Καλημέρα σας,
σήμερα στη στήλη “Beauty Days with a Book” φιλοξενούμε τη συγγραφέα Ειρήνη Χιώτη και το βιβλίο της «Η επιστροφή του κενού», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις 24γράμματα.
Ένα ξεχωριστό αφήγημα που δίνει φωνή σε μια Καρυάτιδα, η οποία αφηγείται τη δική της ιστορία μέσα στους αιώνες. Με οδηγό τη μνήμη και την ιστορική αλήθεια, η συγγραφέας συνθέτει ένα συγκινητικό έργο για την πολιτιστική κληρονομιά, την απώλεια, τον ξεριζωμό και τη διαχρονική ανάγκη της επιστροφής στον τόπο που ανήκουμε. Ένα βιβλίο που ενώνει την Ιστορία με τη λογοτεχνική φαντασία και προκαλεί έντονο προβληματισμό. ✨
1.Πώς γεννήθηκε η ιδέα να δώσετε φωνή σε μία από τις Καρυάτιδες;
Η ιδέα γεννήθηκε από την ανάγκη να δούμε την Καρυάτιδα όχι
μόνο ως ένα σπουδαίο αρχαιολογικό μνημείο, αλλά ως μια
μορφή που κουβαλά μέσα της ιστορία, μνήμη και συναίσθημα.
Αναρωτήθηκα τι θα μπορούσε να μας πει αν είχε φωνή· τι θα
είχε δει, τι θα είχε χάσει και τι θα ήθελε να θυμόμαστε σήμερα.
Έτσι άρχισα να φαντάζομαι την Καρυάτιδα ως μια ζωντανή
αφηγήτρια, που μας ταξιδεύει στον χρόνο και μας επιτρέπει να
ακούσουμε την ιστορία της από τη δική της οπτική.
2.Πόσο απαιτητική ήταν η ιστορική έρευνα που προηγήθηκε της συγγραφής
του βιβλίου;
Ήταν αρκετά απαιτητική, αλλά ταυτόχρονα και συναρπαστική.
Ήθελα κάθε ιστορική αναφορά να είναι όσο γίνεται
τεκμηριωμένη, χωρίς όμως η ιστορική ακρίβεια να στερήσει
από την αφήγηση τη ζωντάνια και τη φαντασία. Χρειάστηκε να
μελετήσω διαφορετικές πηγές, να διασταυρώσω πληροφορίες
και να κατανοήσω όχι μόνο τα γεγονότα, αλλά και την εποχή,
την καθημερινότητα και τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων της.
Το μεγαλύτερο στοίχημα ήταν να γεφυρώσω την επιστημονική
έρευνα με τη λογοτεχνική αφήγηση, ώστε ο αναγνώστης να
αισθάνεται ότι ταξιδεύει στο παρελθόν, χωρίς να χάνεται η
ιστορική βάση του βιβλίου.
3.Γιατί επιλέξατε να αφηγηθεί η ίδια η Καρυάτιδα την ιστορία της και όχι
ένας ανθρώπινος αφηγητής;
Ήθελα η Καρυάτιδα να πάψει να είναι απλώς ένα σύμβολο που
κοιτάζουμε και θαυμάζουμε και να αποκτήσει τη δική της φωνή.
Ένας ανθρώπινος αφηγητής θα έβλεπε την ιστορία από
απόσταση· εκείνη όμως βρίσκεται στο κέντρο της και έχει μια
μοναδική σχέση με τον χρόνο. Έχει “ζήσει” αιώνες, έχει δει
ανθρώπους, πολιτισμούς και γεγονότα να περνούν μπροστά
της. Δίνοντάς της φωνή, μπορούσα να δημιουργήσω μια πιο
προσωπική και συναισθηματική αφήγηση, αλλά και να κάνω
τον αναγνώστη να αναρωτηθεί τι θα μας έλεγε ένα μνημείο αν
μπορούσε πραγματικά να μιλήσει.
4.Πόσο επηρέασε η προσωπική σας εμπειρία ζωής στο εξωτερικό τη
θεματική της εξορίας και της επιστροφής;
Με επηρέασε βαθιά, γιατί η ζωή στο εξωτερικό με έκανε να
καταλάβω πιο βιωματικά τι σημαίνει να απομακρύνεσαι από
τον τόπο σου και να κουβαλάς μέσα σου την αίσθηση της
επιστροφής. Η απόσταση συχνά αλλάζει τον τρόπο με τον
οποίο βλέπουμε την πατρίδα, τη μνήμη και την ταυτότητά μας.
Αυτή η προσωπική εμπειρία με βοήθησε να προσεγγίσω την
εξορία όχι μόνο ως ένα ιστορικό γεγονός, αλλά και ως μια βαθιά
ανθρώπινη κατάσταση: την απώλεια, τη νοσταλγία, την
αναζήτηση της ταυτότητας και, τελικά, την ανάγκη να
επιστρέψουμε σε κάτι που αισθανόμαστε δικό μας. Νομίζω πως
αυτή η βιωματική διάσταση έδωσε μεγαλύτερο συναισθηματικό
βάθος και στην ιστορία της Καρυάτιδας.
5.Η μνήμη αποτελεί βασικό άξονα του βιβλίου. Πιστεύετε ότι η συλλογική
μνήμη είναι εξίσου σημαντική με την προσωπική;
Πιστεύω πως η προσωπική και η συλλογική μνήμη είναι βαθιά συνδεδεμένες και
εξίσου σημαντικές. Η προσωπική μνήμη μας διαμορφώνει ως ανθρώπους, ενώ η
συλλογική μνήμη μας συνδέει με την ιστορία, τον τόπο και τις προηγούμενες γενιές.
Είναι ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνία θυμάται όσα έζησε, όσα έχασε, αλλά και
όσα θέλει να διατηρήσει ζωντανά.
Για μένα, ιδιαίτερα μέσα από τη λογοτεχνία, αυτές οι δύο μνήμες συναντιούνται. Μια
μεγάλη ιστορική στιγμή μπορεί να αποκτήσει πρόσωπο και συναίσθημα μέσα από την
προσωπική ιστορία ενός ήρωα. Και ίσως αυτός είναι ο πιο όμορφος τρόπος να
περάσει η συλλογική μνήμη στα παιδιά: όχι ως μια σειρά από γεγονότα που πρέπει
απλώς να θυμούνται, αλλά ως μια ιστορία που μπορούν να νιώσουν και να κάνουν
δική τους.»
6.Η μορφή της Μελίνας Μερκούρη εμφανίζεται ως σύμβολο του αγώνα για
την επιστροφή των Γλυπτών. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η παρουσία μέσα
στην αφήγηση;
Η παρουσία της Μελίνας Μερκούρη έχει για μένα ιδιαίτερο
συμβολισμό. Δεν είναι απλώς ένα ιστορικό πρόσωπο που συνδέθηκε
με τον αγώνα για την επιστροφή των Γλυπτών· είναι μια μορφή που
έδωσε διεθνή φωνή σε ένα ελληνικό αίτημα και το μετέτρεψε σε
υπόθεση πολιτισμού και μνήμης. Μέσα στην αφήγηση λειτουργεί σαν
μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν: η Καρυάτιδα έχει
βιώσει την απομάκρυνση, ενώ η Μελίνα εκπροσωπεί τη σύγχρονη
διεκδίκηση της επιστροφής. Ήθελα, λοιπόν, η παρουσία της να
συμβολίζει ότι η μνήμη δεν σιωπά και ότι κάθε γενιά μπορεί να
συνεχίσει έναν αγώνα που αφορά την πολιτιστική μας κληρονομιά.
7.Ποιο συναίσθημα θα θέλατε να συνοδεύει τον αναγνώστη όταν κλείσει
την τελευταία σελίδα του βιβλίου;
Θα ήθελα, πάνω απ’ όλα, να μείνει στα παιδιά ένα συναίσθημα
συγκίνησης, αλλά και ελπίδας. Να νιώσουν ότι ταξίδεψαν στον
χρόνο και γνώρισαν την Καρυάτιδα όχι απλώς ως ένα αρχαίο
γλυπτό, αλλά ως μια ζωντανή μορφή με τη δική της ιστορία, τις
απώλειες και τις προσδοκίες της. Θα ήθελα επίσης να τους
γεννηθεί η περιέργεια να μάθουν περισσότερα για την ιστορία
και τον πολιτισμό μας. Και, όταν κλείσουν το βιβλίο, να
κρατήσουν μέσα τους την ιδέα ότι η πολιτιστική κληρονομιά δεν
ανήκει μόνο στο παρελθόν· είναι μια παρακαταθήκη που περνά
από γενιά σε γενιά και που κι εκείνα, ως αυριανοί πολίτες,
έχουν τη δύναμη και την ευθύνη να αγαπήσουν και να
προστατεύσουν.
8.Πιστεύετε ότι η λογοτεχνία μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη
διατήρηση της ιστορικής μνήμης και της πολιτιστικής μας ταυτότητας;
Απολύτως. Πιστεύω ότι η λογοτεχνία έχει έναν μοναδικό τρόπο να κρατά ζωντανή
την ιστορική μνήμη, γιατί δεν μεταφέρει μόνο πληροφορίες· μεταφέρει
συναισθήματα, εικόνες και ανθρώπινες ιστορίες. Ιδιαίτερα μέσα από ένα βιβλίο για
παιδιά, η ιστορία μπορεί να γίνει πιο οικεία και συναρπαστική, να γεννήσει
ερωτήματα και να οδηγήσει τα παιδιά στην αναζήτηση της γνώσης.
Η λογοτεχνία μπορεί επίσης να βοηθήσει τα παιδιά να αισθανθούν ότι η πολιτιστική
μας κληρονομιά είναι κάτι ζωντανό και δικό τους, όχι κάτι μακρινό που αφορά μόνο
τα μουσεία και τα βιβλία της Ιστορίας. Αν ένα παιδί αγαπήσει μια ιστορία, είναι πολύ
πιθανό να αγαπήσει και όσα αυτή η ιστορία εκπροσωπεί. Κι αυτό, για μένα, είναι
ένας από τους πιο ουσιαστικούς τρόπους να περνά η μνήμη από τη μία γενιά στην
άλλη.
9.Ετοιμάζετε ήδη το επόμενο συγγραφικό σας έργο;
Ναι, αυτή την περίοδο ετοιμάζω το δεύτερο τεύχος των Δράκων της
Καρπάθου. Είναι μια ιστορία που αγαπώ ιδιαίτερα και χαίρομαι πολύ
που μπορώ να επιστρέψω στον κόσμο της και να συνεχίσω την
περιπέτεια των ηρώων της. Υπάρχουν καινούργιες περιπέτειες,
μυστικά και ανατροπές που περιμένουν να αποκαλυφθούν. Ελπίζω
το δεύτερο τεύχος να ταξιδέψει τους αναγνώστες εξίσου όμορφα και
να τους κάνει να αγαπήσουν ακόμη περισσότερο την Κάρπαθο, την
ιστορία και τους θρύλους της.
Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή και τη χαρά
να σας φιλοξενούμε στη σελίδα μας. Πριν ολοκληρώσουμε, θα θέλατε να
μας πείτε πού μπορούν οι αναγνώστες να σας βρουν στα social media,
καθώς και ένα email επικοινωνίας, και πώς μπορούν να προμηθευτούν το
βιβλίο σας;
Κι εγώ σας ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία και για την όμορφη συζήτησή μας. Θα
χαρώ πολύ να συνεχίσουμε την επικοινωνία και με τους αναγνώστες.
Μπορούν να με βρουν στα social media, στο [irenechiotisleskowich] ενώ για
επικοινωνία μπορούν να μου γράφουν στο irenechiotisleskowich@gmail.com,. Το
βιβλίο Η Επιστροφή του Κενού μπορούν να το προμηθευτούν από [24
Γράμματά/online κατάστημα].
Εύχομαι η ιστορία της Καρυάτιδας να ταξιδέψει σε όσο το δυνατόν περισσότερα
παιδιά και οικογένειες και να τους χαρίσει ένα όμορφο ταξίδι στην ιστορία, τη μνήμη
και τον πολιτισμό μας. Σας ευχαριστώ από καρδιάς!
.jpg)
Ειρήνη Χιώτη
Η επιστροφή του κενού
Επιμέλεια: Αγγελική Τσάκωνα
Εκδόσεις 24γράμματα
Η Καρυάτιδα, που αποκτά ανθρώπινη διάσταση μέσα από την αφήγηση, μπορεί να
μιλήσει όχι μόνο για μεγάλα ιστορικά γεγονότα που επηρέασαν την Ελλάδα, αλλά και
για βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα που βιώνει: την απώλεια, τη μοναξιά, τον
αποχωρισμό, την εξορία και, πάνω απ’ όλα, την επίμονη ελπίδα της επιστροφής.
Θυμάται τη στιγμή που τη λάξευσαν, τη μετέτρεψαν σε ανθρώπινο σώμα και την
τοποθέτησαν στο Ερέχθειο μαζί με τις υπόλοιπες πέντε, τις αδελφές της, όπως τις
αποκαλούσε. Θυμάται, με τη βοήθεια της θεάς Μνημοσύνης, ιστορικές στιγμές που
σημάδεψαν εκείνη και την Ελλάδα ολόκληρη, όπως τον Χρυσό Αιώνα της Αθήνας,
άλλοτε πάλι την κατάκτηση της πόλης από τους Ρωμαίους, ύστερα όταν σιώπησαν οι
θεοί και αντικαταστάθηκαν μνημεία με εκκλησίες ή όταν κάποτε πάτησε το ελληνικό
έδαφος το οθωμανικό στοιχείο και μετατράπηκε ο χώρος του Παρθενώνα σε χαρέμι.
Θυμάται τη στιγμή που την άρπαξαν κα την έσυραν στη βίλα του Έλγιν. Ακόμα και
τον ήχο από τα καρφιά που έπεφταν σαν ριπές το ένα μετά το άλλο και την
κλείδωσαν σε εκείνο το ξύλινο κιβώτιο που έμοιαζε με τάφο. Όλα τα συναισθήματα
που ένιωσε μακριά από την αττική γη που λάτρευε, τον μουντό ουρανό του Λονδίνου
που τον αντίκριζε μέσα από ένα παράθυρο. Ένα παράθυρο που της έφερε κοντά ένα
περιστέρι, την Παρηγοριά. Την Παρηγοριά που της κρατούσε συντροφιά σε όλα αυτά
τα χρόνια της εξορίας της, που με το ράμφος της της έφερνε όλα τα νέα από τον έξω
κόσμο με διάφορα αποκόμματα από μεγάλες ξένες εφημερίδες. Θυμάται όλα όσα
ένιωθε όταν σαν έκθεμα την περιτριγύριζαν άνθρωποι από όλα τα μήκη και τα πλάτη
της γης, άνθρωποι που νόμιζαν πως δεν τους ακούει και δεν τους βλέπει μα όμως
γινόταν ακριβώς το αντίθετο. Όπως ακόμα θυμάται και το πώς ένιωσε όταν ο λόρδος
Έλγιν για να ξεπληρώσει κάποια χρέη του την πούλησε στο Βρετανικό Μουσείο για
35.000 λίρες. Θυμάται το πώς ένιωσε στο άκουσμα της Ελληνικής Επανάστασης το
1821, στο μεγάλο ΟΧΙ του 1940, στην έξαψη της ψυχής της όταν σε ένα απόκομμα
εφημερίδας διάβασε για τη φωνή που πάλευε να τη φέρει πίσω εκείνη και τα Ελγίνεια
Μάρμαρα όπως τα αποκαλούσαν πλέον. Τη φωνή της Μελίνας.
«Η επιστροφή του κενού» είναι ένα αφήγημα με δυσδιάκριτα όρια ανάμεσα στην
ιστορία και τη φαντασία προσκαλώντας τον αναγνώστη σε κόσμους όπου το
παρελθόν καίει, αναπνέει και αρνείται να ξεχαστεί. Η Ειρήνη Χιώτη δεν ήθελε να
γράψει ακόμα ένα ιστορικό βιβλίο που να αφηγείται απλά τα γεγονότα από την
οπτική των ανθρώπων. Ήθελε να δώσει φωνή σε ένα σύμβολο που, παρότι είναι
φτιαγμένο από μάρμαρο, κουβαλά μέσα του τη μνήμη ενός ολόκληρου πολιτισμού.
«Δεν θυμάμαι πότε έπαψα να είμαι πέτρα. Ίσως δεν το κατάλαβα καν. Θυμάμαι μόνο
το βάρος. Όχι εκείνο που κρατούσα στους ώμους μου, μα εκείνο που έμεινε όταν με
πήραν. Με ονόμασαν έκθεμα. Με μέτρησαν. Με μετέφεραν. Με έβαλαν σε αίθουσες
όπου οι άνθρωποι μιλούσαν μπροστά μου, χωρίς να γνωρίζουν πως άκουγα. Πέρασαν
χρόνια. Ίσως αιώνες. Ο χρόνος δεν κυλά το ίδιο μέσα στο μάρμαρο. Και ύστερα, μια
μέρα, με γύρισαν πίσω. Μα δεν μίλησαν για επιστροφή. Γιατί η λέξη «επιστροφή»
ανήκει σε εκείνον που έρχεται από μακριά. Σε εκείνον που ακόμα ταξιδεύει. Σε
εκείνον που δεν έχει φτάσει. Μα όταν κάποιος φτάσει αληθινά, η λέξη παύει να
χρειάζεται.»
#24grammata #bookstagramgreece #istorikilogotexnia #iepistrofitoukenou #beautydayswithabook
Βιογραφικό
Η Δρ. Ειρήνη Χιώτη, με καταγωγή από το Απέρι Καρπάθου, είναι ακαδημαϊκός με
διεθνή σταδιοδρομία. Έχει διδάξει σε Αμερική, Ευρώπη, Ασία και Μέση Ανατολή και
σήμερα υπηρετεί ως Επίκουρη Καθηγήτρια Αγγλικής στο Alfaisal University στο Ριάντ
της Σαουδικής Αραβίας. Η κλασική παράδοση, που είναι βαθιά ριζωμένη μέσα της, σε
συνδυασμό με τις εξειδικευμένες σπουδές της στην αγγλική και την ελληνική γλώσσα,
αλλά και ζώντας τόσα χρόνια μακριά από την πατρίδα κι έχοντας νιώσει πόσο δυνατή
μπορεί να είναι η μνήμη ενός τόπου, την καθιστούν μια εξαιρετική αφηγήτρια.
Η επιστροφή του κενού
Επιμέλεια: Αγγελική Τσάκωνα
Εκδόσεις 24γράμματα
Η Καρυάτιδα, που αποκτά ανθρώπινη διάσταση μέσα από την αφήγηση, μπορεί να
μιλήσει όχι μόνο για μεγάλα ιστορικά γεγονότα που επηρέασαν την Ελλάδα, αλλά και
για βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα που βιώνει: την απώλεια, τη μοναξιά, τον
αποχωρισμό, την εξορία και, πάνω απ’ όλα, την επίμονη ελπίδα της επιστροφής.
Θυμάται τη στιγμή που τη λάξευσαν, τη μετέτρεψαν σε ανθρώπινο σώμα και την
τοποθέτησαν στο Ερέχθειο μαζί με τις υπόλοιπες πέντε, τις αδελφές της, όπως τις
αποκαλούσε. Θυμάται, με τη βοήθεια της θεάς Μνημοσύνης, ιστορικές στιγμές που
σημάδεψαν εκείνη και την Ελλάδα ολόκληρη, όπως τον Χρυσό Αιώνα της Αθήνας,
άλλοτε πάλι την κατάκτηση της πόλης από τους Ρωμαίους, ύστερα όταν σιώπησαν οι
θεοί και αντικαταστάθηκαν μνημεία με εκκλησίες ή όταν κάποτε πάτησε το ελληνικό
έδαφος το οθωμανικό στοιχείο και μετατράπηκε ο χώρος του Παρθενώνα σε χαρέμι.
Θυμάται τη στιγμή που την άρπαξαν κα την έσυραν στη βίλα του Έλγιν. Ακόμα και
τον ήχο από τα καρφιά που έπεφταν σαν ριπές το ένα μετά το άλλο και την
κλείδωσαν σε εκείνο το ξύλινο κιβώτιο που έμοιαζε με τάφο. Όλα τα συναισθήματα
που ένιωσε μακριά από την αττική γη που λάτρευε, τον μουντό ουρανό του Λονδίνου
που τον αντίκριζε μέσα από ένα παράθυρο. Ένα παράθυρο που της έφερε κοντά ένα
περιστέρι, την Παρηγοριά. Την Παρηγοριά που της κρατούσε συντροφιά σε όλα αυτά
τα χρόνια της εξορίας της, που με το ράμφος της της έφερνε όλα τα νέα από τον έξω
κόσμο με διάφορα αποκόμματα από μεγάλες ξένες εφημερίδες. Θυμάται όλα όσα
ένιωθε όταν σαν έκθεμα την περιτριγύριζαν άνθρωποι από όλα τα μήκη και τα πλάτη
της γης, άνθρωποι που νόμιζαν πως δεν τους ακούει και δεν τους βλέπει μα όμως
γινόταν ακριβώς το αντίθετο. Όπως ακόμα θυμάται και το πώς ένιωσε όταν ο λόρδος
Έλγιν για να ξεπληρώσει κάποια χρέη του την πούλησε στο Βρετανικό Μουσείο για
35.000 λίρες. Θυμάται το πώς ένιωσε στο άκουσμα της Ελληνικής Επανάστασης το
1821, στο μεγάλο ΟΧΙ του 1940, στην έξαψη της ψυχής της όταν σε ένα απόκομμα
εφημερίδας διάβασε για τη φωνή που πάλευε να τη φέρει πίσω εκείνη και τα Ελγίνεια
Μάρμαρα όπως τα αποκαλούσαν πλέον. Τη φωνή της Μελίνας.
«Η επιστροφή του κενού» είναι ένα αφήγημα με δυσδιάκριτα όρια ανάμεσα στην
ιστορία και τη φαντασία προσκαλώντας τον αναγνώστη σε κόσμους όπου το
παρελθόν καίει, αναπνέει και αρνείται να ξεχαστεί. Η Ειρήνη Χιώτη δεν ήθελε να
γράψει ακόμα ένα ιστορικό βιβλίο που να αφηγείται απλά τα γεγονότα από την
οπτική των ανθρώπων. Ήθελε να δώσει φωνή σε ένα σύμβολο που, παρότι είναι
φτιαγμένο από μάρμαρο, κουβαλά μέσα του τη μνήμη ενός ολόκληρου πολιτισμού.
«Δεν θυμάμαι πότε έπαψα να είμαι πέτρα. Ίσως δεν το κατάλαβα καν. Θυμάμαι μόνο
το βάρος. Όχι εκείνο που κρατούσα στους ώμους μου, μα εκείνο που έμεινε όταν με
πήραν. Με ονόμασαν έκθεμα. Με μέτρησαν. Με μετέφεραν. Με έβαλαν σε αίθουσες
όπου οι άνθρωποι μιλούσαν μπροστά μου, χωρίς να γνωρίζουν πως άκουγα. Πέρασαν
χρόνια. Ίσως αιώνες. Ο χρόνος δεν κυλά το ίδιο μέσα στο μάρμαρο. Και ύστερα, μια
μέρα, με γύρισαν πίσω. Μα δεν μίλησαν για επιστροφή. Γιατί η λέξη «επιστροφή»
ανήκει σε εκείνον που έρχεται από μακριά. Σε εκείνον που ακόμα ταξιδεύει. Σε
εκείνον που δεν έχει φτάσει. Μα όταν κάποιος φτάσει αληθινά, η λέξη παύει να
χρειάζεται.»
#24grammata #bookstagramgreece #istorikilogotexnia #iepistrofitoukenou #beautydayswithabook
Βιογραφικό
Η Δρ. Ειρήνη Χιώτη, με καταγωγή από το Απέρι Καρπάθου, είναι ακαδημαϊκός με
διεθνή σταδιοδρομία. Έχει διδάξει σε Αμερική, Ευρώπη, Ασία και Μέση Ανατολή και
σήμερα υπηρετεί ως Επίκουρη Καθηγήτρια Αγγλικής στο Alfaisal University στο Ριάντ
της Σαουδικής Αραβίας. Η κλασική παράδοση, που είναι βαθιά ριζωμένη μέσα της, σε
συνδυασμό με τις εξειδικευμένες σπουδές της στην αγγλική και την ελληνική γλώσσα,
αλλά και ζώντας τόσα χρόνια μακριά από την πατρίδα κι έχοντας νιώσει πόσο δυνατή
μπορεί να είναι η μνήμη ενός τόπου, την καθιστούν μια εξαιρετική αφηγήτρια.
.jfif)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλιά σας!