ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ κ. ΧΡΗΣΤΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ για το βιβλίο του ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΤΑΔΕ από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΚΥΣΤΗΣ

Καλημέρα σας,

σήμερα στη στήλη “Beauty Days with a Book” φιλοξενούμε τον συγγραφέα Χρήστο Αναστασιάδη και το βιβλίο του «Το Υπόγειο της Οδού Τάδε», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελκυστής.

Ένα βιβλίο βαθιά στοχαστικό και υπαρξιακό, όπου ο φόβος εμφανίζεται σαν συνοδοιπόρος της καθημερινότητας και κάθε επιλογής, και οι ήρωες ανακαλύπτουν τα όρια της ψυχής και της δημιουργικότητας μέσα σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει περιοριστικός και ασφυκτικός.

Στο βιβλίο σας, ο φόβος παρουσιάζεται σχεδόν ως ζωντανή οντότητα, ως

«συνοδοιπόρος». Πότε αντιληφθήκατε ότι ο φόβος μπορεί να αποτελέσει κεντρικό

άξονα αφήγησης;

Η συνειδητοποίηση ήρθε σταδιακά, σχεδόν υπόγεια. Στην αρχή ο φόβος εμφανιζόταν ως

αντίδραση των ηρώων, ως κάτι παροδικό. Κάποια στιγμή όμως κατάλαβα ότι δεν έφευγε

ποτέ πραγματικά απλώς άλλαζε μορφή, βάθος, ένταση. Τότε άρχισα να τον αντιμετωπίζω

όχι ως εμπόδιο, αλλά ως παρουσία που συνδιαμορφώνει τις επιλογές, τη μνήμη και την

ταυτότητα των χαρακτήρων. Εκεί συνειδητοποίησα πως ο φόβος μπορεί να λειτουργήσει

ως κεντρικός άξονας αφήγησης όχι μόνο επειδή περιορίζει, αλλά επειδή αποκαλύπτει. Ως

«συνοδοιπόρος», ο φόβος δεν οδηγεί πάντα στην παράλυση, συχνά γίνεται η ματιά μέσα

από την οποίο οι ήρωες και τελικά ο αναγνώστης βλέπουν πιο καθαρά τον εαυτό τους και

τον κόσμο.

Αναφέρετε ότι ο φόβος λειτουργεί σαν «στολή» που φοριέται χωρίς επιλογή.

Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι μαθαίνουμε από μικρή ηλικία να ζούμε μέσα σε τέτοιες

αόρατες στολές;

Ναι, πιστεύω πως αυτό ξεκινά πολύ νωρίς. Από την παιδική ηλικία μαθαίνουμε, συχνά

σιωπηρά, τι «επιτρέπεται» να φοβόμαστε και τι όχι, πώς να στεκόμαστε, πώς να

προστατευόμαστε. Αυτές οι άγραφες οδηγίες μετατρέπονται σταδιακά σε αόρατες στολές,

τρόπους συμπεριφοράς, άμυνες και ρόλους που φοράμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε,

όχι επειδή τους επιλέξαμε, αλλά επειδή μας έμαθαν ότι είναι απαραίτητοι για να ανήκουμε

κάπου ή για να επιβιώσουμε. Ο φόβος, σε αυτή τη μορφή, δεν είναι πάντα φανερός είναι

όμως καθημερινός, ενσωματωμένος στο σώμα και στη σκέψη. Το δύσκολο και ίσως το πιο

ουσιαστικό δεν είναι να τον αποβάλουμε, αλλά να τον αναγνωρίσουμε, να καταλάβουμε

πότε αυτή η «στολή» μας προστατεύει και πότε μας περιορίζει.

Η αδυναμία έκφρασης – τα λόγια που μπλέκονται «ανάμεσα στα σύμφωνα και τα

φωνήεντα» – είναι έντονη στο κείμενό σας. Είναι η σιωπή μια μορφή άμυνας ή μια

βαθύτερη φυλακή;

Η σιωπή, για μένα, βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Μπορεί να λειτουργήσει ως

άμυνα, ως ένας τρόπος να προστατεύσεις ό,τι δεν αντέχει ακόμη να ειπωθεί, ό,τι

κινδυνεύει να παρεξηγηθεί ή να πληγωθεί τη στιγμή που θα βγει στο φως. Ταυτόχρονα

όμως, όταν παγιώνεται, μετατρέπεται σε φυλακή, περιορίζει τη σκέψη, στενεύει τον κόσμο,

εγκλωβίζει τον άνθρωπο μέσα σε λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Αυτή η αδυναμία

έκφρασης, τα λόγια που σκοντάφτουν «ανάμεσα στα σύμφωνα και τα φωνήεντα», δεν είναι

απλώς γλωσσική, είναι υπαρξιακή. Εκεί ακριβώς με ενδιέφερε να σταθώ, στη λεπτή γραμμή

όπου η σιωπή παύει να προστατεύει και αρχίζει να βαραίνει, εκεί όπου γίνεται ένας χώρος

μοναξιάς αλλά και μια σιωπηλή επιθυμία για επικοινωνία.

Μιλάτε για τη μετάβαση από τον «φόβο μου» στους «φόβους μου». Πότε, κατά τη

γνώμη σας, ο άνθρωπος παύει να φοβάται κάτι συγκεκριμένο και αρχίζει να φοβάται

τα πάντα;

Νομίζω πως αυτή η μετάβαση συμβαίνει όταν ο φόβος παύει να έχει σαφή πρόσωπο ή

αιτία. Όσο ο φόβος παραμένει συγκεκριμένος, όσο μπορείς να τον ονομάσεις, να τον

δείξεις με το δάχτυλο, διατηρεί μια μορφή ορίου. Όταν όμως οι εμπειρίες, οι απώλειες ή οι

διαψεύσεις συσσωρεύονται, τότε ο φόβος διαχέεται, δεν αφορά πια ένα γεγονός, αλλά τον

ίδιο τον τρόπο που σχετίζεσαι με τον κόσμο. Εκεί γεννιούνται οι «φόβοι», μικροί,

καθημερινοί, διάχυτοι, που φωλιάζουν σε κάθε πιθανότητα. Δεν είναι ότι ο άνθρωπος

φοβάται τα πάντα συνειδητά, είναι ότι μαθαίνει να περιμένει το κακό παντού. Κι αυτή η

κατάσταση, περισσότερο από τον αρχικό φόβο, είναι που διαβρώνει την εμπιστοσύνη, τη

σχέση με τους άλλους και τελικά με τον ίδιο τον εαυτό.

Η φράση «όσο ψηλώνεις σωματικά μικραίνεις ψυχικά» είναι ιδιαίτερα δυνατή.

Πιστεύετε ότι η ενηλικίωση μάς απομακρύνει από τον εαυτό μας αντί να μας τον

αποκαλύπτει;

Δεν νομίζω ότι η ενηλικίωση έχει μία μόνο κατεύθυνση. Συχνά όμως συνοδεύεται από μια

απώλεια, όσο μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε να περιορίζουμε τον αυθορμητισμό, να

φιλτράρουμε τα θέλω μας και την επιθυμία να προσαρμοζόμαστε. Έτσι μπορεί να

«ψηλώνουμε» σωματικά και κοινωνικά, αποκτώντας ρόλους και ευθύνες, αλλά ταυτόχρονα

να μικραίνουμε ψυχικά, αν απομακρυνόμαστε από εκείνες τις πλευρές του εαυτού μας που

ήταν πιο ειλικρινείς και λιγότερο φοβισμένες. Από την άλλη, η ενηλικίωση μπορεί και να

αποκαλύπτει τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν γίνεται αυτόματα. Απαιτεί συνειδητή

επιστροφή προς τα μέσα, μια προσπάθεια να ξανασυναντήσουμε ό,τι αφήσαμε πίσω για να

«μεγαλώσουμε σωστά». Αν δεν το επιχειρήσουμε, τότε ναι, η ενηλικίωση και η ωρίμανση

κινδυνεύει να γίνει αποξένωση αντί για γνώση.

Το “υπόγειο” του τίτλου λειτουργεί περισσότερο ως πραγματικός χώρος ή ως

ψυχικό τοπίο; Τι συμβολίζει για εσάς;

Το «υπόγειο» με ενδιέφερε και ως ένας ρεαλιστικός χώρος με συγκεκριμένα όρια, αλλά

κυρίως ως ψυχικό τοπίο. Είναι το σημείο όπου στοιβάζονται όσα δεν ειπώθηκαν, όσα

φοβηθήκαμε, όσα δεν βρήκαν χώρο στο φως της καθημερινότητας. Συμβολίζει τον

εσωτερικό χώρο που αποφεύγουμε να επισκεφθούμε, όχι επειδή είναι άδειος, αλλά επειδή

είναι υπερφορτωμένος. Ταυτόχρονα, όμως, το υπόγειο δεν είναι μόνο σκοτεινό, είναι και

τόπος μνήμης και αλήθειας. Εκεί βρίσκονται οι ρίζες, οι πρώτες εμπειρίες, οι αρχικές

ρωγμές. Για μένα, λοιπόν, το υπόγειο είναι ο χώρος της αναμέτρησης, αν τολμήσεις να

κατέβεις, μπορεί να τρομάξεις, ( λίγοι τολμούν να κατέβουν στο δικό τους ‘’υπόγειο’’) αλλά

μόνο εκεί υπάρχει η δυνατότητα να καταλάβεις τι σε κρατά όρθιο ή τι σε βαραίνει ακόμη.

7.Οι φόβοι στο βιβλίο μοιάζουν να κλέβουν όχι μόνο τα όνειρα αλλά και την ίδια τη

δυνατότητα να «ονειρευτούμε την πραγματική ζωή». Είναι η ελπίδα κάτι που χάνεται

ή κάτι που απλώς θάβεται;

Θα έλεγα πως η ελπίδα σπάνια χάνεται οριστικά, πιο συχνά θάβεται. Οι φόβοι έχουν αυτή

τη δύναμη, δεν καταστρέφουν μόνο τα όνειρα, αλλά διαβρώνουν και την ίδια την ικανότητά

μας να φανταστούμε μια ζωή διαφορετική από αυτήν που αντέχουμε. Κι όμως, ακόμη και

τότε, η ελπίδα παραμένει κάπου παρούσα, σε λανθάνουσα κατάσταση, σαν κάτι που έχει

καλυφθεί για να προστατευτεί. Το δύσκολο δεν είναι να τη δημιουργήσουμε από την αρχή,

αλλά να της ξαναδώσουμε χώρο να αναπνεύσει, τον χώρο που της αξίζει. Να αποδεχτούμε

τον φόβο χωρίς να του επιτρέψουμε να ορίζει το μέλλον. Για μένα, η ελπίδα γεννιέται

ακριβώς σε αυτή τη ρωγμή, στη στιγμή που, παρά τον φόβο, τολμάς έστω και δειλά να

φανταστείς την πραγματική ζωή.

Πιστεύετε ότι η γραφή μπορεί να λειτουργήσει ως πράξη αντίστασης απέναντι

στους φόβους ή απλώς τους φωτίζει χωρίς να τους εξαφανίζει;

Δεν πιστεύω ότι η γραφή εξαφανίζει τους φόβους, και ίσως να μην είναι αυτός ο ρόλος της.

Μπορεί όμως να λειτουργήσει ως πράξη αντίστασης ακριβώς επειδή τους φωτίζει. Όσο ο

φόβος μένει στο σκοτάδι, διογκώνεται και αποκτά δύναμη, όταν γραφτεί, παίρνει σχήμα,

όρια, γλώσσα. Η γραφή δεν τον ακυρώνει, αλλά τον μετακινεί από το ανείπωτο στο

ειπωμένο, από το βάρος στο νόημα. Με αυτή την έννοια, είναι μια ήσυχη αλλά ουσιαστική

αντίσταση, δεν αρνείται τον φόβο, τον κοιτά κατάματα και συνεχίζει να μιλά. Κι ίσως αυτό

αρκεί για να πάψει ο φόβος να είναι απόλυτος και να γίνει μέρος μιας αφήγησης που δεν

ορίζει πια μόνος του.

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τις Εκδόσεις Ελκυστής και τι θεωρείτε ότι

πρόσθεσε εκδοτικά και αισθητικά στο βιβλίο σας;

Η συνεργασία μου με τις Εκδόσεις Ελκυστής ήταν ουσιαστική και υποστηρικτική σε όλα τα

στάδια της έκδοσης. Υπήρξε σεβασμός στο κείμενο και στις θεματικές του, αυτό μου έδωσε

την ελευθερία να διατηρήσω τη φωνή και τον ρυθμό του βιβλίου όπως το είχα φανταστεί.

Σε εκδοτικό επίπεδο, η προσεκτική επιμέλεια βοήθησε το κείμενο να αναδείξει τις σιωπές

και τις εντάσεις του, χωρίς να χαθεί η εσωτερικότητά του. Αισθητικά, η συνολική

προσέγγιση από το εξώφυλλο μέχρι τη σελιδοποίηση, λειτούργησε συμπληρωματικά με το

περιεχόμενο, ενισχύοντας την αίσθηση του «υπογείου» κόσμου που πραγματεύεται το

βιβλίο.

Κλείνοντας, ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας βήματα; Ετοιμάζετε κάτι νέο

και θα κινηθεί στην ίδια εσωτερική, υπαρξιακή κατεύθυνση ή θα δοκιμάσετε

διαφορετικά μονοπάτια;

Αυτή την περίοδο βρίσκομαι περισσότερο στη φάση της παρατήρησης παρά της βιαστικής

γραφής. Υπάρχουν σκέψεις και σημειώσεις που κινούνται ξανά σε μια εσωτερική

κατεύθυνση, γιατί αυτός ο ‘’δρόμος’’ μοιάζει να με ακολουθεί σταθερά. Ταυτόχρονα όμως,

με ενδιαφέρει να δοκιμάσω μονοπάτια σε επίπεδο φόρμας και αφήγησης, να δω πώς αυτά

τα ίδια ερωτήματα μπορούν να ειπωθούν αλλιώς, ίσως πιο εσωστρεφώς ή μέσα από άλλες

φωνές. Δεν έχω κάτι ανακοινώσιμο ακόμη, αλλά ξέρω ότι το επόμενο βήμα θα προκύψει

από την ανάγκη και όχι από την επανάληψη. Αν κάτι με απασχολεί σταθερά, είναι να

παραμείνει η γραφή ένας χώρος ειλικρίνειας και ρίσκου, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι

πρέπει να κατέβω πάλι τις σκάλες και να ανοίξω την πόρτα του δικού μου υπογείου.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή και τη χαρά να σας

φιλοξενούμε στη σελίδα μας.

Πριν ολοκληρώσουμε, θα θέλατε να μας πείτε πού μπορούν οι αναγνώστες να σας

βρουν στα social media, καθώς και ένα email επικοινωνίας, και πώς μπορούν να

προμηθευτούν το βιβλίο σας;

Στο FB στην σελίδα μου ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ

Στο Instagram στην σελίδα μου

christos_anastasiadis_

Email: anastasiadis1974@gmail.com

ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΤΑΔΕ
ΧΡΗΣΤΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΚΥΣΤΗΣ



Σκόρπια λόγια
Ο φόβος, αυτός ο υπέροχος τραγικός μου φίλος, ο συνοδοιπόρος μου σε όλες τις αποφάσεις που ποτέ δεν πήρα. Για κάποιον λόγο υπήρχε στη ζωή μου σαν μια στολή που μου έδωσαν να φοράω και να πορεύομαι με αυτή. Περπατούσε πάντα δίπλα μου, κοιμόταν μαζί μου, μπλεκόταν ανάμεσα στα σύμφωνα και τα φωνήεντα και δε με άφηνε να δημιουργήσω τις λέξεις που ήθελα να πω. Έκοβε βόλτες τα βράδια στα όνειρά μου και δε με άφηνε να ονειρευτώ την πραγματική ζωή. Και όσο περνούσαν τα χρόνια δεν ήταν μόνος του, έφερνε καθημερινά και ‘κάποιον ακόμα’, δεν ήμουν πλέον με τον ‘φόβο μου’, αλλά με ‘τους’ φόβους μου. Κάθε μέρα και άλλοι και άλλοι και άλλοι. Και κάθε μέρα όσο ψηλώνεις σωματικά μικραίνεις ψυχικά, συναισθηματικά. Γίνεσαι ένας νάνος μέσα στο ίδιο σου το σώμα.
Ο φόβος μειώνει τα επίπεδα αυτοπεποίθησης και αυξάνει τον εγωισμό, σε κάνει τσιγκούνη στα συναισθήματα, και χουβαρντά στην κακία. Νομίζω όμως το ρεσιτάλ του το δίνει στον έρωτα, εκεί που φοβάσαι να εμπιστευτείς, φοβάσαι να αφήσεις τον άλλον να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει, φοβάσαι να του πεις σ’ αγαπώ.

#BeautyDaysWithABook
#ΧρήστοςΑναστασιάδης
#ΤοΥπόγειοΤηςΟδούΤάδε
#ΕκδόσειςΈλκυστής
#ΥπαρξιακήΛογοτεχνία
#ΦόβοςΚαιΑυτογνωσία
#Βιβλία2025