Καλημέρα σας, σήμερα στο BEAUTY DAYS WITH A BOOK φιλοξενούμε τη συγγραφέα κ. ΟΛΓΑ ΣΤΕΦΟΥ για το βιβλίο της «ΜΟΝΟΚΛΙΝΟ ΣΕ ΜΠΟΥΑΤ» από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ AGRAFINA
Κα ΟΛΓΑ ΣΤΕΦΟΥ, πείτε μας, είχατε ονειρευτεί από μικρή να γίνεται συγγραφέας? πότε και πως ξεκινήσατε την συγγραφή.
Πάντα ήθελα, ναι. Αν και είναι κάπως σχετικός αυτός ο χρόνος. Ήθελα να γράφω, να λέω ιστορίες και να κρατάω τις αναμνήσεις μου. Νομίζω ο βασικός λόγος που αγάπησα τις ιστορίες είναι ο μικρός μου αδερφός. Είμαι 5,5 χρόνια μεγαλύτερη και προτού ξεκινήσει να με βαριέται, του έφτιαχνα τραγουδάκια, ποιηματάκια, παραμυθάκια. Αργότερα, άρχισα να γράφω, αλλά πλέον μόνο για εμένα
Συστήστε μας με λίγα λόγια το νέο βιβλίο σας «ΜΟΝΟΚΛΙΝΟ ΣΕ ΜΠΟΥΑΤ». Πότε ξεκινήσατε να το γράφετε και πόσο καιρό σας πήρε για να το τελειώσετε;
Η «Μπουάτ» δεν ήταν ευχάριστη για εμένα. Πρόκειται για το προσωπικό μου ημερολόγιο, μεταξύ της κακοποιητικής μου σχέσης με τον πρώην σύντροφό μου και του νοσοκομείου.
Ειδικά της ψυχιατρικής κλινικής. Ένα βιβλίο μόλις 73 σελίδων μου πήρε να το γράψω δύο χρόνια. Δεν ήθελα καθόλου, έκανα τεράστια διαλείμματα. Ήταν ψυχοφθόρο. Το περιεχόμενο, όχι η ίδια η διαδικασία. Είμαι, εξάλλου, δημοσιογράφος, το γράψιμο είναι η δουλειά μου. Αλλά την «Μπουάτ» δεν ήθελα να την γράφω κι έπειτα έβλεπα πως με βοηθά να κατανοήσω τι πραγματικά συνέβη κι έτσι, συνέχιζα. Ολοκληρώθηκε εντός του νοσοκομείου.
3) Ένα βιβλίο ιδιαίτερο και δυνατό, που καταπιάνεται με ένα θέμα ''μάστιγα της εποχής μας'' την Κατάθλιψη των γυναικών. Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης του βιβλίου σας και σε ποια κατηγορία γυναικών απευθύνεστε?
Έμπνευση ήταν η αλληλεγγύη που δέχθηκα ως επιζήσασα βίας. Για κάθε δέκα μηνύματαπου με έβριζαν, υπήρχαν 100 που μου έδιναν δύναμη. Όταν μίλησα δημόσια για την κατάθλιψη, ήταν σα να άνοιξε ένα κουτί αποκαλύψεων κι άρχισαν πολλές γυναίκες και αρκετοί άντρες να μοιράζονται μαζί μου το δικό τους βίωμα. Για εμένα δεν υπάρχουν ειδικές κατηγορίες γυναικών. Απευθύνομαι σε όλες, με μια ιδιαίτερη αδυναμία στα νεότερα κορίτσια γιατί όταν ήμουν κορίτσι κι εγώ, δεν είχα κανέναν να μου μιλήσει όπως ελπίζω ότι προσπάθησα να μιλήσω εγώ σε εκείνες.
Ποια θα θεωρούσατε ότι είναι τα δυνατά του στοιχεία του βιβλίου?
Την αναλυτική, χωρίς μελόδραμα, «σκέτη» από συναίσθημα και πολύ αληθινή αφήγηση του βιασμού μου.
1,2,3. Μου έκανε αυτό κι αυτό. Ήμουν σε κατάσταση ενστίκτου επιβίωσης, δεν κυριαρχούσε τίποτε άλλο κι αυτό προσπάθησα να αποδώσω. Τα υπόλοιπα συναισθήματα η θλίψη, η οργή, ο πόνος ήρθαν αργότερα.
Πως αποφασίσατε τον τίτλο του βιβλίου, υπήρξε κάποιος άλλος που απορρίφθηκε?
Μπουάτ είναι το όνομα που έχω δώσει στην κατάθλιψη. Την λένε Μπουάτ, όπως εμένα με λένε Όλγα. Και το «μονόκλινο» είναι η μοναξιά της κακοποίησης και της κατάθλιψης. Οπότε ήρθε σα μονόδρομος ο τίτλος.
Θα ήθελα να μας πείτε μερικά πράγματα για εσάς, για να σας γνωρίσουμε καλύτερα.
Είμαι ΑΕΚ, ζω στο κέντρο της Αθήνας, μου αρέσει να μαγειρεύω και να φλερτάρω. Μερικές φορές βαριέμαι να διαβάζω βιβλία ή να βλέπω σημαντικές ταινίες κι αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Έχω τρεις γάτους, κλινική κατάθλιψη, είμαι γυναίκα ανάπηρη. Γεννήθηκα στα Γιάννενα κι έφυγα στα 18 μου με τεράστια χαρά. Αλλά την πόλη την αγαπώ πάντα. Πιστεύω πάντοτε στην Αριστερά και παλεύω, πλέον, πιο πολύ με την πένα μου παρά με το κορμί μου. Όμως παλεύω πάντοτε, όπως μπορώ. Δε νιώθω ότι είναι αρκετό, όμως. Μου αρέσουν τα θρίλερ. Δε μου αρέσουν καθόλου τα κολοκυθάκια.
Μιλήστε μας για τα μελλοντικά σας σχέδια, τι καινούργιο ετοιμάζετε;
Αυτήν την στιγμή περιμένω πώς και πώς την πρεμιέρα της θεατρικής μεταφοράς της «Μπουάτ». Την παράσταση σκηνοθετεί η Άννα Χατζησοφιά και «ανεβαίνει» στο θέατρο Αλκμήνη στις 18 Ιανουαρίου.
Παράλληλα, γράφω το νέο μου βιβλίο, μια ιλαροτραγωδία χωρίς το βιωματικό στοιχείο, εντελώς διαφορετική από την «Μπουάτ». Με διασκεδάζει πάρα πολύ η συγγραφή του.
Ήμουν τυχερή με την «Μπουάτ», αγαπήθηκε χωρίς να περιμένω ότι θα ήταν τόσο πολλή η αποδοχή. Ελπίζω να αγαπηθεί και το επόμενο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλιά σας!