Συνέντευξη με τον συγγραφέα Παύλο Παπαδόπουλο για το βιβλίο «Να θυμάστε: Είμαι παιδί…» από τις Εκδόσεις Διάνοια

Καλημέρα σας,

σήμερα στη στήλη “Beauty Days with a Book” φιλοξενούμε τον συγγραφέα Παύλο Παπαδόπουλο και το βιβλίο του «Να θυμάστε: Είμαι παιδί…», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διάνοια.

Ένα βιβλίο που αγγίζει ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα της σύγχρονης οικογένειας: τη συναισθηματική πραγματικότητα των παιδιών μετά τον χωρισμό των γονιών. Με λόγο ανθρώπινο και ουσιαστικό, ο συγγραφέας αναδεικνύει τη σημασία της παρουσίας, της επικοινωνίας και του σεβασμού, υπενθυμίζοντας πως η αγάπη μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει ακόμη και όταν οι συνθήκες αλλάζουν. ✨

1.Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να γράψετε το βιβλίο «Να θυμάστε: Είμαι

παιδί…» και ποιο ήταν το βασικό μήνυμα που θέλατε να μεταφέρετε;

Η ανάγκη γεννήθηκε μέσα από μια πολύ προσωπική διαπίστωση: όταν δύο

άνθρωποι χωρίζουν, συνήθως όλοι μιλούν για το τι συνέβη μεταξύ τους.

Πολύ λιγότερο μιλάμε για το τι συνέβη μέσα στο παιδί.

Κι όμως, το παιδί είναι εκείνο που καλείται να μάθει ξαφνικά να ζει

ανάμεσα σε δύο σπίτια, δύο καθημερινότητες, δύο διαφορετικές

πραγματικότητες. Αυτό με έκανε να θέλω να σταθώ λίγο πιο κοντά στη δική

του πλευρά. Να προσπαθήσω να ακούσω αυτά που πολλές φορές δεν λέει.

Το βιβλίο δεν γράφτηκε ως καταγγελία ούτε ως απολογία. Είναι

περισσότερο μια παρατήρηση, μια εξομολόγηση και μια προσπάθεια να

φωτίσουμε αυτό που συχνά μένει στη σκιά: την ψυχή του παιδιού.

Και ίσως αυτό είναι τελικά το βασικό μήνυμα: ο χωρισμός μπορεί να

τελειώσει μια σχέση μεταξύ δύο ενηλίκων, δεν πρέπει όμως να

τελειώσει την αίσθηση ασφάλειας ενός παιδιού.

2.Ο τίτλος του βιβλίου μοιάζει σαν μια φωνή των παιδιών προς τους

μεγάλους. Τι θα θέλατε να «θυμούνται» περισσότερο οι γονείς;

Θα ήθελα να θυμούνται ακριβώς αυτό: «Είμαι παιδί».

Δεν είμαι ο δικαστής σας, δεν είμαι ο αγγελιοφόρος σας, δεν είμαι ο

σύμμαχός σας απέναντι στον άλλον γονιό. Είμαι το παιδί σας.

Το παιδί έχει δικαίωμα να αγαπά και τους δύο γονείς του. Ακόμη κι αν ο

ένας από τους δύο έχει πληγώσει τον άλλον. Και ίσως ένα από τα

μεγαλύτερα λάθη είναι ότι οι μεγάλοι, μέσα στον δικό τους πόνο, ξεχνούν

πως το παιδί έχει μια διαφορετική σχέση και με τους δύο. Το βιβλίο επιμένει

ακριβώς σε αυτό: να του επιτρέπουμε να εκφράζει την αγάπη του χωρίς να

του επιβάλλουμε «ποσότητες» αγάπης ή ενοχές.

Θα ήθελα, λοιπόν, κάθε γονιός πριν μιλήσει, πριν κατηγορήσει, πριν

ζητήσει από το παιδί να πάρει θέση, να θυμάται μία φράση:

«Αυτό που κάνω τώρα θα το κουβαλάει ίσως πολύ περισσότερο απ’ όσο

φαντάζομαι».

3.Μέσα από το βιβλίο προσεγγίζετε τον χωρισμό από την πλευρά του

παιδιού. Ποια είναι η μεγαλύτερη ανάγκη ενός παιδιού σε αυτή τη

μεταβατική περίοδο;

Νομίζω πως πάνω απ’ όλα είναι η ασφάλεια. Και όταν λέω ασφάλεια, δεν

εννοώ μόνο ένα σπίτι, ένα κρεβάτι ή ένα πρόγραμμα. Εννοώ την αίσθηση

ότι ο κόσμος του, παρά την αλλαγή, εξακολουθεί να έχει σταθερά σημεία.

Ένα παιδί που ζει σε δύο σπίτια χρειάζεται να ξέρει ότι δεν χάνει τον χώρο

του, ότι δεν χάνει τους γονείς του, ότι δεν χρειάζεται να επιλέξει και κυρίως

ότι δεν ευθύνεται για όσα συνέβησαν μεταξύ τους.

Στο βιβλίο υπάρχει αυτή η πολύ απλή αλλά ουσιαστική εικόνα: τα δύο

σπίτια δεν είναι από μόνα τους δύο μισά που αυτομάτως κάνουν ένα

ολόκληρο. Χρειάζεται η αλληλεπίδραση των γονιών και η συμμετοχή του

παιδιού.

Γιατί τελικά το παιδί δεν ζητά το τέλειο. Ζητά να ξέρει πού ανήκει, ποιον

μπορεί να εμπιστευτεί και ποιον μπορεί να αγαπά χωρίς φόβο.

4.Ποια λάθη θεωρείτε ότι κάνουν συχνότερα οι γονείς μετά από έναν

χωρισμό, χωρίς να αντιλαμβάνονται τον αντίκτυπο που έχουν στα παιδιά;

Το μεγαλύτερο λάθος, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι συνεχίζουν τον

χωρισμό μέσα από το παιδί.

Μπορεί να έχει τελειώσει η κοινή ζωή, αλλά η σύγκρουση συνεχίζεται με

άλλους τρόπους: με κατηγορίες, με υπονοούμενα, με ερωτήσεις, με το «τι

έκανε η μαμά;», «τι είπε ο μπαμπάς;». Και ξαφνικά το παιδί βρίσκεται στη

μέση.

Ένα δεύτερο λάθος είναι να ξεχνάμε ότι για τον γονιό η αλλαγή μπορεί να

είναι μια απόφαση που πάρθηκε σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ενώ για

το παιδί η προσαρμογή είναι καθημερινή. Η ζωή σε δύο σπίτια έχει

κούραση, μετακινήσεις, πράγματα που μένουν στο ένα σπίτι ενώ τα

χρειάζεται στο άλλο. Στο βιβλίο υπάρχει χαρακτηριστικά η φράση του

παιδιού: «Πάλι θα φύγω;»

Και υπάρχει και κάτι ακόμη: να μη μιλάμε άσχημα για τον άλλο γονιό

μπροστά στο παιδί. Όταν επιστρέφει από το άλλο σπίτι, πρώτα ακούμε.

Δεν το ανακρίνουμε και δεν κριτικάρουμε όσα άκουσε ή έζησε.

Γιατί το παιδί δεν πρέπει να γίνει ο χώρος όπου οι γονείς συνεχίζουν να

πολεμούν.

5.Πώς μπορεί ένας γονιός να βοηθήσει το παιδί του να νιώσει ασφάλεια και

σταθερότητα όταν η καθημερινότητά του μοιράζεται σε δύο σπίτια;

Πρώτα απ' όλα, δίνοντάς του την αίσθηση ότι δεν έχει δύο μισές

οικογένειες αλλά δύο γονείς που συνεχίζουν να είναι ολόκληροι γονείς

του.

Χρειάζεται συνέπεια, επικοινωνία και όσο γίνεται σταθερότητα στην

καθημερινότητα. Χρειάζεται να έχει τον δικό του χώρο και στα δύο σπίτια,

τα πράγματά του, τη γωνιά του. Γιατί όλοι έχουμε ανάγκη από έναν χώρο

όπου μπορούμε να χαλαρώσουμε και να νιώσουμε ασφαλείς.

Και κυρίως χρειάζεται να ξέρει ότι ο γονιός που δεν βρίσκεται εκεί δεν

εξαφανίστηκε.

Αυτό μπορεί να είναι ένα τηλεφώνημα, μια σταθερή παρουσία, μια απλή

συνέπεια σε αυτά που έχουμε υποσχεθεί. Το παιδί χρειάζεται να ξέρει ότι

μπορεί να βασιστεί πάνω μας.

Τελικά, η σταθερότητα δεν είναι να μην αλλάξει τίποτα. Είναι να ξέρεις ότι

μέσα στις αλλαγές υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους μπορείς να

στηριχθείς.

6.Στο βιβλίο συνδυάζετε προσωπικές μαρτυρίες και επιστημονικά

δεδομένα. Πόσο σημαντικός ήταν αυτός ο συνδυασμός για την προσέγγιση

του θέματος;

Ήταν απαραίτητος.

Αν έμενα μόνο στην προσωπική μου εμπειρία, θα είχαμε μια προσωπική

ιστορία. Αν έμενα μόνο στα επιστημονικά δεδομένα, θα είχαμε μια μελέτη.

Εγώ ήθελα κάτι διαφορετικό: να συναντηθεί η εμπειρία με τη γνώση.

Γι' αυτό το βιβλίο στηρίζεται σε προσωπικά βιώματα, δημοσιευμένες

επιστημονικές έρευνες αλλά και αληθινές ιστορίες γονιών και παιδιών που

έζησαν τη ζωή «σε δύο σπίτια».

Οι μαρτυρίες δίνουν στο θέμα πρόσωπο και συναίσθημα. Τα επιστημονικά

δεδομένα δίνουν βάθος και έναν διαφορετικό τρόπο να κατανοήσουμε όσα

συμβαίνουν.

Ήθελα, όμως, να αποφύγω το ύφος του «ειδικού που δίνει οδηγίες». Το

βιβλίο περισσότερο θέτει ερωτήματα, ανοίγει έναν διάλογο και

προσκαλεί τον γονιό να κοιτάξει λίγο πιο βαθιά τον δικό του ρόλο.

7.Πιστεύετε ότι η κοινωνία μας έχει γίνει περισσότερο υποστηρικτική

απέναντι στις νέες μορφές οικογένειας ή υπάρχουν ακόμη στερεότυπα που

πρέπει να ξεπεραστούν;

Νομίζω ότι η κοινωνία αλλάζει και μαζί της αλλάζει και η έννοια της

οικογένειας. Το βιβλίο ξεκινά ακριβώς από αυτή την πραγματικότητα: οι

σχέσεις δοκιμάζονται και όλο και περισσότερα παιδιά μεγαλώνουν «σε δύο

σπίτια» ή, όπως το λέω, ανάμεσα σε δύο κόσμους.

Όμως δεν πιστεύω ότι έχουμε ξεπεράσει όλα τα στερεότυπα.

Ίσως μάλιστα το σημαντικότερο είναι να σταματήσουμε να αναζητούμε μία

και μοναδική εικόνα της «σωστής οικογένειας» και να αρχίσουμε να

κοιτάμε κάτι πιο ουσιαστικό: τι συμβαίνει μέσα σε αυτή την οικογένεια.

Υπάρχει αγάπη; Υπάρχει ασφάλεια; Υπάρχει σεβασμός; Υπάρχει χώρος για

το παιδί να είναι παιδί;

Γιατί τελικά η οικογένεια δεν μετριέται μόνο με το πόσοι άνθρωποι μένουν

κάτω από την ίδια στέγη. Μετριέται και με τις ματιές, τα χαμόγελα, τις

αγκαλιές και τις αγάπες που υπάρχουν μέσα σε αυτήν.

8.Ποιος είναι ο ρόλος της επικοινωνίας ανάμεσα στους γονείς ώστε το παιδί

να μην αισθάνεται ότι βρίσκεται στη μέση μιας σύγκρουσης;

Καθοριστικός. Και ίσως εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο δύσκολα σημεία

μετά τον χωρισμό: οι γονείς μπορεί να μην μπορούν πλέον να είναι

ζευγάρι, πρέπει όμως να συνεχίσουν να είναι γονείς μαζί.

Η επικοινωνία δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνούν σε όλα. Σημαίνει ότι

πρέπει να μπορούν να συμφωνήσουν σε κάτι πολύ βασικό: ότι το παιδί δεν

θα χρησιμοποιηθεί ως όπλο.

Στο βιβλίο το λέω με έναν τρόπο πολύ απλό: χρειάζεται η αλληλεπίδραση

των γονιών, μαζί με τη συμμετοχή του παιδιού, για να μπορέσουν τα δύο

«μισά» να αποκτήσουν μια νέα ισορροπία.

Και αυτό απαιτεί μεγάλη αυτοσυγκράτηση. Γιατί μπορεί να έχεις θυμό,

πίκρα, αδικία. Αλλά το παιδί δεν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να τα

ακούσει.

Ο άλλος γονιός μπορεί να έπαψε να είναι σύντροφός σου. Για το παιδί,

όμως, παραμένει ο μπαμπάς ή η μαμά του.

9.Αν μπορούσε ένα παιδί που βιώνει τον χωρισμό των γονιών του να

διαβάσει το βιβλίο σας, ποιο μήνυμα θα θέλατε να κρατήσει;

Θα ήθελα να του πω κάτι πολύ απλό:

Δεν φταις εσύ. Και δεν χρειάζεται να διαλέξεις.

Δεν χρειάζεται να αγαπάς λιγότερο τη μαμά σου για να αγαπάς τον μπαμπά

σου. Δεν χρειάζεται να πάρεις θέση. Δεν χρειάζεται να γίνεις ο μεγάλος

επειδή οι μεγάλοι αντιμετωπίζουν μια δύσκολη περίοδο.

Και κυρίως θα ήθελα να ξέρει ότι ο χωρισμός των γονιών του δεν σημαίνει

ότι χωρίζει και η αγάπη από το παιδί.

Αυτό είναι, άλλωστε, και ένα από τα βασικά νήματα του βιβλίου: η αγάπη

δεν τελειώνει απαραίτητα με τον χωρισμό· μπορεί να αλλάζει τρόπο να

εκφράζεται.

Και ίσως, αν έπρεπε να του αφήσω μόνο μία φράση, θα ήταν αυτή:

«Να θυμάσαι ότι είσαι παιδί. Έχεις δικαίωμα να αγαπάς, να γελάς, να

θυμώνεις, να φοβάσαι και να συνεχίζεις τη ζωή σου χωρίς να κουβαλάς

τις ευθύνες των μεγάλων.»

10.Υπάρχουν νέα συγγραφικά σχέδια ή κάποιο επόμενο βιβλίο που θα

θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;

Υπάρχουν σκέψεις και ιδέες που συνεχίζουν να δουλεύουν μέσα μου, αλλά

προτιμώ να μη μιλήσω ακόμη συγκεκριμένα. Νομίζω ότι ένα βιβλίο πρέπει

πρώτα να ωριμάσει μέσα στον συγγραφέα και μετά να βρει τον δρόμο του

προς τον αναγνώστη. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η ανάγκη μου να

γράφω γύρω από τον άνθρωπο, τις σχέσεις και όσα πολλές φορές μένουν

ανείπωτα, παραμένει ζωντανή.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή και τη χαρά

να σας φιλοξενούμε στη σελίδα μας. Πριν ολοκληρώσουμε, θα θέλατε να

μας πείτε πού μπορούν οι αναγνώστες να σας βρουν στα social media,

καθώς και ένα email επικοινωνίας, και πώς μπορούν να προμηθευτούν το

βιβλίο σας;

Όσον αφορά το βιβλίο «Να θυμάστε: Είμαι παιδί…», μπορούν να το προμηθευτούν από τα

διαδικτυακά βιβλιοπωλεία, αλλά και από τα φυσικά βιβλιοπωλεία. Υπάρχει επίσης η

δυνατότητα να επικοινωνήσουν απευθείας με τον εκδοτικό οίκο για την προμήθειά του. Το

βιβλίο κυκλοφορεί από τις Diania Publications.

Και φυσικά, αν κάποιος αναγνώστης δυσκολευτεί να το βρει ή χρειαστεί οποιαδήποτε

βοήθεια, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου και θα χαρώ πραγματικά να τον

εξυπηρετήσω προσωπικά.

Στο Instagram θα με βρείτε ως @pavlos_papadopoulos, ενώ στο Facebook μπορείτε να με

αναζητήσετε ως Παύλος Παπαδόπουλος και στη σελίδα «Σελίδες της Ψυχής – Παύλος

Να θυμάστε: Είμαι παιδί…

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΑΝΟΙΑ
Συγγραφέας
Παπαδόπουλος Παύλος

Βιβλία Αυτοβελτίωσης


Σε μια εποχή όπου οι σχέσεις δοκιμάζονται και η έννοια της οικογένειας αλλάζει ραγδαία, το βιβλίο αυτό επιχειρεί να φωτίσει το πιο ευαίσθητο κομμάτι αυτής της πραγματικότητας: την ψυχή του παιδιού που μεγαλώνει «σε δύο σπίτια».
Με ευαισθησία, προσωπικές μαρτυρίες και επιστημονικά δεδομένα, ο συγγραφέας καταγράφει τις συνέπειες του χωρισμού όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για τους ίδιους τους γονείς που παλεύουν να ξαναβρούν ισορροπία και ρόλο στη νέα τους ζωή.
Δεν είναι καταγγελία ούτε απολογία· είναι μια ειλικρινής παρατήρηση πάνω στην αγάπη, τη φθορά και την ευθύνη. Θίγει ζητήματα όπως η επικοινωνία, οι νέες μορφές οικογένειας, οι ρόλοι των γονιών και οι συναισθηματικές μεταπτώσεις μετά το διαζύγιο.
Πάνω απ’ όλα όμως είναι ένα βιβλίο για την ελπίδα, για την πίστη πως, ακόμη κι όταν η οικογένεια αλλάζει μορφή, η αγάπη μπορεί να μείνει ακέραιη, αρκεί να υπάρχει παρουσία, κατανόηση και σεβασμός. Ένα έργο που μιλά με αλήθεια, απευθυνόμενο σε γονείς, παιδιά και όλους όσοι πιστεύουν πως η αγάπη δεν τελειώνει με τον χωρισμό, απλώς αλλάζει τρόπο έκφρασης.

#autoveltiosi #γονεϊκότητα #ekdoseisdianoia #nathymasteeimaipaidi #beautydayswithabook