέρα σας,
σήμερα στη στήλη “Beauty Days with a Book” φιλοξενούμε τη συγγραφέα Ευαγγελία Γιαννού και το βιβλίο της «Μόρα: Σκιές στο Χιόνι», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Anubis.

Ένα ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα μυστηρίου και τρόμου, όπου η ενοχή, η απώλεια και το μεταφυσικό στοιχείο μπλέκονται σε μια σκοτεινή ιστορία, εκεί όπου οι σκιές του παρελθόντος γίνονται πιο ζωντανές από ποτέ. 

1.Τι σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε το Λιοχώρι ως σκηνικό αυτής της

τόσο σκοτεινής ιστορίας;

Το Λιοχώρι δεν προέκυψε τυχαία. Μεγάλωσα σε ένα μικρό χωριό στους πρόποδες

του Παγγαίου, τη Μουσθένη. Οι πρώτες μου εικόνες ήταν τα βουνά. Τα έζησα, τα

περπάτησα, τα αγάπησα. Παραμένουν μέχρι σήμερα ένα σταθερό σημείο αναφοράς

για μένα.

Όταν ξεκίνησα να γράφω αυτή την ιστορία, ήταν σχεδόν αυτονόητο να επιστρέψω

εκεί. Να τοποθετήσω τους ήρωες σε ένα τοπίο που γνώριζα καλά, όχι μόνο ως εικόνα,

αλλά ως αίσθηση. Ήθελα να κινούνται σε έναν χώρο οικείο, ζωντανό, σχεδόν

χειροπιαστό, έναν χώρο που, όπως συμβαίνει συχνά στα μικρά χωριά, κρατά μέσα

του περισσότερα απ’ όσα φαίνονται.

2.Πώς γεννήθηκε η ιδέα να συνδυάσετε το μεταφυσικό στοιχείο με τόσο

έντονα ανθρώπινα συναισθήματα όπως η ενοχή και η απώλεια;

Η ενοχή και η απώλεια είναι, νομίζω, από τα πιο σταθερά στοιχεία της ανθρώπινης

εμπειρίας. Υπάρχουν είτε τα ονομάζουμε είτε όχι, και συχνά καθορίζουν τις επιλογές

μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Το μεταφυσικό, για μένα, δεν είναι κάτι ξένο σε αυτό. Υπάρχει με έναν τρόπο

αθόρυβο, σχεδόν φυσικό, μέσα στην καθημερινότητα. Είναι εκείνη η αίσθηση ότι

κάτι δεν εξηγείται πλήρως, αλλά παρ’ όλα αυτά το αποδέχεσαι.

Αν προσπαθήσεις να τα διαχωρίσεις, μένει κάτι ελλιπές. Ένας κόσμος απολύτως

ορθολογικός, ίσως πιο καθαρός, αλλά και πιο φτωχός. Νομίζω πως ο άνθρωπος έχει

ανάγκη και τα δύο. Και αυτό ήταν που με ενδιέφερε να αποτυπώσω.

3.Στο βιβλίο τα όρια ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο μοιάζουν να

θολώνουν. Τι σημαίνει αυτό για εσάς σε συμβολικό επίπεδο;

Νομίζω πως ο μεγαλύτερος φόβος βρίσκεται ακριβώς εκεί, στο σημείο όπου τα όρια

δεν είναι πια ξεκάθαρα. Η ζωή είναι κάτι που γνωρίζουμε. Ο θάνατος, όσο κι αν τον

φοβόμαστε, είναι ένα γεγονός. Αυτό που μένει ασαφές είναι η μετάβαση.

Αυτό το ενδιάμεσο με ενδιέφερε περισσότερο. Όχι ως κάτι τρομακτικό με την

κλασική έννοια, αλλά ως μια κατάσταση που δεν μπορείς να ορίσεις εύκολα. Κι

όμως, είναι εκεί.

Ίσως, μένοντας σε αυτό το σημείο, να μπορείς να το δεις λίγο διαφορετικά. Όχι μόνο

με φόβο, αλλά και ως μέρος μιας διαδρομής. Κάτι που δεν σταματά απότομα, αλλά σε

μετακινεί από το ένα σημείο στο άλλο.

4.Οι ήρωες κουβαλούν βαθιές πληγές και φόβους. Πόσο σημαντικό ήταν για

εσάς να εστιάσετε στην ψυχολογία τους;

Για μένα ήταν ίσως το πιο σημαντικό κομμάτι. Η πράξη υπάρχει, είναι κάτι

συγκεκριμένο, με συνέπειες που δεν αλλάζουν. Αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο

ήταν τι προηγείται και τι ακολουθεί.

Η διαδρομή μέχρι να φτάσει κανείς σε ένα σημείο, να ξεπεράσει ένα όριο, να

αγνοήσει έναν φόβο ή έναν κανόνα. Και μετά, το πώς ζει με αυτό.

Εκεί, νομίζω, βρίσκεται το βάρος. Όχι μόνο σε αυτό που γίνεται, αλλά σε αυτό που

μένει.

5.Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στο να διατηρήσετε αυτή τη βαριά,

ατμοσφαιρική ένταση σε όλο το βιβλίο;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να κρατήσω αυτή την ένταση χωρίς να κουράσω. Να

μη βαραίνει το κείμενο, αλλά να μένει.

Ήθελα ο αναγνώστης να μπει μέσα στην ιστορία, όχι απλώς να την παρακολουθεί. Να

νιώσει τους ανθρώπους, να καταλάβει τις επιλογές τους, χωρίς να του τις εξηγήσω,

χωρίς να τις δικαιολογήσω. Να υπάρχει χώρος για να νιώσει. Να αγαπήσει, να

θυμώσει, να αναγνωρίσει κάτι δικό του, να ταυτιστεί. Και να μείνει εκεί, όσο

διαβάζει.

6.Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας με τον οποίο νιώσατε ιδιαίτερη σύνδεση

κατά τη συγγραφή;

Δεν θα μπορούσα να ξεχωρίσω εύκολα κάποιον. Όλοι οι ήρωες έχουν μέσα τους κάτι

από μένα. Τους καταλαβαίνω, τους αγαπώ, τους συγχωρώ, ακόμη κι όταν κάνουν

πράγματα που δεν θα ήθελα.

Αν έπρεπε να σταθώ σε έναν, ίσως να ήταν ο ιερέας. Όχι για όσα λέει, αλλά για όσα

αμφιβάλλει. Για τον φόβο μήπως δίνει παρηγοριά που δεν είναι αληθινή, για το βάρος

που κουβαλά χωρίς να είναι σίγουρος ότι μπορεί να το αντέξει.

Είναι ένας άνθρωπος που βρίσκεται δίπλα στους άλλους, αλλά δεν ξέρει αν μπορεί να

σταθεί ο ίδιος. Και ίσως αυτό να είναι που τον φέρνει πιο κοντά σε όλους, τον κάνει

ευάλωτο, οικείο, γήινο και απόλυτα πραγματικό.

7.Πόσο ρόλο παίζει το στοιχείο του φόβου ως αντανάκλαση των

εσωτερικών συγκρούσεων των ηρώων;

Ο φόβος είναι πάντα εκεί. Δεν χρειάζεται να φανεί για να υπάρχει. Κινείται πιο

χαμηλά, υπόγεια πολλές φορές, αλλά επηρεάζει τα πάντα.

Καθορίζει τον τρόπο που σκέφτονται, που δρουν, που στέκονται απέναντι στους

άλλους και στον εαυτό τους. Ακόμη κι όταν πιστεύουν πως τον έχουν ξεπεράσει,

απλώς τον έχουν μετακινήσει κάπου που δεν φαίνεται.

Ίσως το πιο δύσκολο δεν είναι να τον αντιμετωπίσεις, αλλά να τον αναγνωρίσεις. Και

όσοι δεν το κάνουν, στο τέλος έρχονται αντιμέτωποι όχι με αυτό που φοβούνταν,

αλλά με τον ίδιο τους τον εαυτό.

8.Τι θα θέλατε να αισθανθεί ο αναγνώστης όταν φτάσει στην τελευταία

σελίδα του βιβλίου;

Θα ήθελα να νιώσει έκπληξη, αλλά και μια αίσθηση πληρότητας. Όχι απαραίτητα

γιατί όλα εξηγήθηκαν, αλλά γιατί κάτι έκλεισε μέσα του.

Και κυρίως, να μην τελειώσει εκεί. Να τον ακολουθήσει για λίγο ακόμη, να μείνει

σαν σκέψη. Να τον κάνει να σταθεί σε πράγματα που ίσως δεν είχε σκεφτεί πριν, για

τον εαυτό του, για όσα θεωρεί δεδομένα.

Ίσως, τελικά, αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα να μην είναι κάτι

σταθερό. Να αλλάζει, ανάλογα με το πώς το κοιτάμε κάθε φορά. Και να είναι, παρ’

όλα αυτά, απολύτως αληθινό για τον καθένα.

9.Πώς ήταν η συνεργασία σας με τις Εκδόσεις Anubis για την έκδοση αυτού

του μυθιστορήματος;

Η συνεργασία μας ήταν εξαιρετική σε κάθε στάδιο. Από την πρώτη επαφή μέχρι την

ολοκλήρωση του βιβλίου, υπήρχε ουσιαστική επικοινωνία και ενδιαφέρον.

Αυτό που ξεχώρισα περισσότερο ήταν ο τρόπος που με προσέγγισαν. Όχι μόνο ως

συγγραφέα, αλλά ως άνθρωπο πίσω από το κείμενο. Αυτό κάνει τη διαφορά. Όταν

υπάρχει αυτή η σχέση, όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν πιο φυσικά. Και νομίζω πως

τότε μπορεί να υπάρξει μια πραγματική συνεργασία.

Τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Ως συνεργάτες, αλλά και ως ανθρώπους.

10.Μετά από αυτό το σκοτεινό και μεταφυσικό ταξίδι, ποια είναι τα

επόμενα συγγραφικά σας σχέδια;

Στην πραγματικότητα, το μόνο σχέδιο είναι να συνεχίσω να γράφω. Όχι με κάποιον

συγκεκριμένο στόχο ή αποτέλεσμα στο μυαλό, αλλά γιατί είναι κάτι που προκύπτει

από ανάγκη.

Με ενδιαφέρει να πλησιάζω τον άνθρωπο, να κατανοώ τον τρόπο που σκέφτεται, που

αντιδρά, που κάνει λάθη και ζει με αυτά. Είναι μια διαδικασία που δεν

ολοκληρώνεται ποτέ.

Κάθε ιστορία είναι μια στάση. Όχι ένα τέλος, αλλά ένα σημείο μέσα σε μια διαδρομή

που συνεχίζεται. Και ίσως αυτό είναι που την κρατά ζωντανή.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή και τη χαρά

να σας φιλοξενούμε στη σελίδα μας. Πριν ολοκληρώσουμε, θα θέλατε να

μας πείτε πού μπορούν οι αναγνώστες να σας βρουν στα social media,

καθώς και ένα email επικοινωνίας, και πώς μπορούν να προμηθευτούν το

βιβλίο σας;

Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία και για τον χώρο που δώσατε σε αυτή τη

συζήτηση. Ήταν μια όμορφη ευκαιρία να μιλήσω για πράγματα που συνήθως μένουν

σιωπηλά πίσω από τις λέξεις.

Τα βιβλία μου κυκλοφορούν σε βιβλιοπωλεία σε όλη την Ελλάδα.

Το Μόρα είναι διαθέσιμο και μέσω της ιστοσελίδας των Εκδόσεων Anubis.

Όποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου, μπορεί στο email:

evangeliagiannou@gmail.com

Και στα social media θα με βρει ως: evangelia Giannou, σε Facebook και Instagram.

Μόρα: Σκιές στο Χιόνι

 Κατηγορία: Μυστηρίου-Τρόμου

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ANUBIS

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑΝΝΟΥ 

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ. 

 Πλάι στο ποτάμι στέκει σιωπηλά το Λιοχώρι, ένα ξεχασμένο ορεινό χωριό. Για τους κατοίκους του όμως είναι ολόκληρος ο κόσμος. Εκεί, η ζωή κυλά ήσυχα. Οι άνθρωποι ζουν ταπεινά, κουβαλούν κρυφές επιθυμίες, δε μιλούν ποτέ για εκείνους που έφυγαν και μαθαίνουν να ζουν με την απώλειά τους. Ο Έκτορας και η Αμαλία λαχταρούν ένα παιδί που δεν έρχεται ποτέ. Ο Λεωνίδας ζει κυνηγημένος από το θάνατο της αγαπημένης του. Η Άννα μεγαλώνει ολομόναχη τα τέσσερα παιδιά της. Κι ο παπάς κρατά την πίστη του σαν φανάρι, φωτίζοντας μόνο ό,τι πρέπει να φαίνεται. Εκείνον το Δεκέμβρη, ένα τραγικό δυστύχημα στην πλαγιά του βουνού κατά τη διάρκεια μιας χιονοθύελλας θα έχει ως αποτέλεσμα τη μοιραία συνάντηση και τη σιωπηλή συμμαχία τριών αντρών, διαταράσσοντας τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου. Έκτοτε, πάντα κάτι θα κινείται ανάμεσά τους παίρνοντας για καθέναν τη μορφή του μεγαλύτερου φόβου του. Στο ήσυχο Λιοχώρι, η ζωή κι ο θάνατος παύουν να είναι δυνάμεις αντίθετες· γίνονται αλληλένδετες και διεκδικούν ίσο μερίδιο… Ένα σκοτεινό μεταφυσικό μυθιστόρημα για τα όρια της ύπαρξης, την ενοχή που δε θάβεται κι εκείνες τις επιλογές που απαιτούν το τίμημά τους, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν τελειωμένα. 

                #BeautyDaysWithABook #ΜόραΣκιέςΣτοΧιόνι #ΕυαγγελίαΓιαννού #ΕκδόσειςAnubis #Bookstagram 📚✨