ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΑΛΙΛΙ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ» – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΧΑΛΗ ΣΙΔΕΡΗ

«Σήμερα στη στήλη “Beauty Days with a Book” φιλοξενούμε το παιδικό βιβλίο «Δεν φοβάμαι το διαφορετικό» της Ελευθερίας Χαλίλι, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη.

Ένα τρυφερό και ουσιαστικό βιβλίο που φωτίζει τη σημασία της αποδοχής, της συμπερίληψης και της δύναμης που κρύβεται στη διαφορετικότητα.»

1.Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το βιβλίο «Δεν φοβάμαι το διαφορετικό»;

Η ιδέα για το Δεν φοβάμαι το διαφορετικό γεννήθηκε μέσα από μια πολύ προσωπική
εμπειρία που με σημάδεψε βαθιά. Την επαφή μου με ένα παιδί που βρέθηκε
αντιμέτωπο με μια σοβαρή ασθένεια και τη δύσκολη καθημερινότητα της νοσηλείας.
Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο δεν ήταν μόνο η μάχη που έδινε σε τόσο μικρή
ηλικία, αλλά ο φόβος της επιστροφής. Η αγωνία για το πώς θα την κοιτάξουν οι
άλλοι, αν θα την αποδεχτούν, αν θα εξακολουθεί να “χωρά” μέσα στον κόσμο της
όπως πριν.
Εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο βαθιά μπορεί να επηρεάσει ένα παιδί το βλέμμα
των γύρω του και πόσο σημαντικό είναι να μάθουμε να στεκόμαστε απέναντι στο
διαφορετικό με κατανόηση και όχι με φόβο.
Έτσι γεννήθηκε η ανάγκη να γραφτεί αυτή η ιστορία. Όχι για να δώσει έτοιμες
απαντήσεις, αλλά για να ανοίξει έναν διάλογο. Να δώσει χώρο σε ένα παιδί να νιώσει
ότι δεν είναι μόνο του και σε ένα άλλο να μάθει να βλέπει με περισσότερη
ενσυναίσθηση.
Γιατί πολλές φορές, αυτό που έχει περισσότερο ανάγκη μια παιδική ψυχή για να
ανθίσει είναι να νιώθει ότι μπορεί να είναι ο εαυτός της χωρίς φόβο.


2.Γιατί θεωρείτε σημαντικό τα παιδιά να έρχονται από νωρίς σε επαφή με τη
διαφορετικότητα;

Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να έρχονται από νωρίς σε επαφή με τη
διαφορετικότητα, γιατί τότε διαμορφώνεται ο τρόπος με τον οποίο θα βλέπουν τον
κόσμο και τους ανθρώπους γύρω τους.
Όταν ένα παιδί μεγαλώνει μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η διαφορετικότητα
αντιμετωπίζεται με φυσικότητα, μαθαίνει να μη φοβάται αυτό που δεν γνωρίζει.
Μαθαίνει να παρατηρεί, να κατανοεί και να συνδέεται με τον άλλον χωρίς
προκαταλήψεις.
Αντίθετα, όταν αυτά τα θέματα αποφεύγονται ή αντιμετωπίζονται με αμηχανία,
δημιουργείται εύκολα απόσταση. Και πολλές φορές αυτή η απόσταση γεννά φόβο,
στερεότυπα ή συμπεριφορές που μπορεί να πληγώσουν, ακόμη κι αν δεν υπάρχει
πρόθεση.
Πιστεύω πως τα παιδιά έχουν μια έμφυτη καθαρότητα στον τρόπο που βλέπουν τους
ανθρώπους. Δεν γεννιούνται με προκαταλήψεις. Τις μαθαίνουν. Για αυτό έχει τόσο
μεγάλη σημασία να τους δώσουμε από νωρίς τα σωστά ερεθίσματα, ιστορίες και
παραδείγματα που θα τα βοηθήσουν να μεγαλώσουν με ενσυναίσθηση και σεβασμό.
Γιατί όταν ένα παιδί μάθει από νωρίς να αποδέχεται το διαφορετικό, μεγαλώνει χωρίς
να χρειάζεται να φοβάται ούτε τον άλλον ούτε τον ίδιο του τον εαυτό.


3.Ποιο ήταν το πιο συγκινητικό συναίσθημα που θέλατε να περάσετε μέσα από
την ιστορία;

Νομίζω πως το πιο συγκινητικό συναίσθημα που ήθελα να περάσω μέσα από την
ιστορία ήταν η ανάγκη κάθε παιδιού να νιώθει αποδεκτό και ότι ανήκει, ακόμη κι
όταν αισθάνεται «διαφορετικό».
Ήθελα να φωτίσω εκείνον τον σιωπηλό φόβο που πολλές φορές κουβαλούν τα
παιδιά· τον φόβο μήπως δεν τα κοιτάξουν με τον ίδιο τρόπο, μήπως δεν χωρούν πια
μέσα στην ομάδα, μήπως χρειαστεί να κρύψουν ένα κομμάτι του εαυτού τους για να
γίνουν αποδεκτά.
Ταυτόχρονα, όμως, ήθελα η ιστορία να αφήνει και μια αίσθηση ελπίδας. Να δείχνει
ότι η αποδοχή, η κατανόηση και η αγάπη μπορούν να γίνουν ένα ασφαλές μέρος για
κάποιον που φοβάται.
Ίσως τελικά αυτό που ήθελα περισσότερο να μείνει μέσα στον αναγνώστη είναι ότι
πολλές φορές δεν γνωρίζουμε τη μάχη που δίνει ο άλλος. Και πως ένα βλέμμα
κατανόησης, μια πράξη αποδοχής ή μια μικρή στιγμή καλοσύνης μπορεί να σημαίνει
πολύ περισσότερα απ’ όσα φανταζόμαστε.


4.Πώς μπορεί ένα παιδικό βιβλίο να συμβάλει στην καλλιέργεια της
ενσυναίσθησης;

Πιστεύω ότι ένα παιδικό βιβλίο μπορεί να καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση με έναν
πολύ ιδιαίτερο τρόπο, γιατί επιτρέπει στο παιδί να «μπει» για λίγο στη θέση κάποιου
άλλου.
Μέσα από μια ιστορία, το παιδί δεν ακούει απλώς μια έννοια όπως η
διαφορετικότητα ή η αποδοχή. Τη βιώνει συναισθηματικά. Νιώθει μαζί με τον ήρωα,
φοβάται, χαίρεται, προβληματίζεται. Και αυτή η συναισθηματική σύνδεση είναι που
γεννά την κατανόηση.
Ένα παιδικό βιβλίο μπορεί να γίνει ένας ασφαλής χώρος όπου τα παιδιά μαθαίνουν
να αναγνωρίζουν συναισθήματα — όχι μόνο τα δικά τους, αλλά και των άλλων. Να
καταλάβουν πως πίσω από κάθε συμπεριφορά, κάθε σιωπή ή κάθε
«διαφορετικότητα», υπάρχει μια ιστορία που ίσως δεν γνωρίζουν.
Τα παιδιά πολλές φορές δυσκολεύονται να εκφράσουν ανοιχτά όσα νιώθουν. Μέσα
όμως από έναν ήρωα μπορούν να ταυτιστούν, να αναγνωρίσουν κομμάτια του εαυτού
τους και να αισθανθούν ότι κάποιος καταλαβαίνει αυτό που βιώνουν. Και την ίδια
στιγμή, ένα άλλο παιδί μπορεί να δει για πρώτη φορά τον κόσμο μέσα από τα μάτια
κάποιου διαφορετικού από το ίδιο.
Για αυτό πιστεύω ότι οι ιστορίες έχουν τόσο μεγάλη δύναμη. Γιατί μπορούν να
κάνουν ένα παιδί να κοιτάξει τον διπλανό του λίγο πιο προσεκτικά, λίγο πιο τρυφερά.
Να του μάθουν ότι οι άνθρωποι δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται εξωτερικά, αλλά
όλα όσα κουβαλούν μέσα τους και πολλές φορές δεν λέγονται.
Και ίσως η ενσυναίσθηση να ξεκινά ακριβώς από εκεί: από τη στιγμή που σταματάμε
να βλέπουμε μόνο αυτό που φαίνεται και αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε τι μπορεί να
νιώθει ο άλλος.


5.Πιστεύετε ότι οι μεγάλοι φοβούνται περισσότερο το διαφορετικό από τα
παιδιά;

Νομίζω πως ναι. Τα παιδιά, από τη φύση τους, προσεγγίζουν το διαφορετικό με
μεγαλύτερη ανοιχτότητα και περιέργεια. Δεν έχουν ακόμη χτίσει γύρω τους όλα
εκείνα τα φίλτρα φόβου, προκατάληψης και κοινωνικών στερεοτύπων που συχνά
κουβαλούν οι ενήλικες.
Ένα παιδί μπορεί να ρωτήσει κάτι πολύ άμεσα, όχι από κακία, αλλά επειδή
πραγματικά θέλει να καταλάβει. Οι ενήλικες, αντίθετα, πολλές φορές φοβούνται ό,τι
δεν γνωρίζουν ή ό,τι ξεφεύγει από αυτό που έχουν μάθει να θεωρούν «κανονικό».
Πιστεύω ότι μεγαλώνοντας αρχίζουμε να επηρεαζόμαστε περισσότερο από κοινωνικά
πρότυπα, από την ανάγκη να ανήκουμε, να μη διαφέρουμε, να μην ξεβολευόμαστε
από όσα έχουμε συνηθίσει. Και κάπου εκεί, πολλές φορές, χάνεται η αυθεντική ματιά
που έχουν τα παιδιά απέναντι στους ανθρώπους.
Αυτό δεν σημαίνει ότι τα παιδιά δεν μπορούν να υιοθετήσουν φόβους ή στερεότυπα.
Μπορούν. Αλλά συνήθως τα μαθαίνουν μέσα από το περιβάλλον τους. Από τον
τρόπο που μιλούν οι μεγάλοι, από τις αντιδράσεις τους, από όσα λέγονται ή δεν
λέγονται.
Για αυτό θεωρώ πως τα παιδιά έχουν μέσα τους μια πολύ πιο καθαρή βάση αποδοχής.
Και ίσως τελικά, οι ενήλικες έχουμε περισσότερα να μάθουμε από εκείνα απ’ όσα
πιστεύουμε.


6.Ποιο μήνυμα θα θέλατε να κρατήσουν οι μικροί αναγνώστες όταν κλείσουν το
βιβλίο;

Θα ήθελα να κλείσουν το βιβλίο και να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι. Ότι αυτό που
τους κάνει να αισθάνονται διαφορετικοί δεν είναι κάτι που πρέπει να κρύψουν ή να
φοβηθούν.
Θα ήθελα να καταλάβουν πως κάθε άνθρωπος κουβαλά τη δική του ιστορία, ακόμη κι
αν αυτή δεν φαίνεται πάντα προς τα έξω. Πίσω από μια σιωπή, μια αλλαγή ή μια
διαφορετικότητα, μπορεί να υπάρχει ένας φόβος, μια δυσκολία ή μια μάχη που κανείς
άλλος δεν γνωρίζει.
Ταυτόχρονα, εύχομαι το βιβλίο να βοηθήσει τα παιδιά να κοιτάζουν τον άλλον με
περισσότερη κατανόηση και λιγότερη βιασύνη να τον κρίνουν. Να θυμούνται πως μια
λέξη, ένα σχόλιο ή ακόμη και μια «αθώα» πλάκα μπορεί να αφήσει σημάδι στην
ψυχή κάποιου παιδιού.
Θα ήθελα επίσης να κρατήσουν μέσα τους την αξία της ενσυναίσθησης. Να μάθουν
να πλησιάζουν τον άλλον όχι με φόβο ή προκατάληψη, αλλά με την ανάγκη να τον
γνωρίσουν πραγματικά. Γιατί πολλές φορές αυτό που έχουμε περισσότερο ανάγκη
δεν είναι κάποιος να μας αλλάξει, αλλά κάποιος να μας αποδεχτεί.
Και πάνω απ’ όλα, θα ήθελα κάθε παιδί που θα διαβάσει αυτή την ιστορία να νιώσει
ότι έχει δικαίωμα να είναι ακριβώς αυτό που είναι. Χωρίς να χρειάζεται να μικρύνει
τον εαυτό του για να χωρέσει μέσα στον κόσμο.
Γιατί αυτό που μας κάνει διαφορετικούς δεν είναι απαραίτητα αυτό που μας
απομακρύνει από τους άλλους· πολλές φορές είναι αυτό που μας κάνει μοναδικούς.


7.Υπήρξε κάποια αληθινή εμπειρία που σας ενέπνευσε κατά τη συγγραφή;

Ναι, υπήρξε μια αληθινή εμπειρία που αποτέλεσε την αφετηρία για τη συγγραφή του
βιβλίου και με επηρέασε βαθιά. Ήταν η επαφή μου με ένα παιδί που βρέθηκε
αντιμέτωπο με μια πολύ δύσκολη μάχη σε τόσο μικρή ηλικία.
Μέσα από αυτή τη διαδρομή, άρχισα να βλέπω πιο καθαρά όχι μόνο τη δυσκολία της
ίδιας της ασθένειας, αλλά και κάτι άλλο, εξίσου βαρύ για ένα παιδί: τον φόβο του πώς
θα το κοιτάξουν οι άλλοι όταν επιστρέψει στην καθημερινότητά του.
Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο ήταν ότι η μικρή μου ηρωίδα δεν φοβόταν
τόσο τη μάχη που έδινε, όσο τη στιγμή που θα γύριζε πίσω και δεν θα ένιωθε πια
«ίδια». Εκεί κατάλαβα πόσο βαθιά μπορεί να πληγώσει ένα βλέμμα, μια απόσταση ή
η αίσθηση ότι κάποιος δεν ανήκει πια όπως πριν.
Παράλληλα, μέσα από την επαφή μου με παιδιά, αλλά και μέσα από δράσεις σε
νοσοκομεία και δομές στήριξης, συνειδητοποίησα πόσο μεγάλη ανάγκη έχουν τα
παιδιά από χώρο για έκφραση, κατανόηση και αποδοχή. Πολλές φορές δεν ζητούν
μεγάλες απαντήσεις· ζητούν απλώς να νιώσουν ότι κάποιος τα βλέπει πραγματικά.
Όλες αυτές οι εμπειρίες ενώθηκαν μέσα μου και έγιναν ιστορία. Μια ιστορία που
γράφτηκε με την ανάγκη να φωτίσει όχι μόνο τον φόβο της διαφορετικότητας, αλλά
κυρίως την ανάγκη κάθε παιδιού να νιώθει ότι αξίζει να αγαπηθεί και να γίνει
αποδεκτό ακριβώς όπως είναι.

8.Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της οικογένειας και του σχολείου στην αποδοχή
της διαφορετικότητας;

Πιστεύω ότι ο ρόλος της οικογένειας και του σχολείου είναι καθοριστικός, γιατί αυτοί
είναι οι δύο πρώτοι κόσμοι μέσα στους οποίους μεγαλώνει και διαμορφώνεται ένα
παιδί.
Μέσα στην οικογένεια, το παιδί μαθαίνει πώς να βλέπει τον εαυτό του αλλά και τους
άλλους. Μαθαίνει τι σημαίνει σεβασμός, αποδοχή, αγάπη και τρόπος επικοινωνίας.
Από τις πιο μικρές καθημερινές συμπεριφορές, από τον τρόπο που οι γονείς μιλούν
για τους ανθρώπους γύρω τους, από τις αντιδράσεις και τις στάσεις τους, το παιδί
αρχίζει να διαμορφώνει τη δική του εικόνα για τον κόσμο.
Το σχολείο, από την άλλη, είναι ο πρώτος μεγάλος κοινωνικός χώρος όπου το παιδί
καλείται να συνυπάρξει με ανθρώπους διαφορετικούς από το ίδιο. Εκεί μαθαίνει να
συνεργάζεται, να μοιράζεται, να ακούει και να αποδέχεται. Για αυτό θεωρώ πως το
σχολείο δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στη μετάδοση γνώσεων, αλλά να λειτουργεί
και ως χώρος καλλιέργειας αξιών και συναισθημάτων.
Όταν οικογένεια και σχολείο συνεργάζονται και στέλνουν κοινά μηνύματα αποδοχής
και σεβασμού, τότε το παιδί νιώθει πιο ασφαλές να εκφραστεί και να αποδεχτεί και
τον άλλον. Αντίθετα, όταν υπάρχει φόβος, σιωπή ή προκατάληψη, αυτά μεταφέρονται
πολύ εύκολα και στα παιδιά.
Γιατί τελικά, τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο από όσα τους λέμε. Μαθαίνουν κυρίως
από τον τρόπο που βλέπουν εμάς να στεκόμαστε απέναντι στους ανθρώπους και στον
κόσμο.


9.Τι θα λέγατε σε ένα παιδί που αισθάνεται “διαφορετικό” από τους άλλους;

Θα του έλεγα πρώτα απ’ όλα ότι δεν είναι μόνο του. Ότι υπάρχουν πολλά παιδιά που
κάποια στιγμή ένιωσαν πως δεν χωρούν, πως δεν μοιάζουν με τους άλλους ή πως
πρέπει να κρύψουν ένα κομμάτι του εαυτού τους για να γίνουν αποδεκτά. Και πως
αυτό το συναίσθημα, όσο βαρύ κι αν μοιάζει εκείνη τη στιγμή, δεν σημαίνει ότι κάτι
δεν πάει καλά με το ίδιο.
Θα του έλεγα πως αυτό που το κάνει να αισθάνεται διαφορετικό δεν είναι απαραίτητα
κάτι κακό ή κάτι που πρέπει να φοβάται. Πολλές φορές είναι ακριβώς εκείνο το
κομμάτι που το κάνει μοναδικό. Αυτό που το ξεχωρίζει, που του δίνει τη δική του
ευαισθησία, τη δική του δύναμη και τον δικό του τρόπο να βλέπει τον κόσμο.
Ξέρω ότι τα λόγια των άλλων, τα βλέμματα ή ακόμη και μια μικρή απόρριψη
μπορούν να πληγώσουν πολύ, ειδικά σε μια παιδική ψυχή. Υπάρχουν στιγμές που ένα
παιδί μπορεί να πιστέψει ότι πρέπει να αλλάξει για να το αγαπήσουν ή για να νιώσει
ότι ανήκει. Όμως θα ήθελα να ξέρει πως η αξία του δεν καθορίζεται από το αν όλοι το
καταλαβαίνουν ή το αποδέχονται.
Θα του έλεγα να μην προσπαθήσει να μικρύνει τον εαυτό του για να χωρέσει εκεί
όπου δεν το βλέπουν πραγματικά. Να συνεχίσει να είναι αυτό που είναι, ακόμη κι αν
κάποιες φορές αυτό απαιτεί δύναμη. Γιατί οι άνθρωποι που αξίζουν πραγματικά στη
ζωή μας είναι εκείνοι που μας αποδέχονται χωρίς να μας ζητούν να κρύψουμε την
αλήθεια μας.
Και πάνω απ’ όλα, θα ήθελα να κρατήσει μέσα του κάτι πολύ σημαντικό: ότι έχει
δικαίωμα να υπάρχει ακριβώς όπως είναι. Να μιλά, να εκφράζεται, να ονειρεύεται και
να νιώθει περήφανο για τον εαυτό του.
Γιατί κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να μεγαλώνει πιστεύοντας ότι πρέπει να αλλάξει για
να αξίζει την αγάπη και την αποδοχή.


10.Πώς συνεργαστήκατε με την εικονογράφο Βανέσσα Ιωάννου ώστε να
αποδοθεί ο συναισθηματικός κόσμος της ιστορίας;

Η συνεργασία μου με τη Βανέσσα Ιωάννου ήταν για μένα κάτι πολύ ουσιαστικό,
γιατί από την αρχή ένιωσα πως καταλάβαινε βαθιά το συναίσθημα και την
ευαισθησία που ήθελα να μεταφέρει η ιστορία.
Δεν θέλαμε η εικονογράφηση να λειτουργήσει απλώς συμπληρωματικά στο κείμενο,
αλλά να γίνει ένας ακόμη τρόπος έκφρασης των συναισθημάτων των ηρώων. Να
μπορεί ακόμη και ένα παιδί που ίσως δεν μπορεί να εκφράσει με λέξεις αυτό που
νιώθει, να το αναγνωρίσει μέσα στις εικόνες.
Συζητήσαμε πολύ γύρω από την ατμόσφαιρα του βιβλίου, τις σιωπές του, τους
φόβους αλλά και τις μικρές στιγμές φωτός που υπάρχουν μέσα στην ιστορία. Η
Βανέσσα κατάφερε να αποδώσει με μεγάλη τρυφερότητα αυτή τη συναισθηματική
διαδρομή, χωρίς υπερβολές, αλλά με μια ειλικρίνεια που θεωρώ πως αγγίζει τον
αναγνώστη.

Αυτό που εκτίμησα περισσότερο ήταν ότι οι εικόνες δεν προσπάθησαν να
“φωνάξουν” το συναίσθημα, αλλά να το αφήσουν να αναπνεύσει. Υπάρχουν
βλέμματα, χρώματα και λεπτομέρειες που πολλές φορές λένε πράγματα τα οποία δεν
χρειάζεται να ειπωθούν με λόγια.
Πιστεύω πως η εικονογράφηση σε ένα παιδικό βιβλίο έχει τεράστια δύναμη, γιατί
πολλές φορές είναι η πρώτη γέφυρα ανάμεσα στο παιδί και στην ιστορία. Και νιώθω
πως η Βανέσσα δημιούργησε ακριβώς αυτή τη γέφυρα με πολύ σεβασμό και
ευαισθησία.

«Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή και τη χαρά να
σας φιλοξενούμε στη σελίδα μας. Πριν ολοκληρώσουμε, θα θέλατε να μας πείτε
πού μπορούν οι αναγνώστες να σας βρουν στα social media, καθώς και ένα email

επικοινωνίας, και πώς μπορούν να προμηθευτούν το βιβλίο σας;»

Κι εγώ σας ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία και για την ευκαιρία να μιλήσουμε για
ένα θέμα που θεωρώ τόσο σημαντικό.
Οι αναγνώστες μπορούν να με βρουν και να επικοινωνήσουν μαζί μου μέσα από τους
προσωπικούς μου λογαριασμούς στα social media, αλλά και μέσα από τη βραβευμένη
εθελοντική δράση «Βιβλιοταξιδεύουμε», μια δράση που δημιουργήθηκε με αγάπη για
τα παιδιά και τη δύναμη των βιβλίων.
Instagram:
@halili_eleftheria
@vivliotaxidevoume
Facebook:
Ελευθερία Χαλίλι
Βιβλιοταξιδεύουμε
Περισσότερες πληροφορίες για τη δράση «Βιβλιοταξιδεύουμε» μπορούν να βρουν
εδώ:
vivliotaxidevoume.gr
Το βιβλίο Δεν φοβάμαι το διαφορετικό κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη
και μπορείτε να το βρείτε εδώ:
Δεν φοβάμαι το διαφορετικό – Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη
Απόσπασμα του βιβλίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ:
Απόσπασμα βιβλίου PDF
Εύχομαι αυτό το βιβλίο να γίνει μια μικρή αφορμή για περισσότερη κατανόηση,
περισσότερη ενσυναίσθηση και περισσότερο φως στις παιδικές ψυχές.

Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη

«ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ»

 Ένα βιβλίο για την αποδοχή, την ενσυναίσθηση και την κατάρριψη των στερεοτύπων

Συγγραφέας: Ελευθερία Χαλίλι

Εικονογράφηση: Βανέσσα Ιωάννου

Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη

Το βιβλίο «Δεν φοβάμαι το διαφορετικό» της Ελευθερίας Χαλίλι, από

τις Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, έρχεται δυναμικά στο προσκήνιο,

αναδεικνύοντας ένα μήνυμα διαχρονικό και πιο επίκαιρο από ποτέ:

ότι η αξία του ανθρώπου δεν βρίσκεται στην εμφάνισή του, αλλά στην

ψυχή του. Ένα έργο που μιλά με ευαισθησία, ειλικρίνεια και δύναμη για

τη διαφορετικότητα και τη συμπερίληψη, απευθυνόμενο σε παιδιά και

ενήλικες, βρίσκει τη θέση που του αξίζει στο σήμερα.

Η συγγραφέας, με τρυφερότητα και αληθινή ενσυναίσθηση, αφηγείται

την ιστορία ενός παιδιού που, μετά από μια αναπάντεχη αλλαγή στην

εξωτερική του εικόνα, καλείται να αντιμετωπίσει την προκατάληψη, την

αμηχανία, αλλά και την αγάπη των γύρω του. Μέσα από πολύχρωμες

εικόνες και απλή, καθαρή γλώσσα, το βιβλίο γίνεται ένα απαλά

φωτισμένο μονοπάτι προς την κατανόηση, την αποδοχή και τον

σεβασμό της διαφορετικότητας.

Με ιδιαίτερη ευαισθησία, το έργο βοηθά τα παιδιά να αντιληφθούν ότι

η διαφορετικότητα δεν είναι φόβος, είναι δύναμη. Παράλληλα,

ανοίγει έναν γόνιμο διάλογο σε σχολεία, οικογένειες και κοινότητες

σχετικά με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε ό,τι ξεχωρίζει, ό,τι μας

ξαφνιάζει ή μας προ(σ)καλεί να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Το «Δεν φοβάμαι το διαφορετικό» έχει ήδη αγαπηθεί από

εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές, χρησιμοποιείται σε δράσεις

ευαισθητοποίησης στα σχολεία και αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για

όσους επιθυμούν να καλλιεργήσουν στα παιδιά αξίες όπως

ενσυναίσθηση, αλληλεγγύη και συναισθηματική κατανόηση.

Ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται μόνο, βιώνεται.

Που δεν απλώς διδάσκει, ακουμπά.

Που δεν μιλά με λέξεις, αλλά με καρδιά.

#ΔενΦοβάμαιΤοΔιαφορετικό #ΕλευθερίαΧαλίλι #ΕκδόσειςΜιχάληΣιδέρη #ΠαιδικόΒιβλίο #BookInterview

Βιογραφικό:

Η Ελευθερία Χαλίλι είναι φιλόλογος, απόφοιτη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με

μεταπτυχιακές σπουδές στην Εφαρμοσμένη Γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο του

Greenwich και στην Ειδική Αγωγή στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, με μεταπτυχιακή

εξειδίκευση από το Δημοτικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο του Δήμου Πωγωνίου «ΗΡΟΚΛΗΣ

ΒΑΣΙΑΔΗΣ», του Απόστολου Παπαϊωάννου.

Η βαθιά της ενασχόληση με την εκπαίδευση και τα παιδιά με αυξημένες ανάγκες την έφερε

αντιμέτωπη με μια σκληρή, αλλά καθοριστική εμπειρία, τη νοσηλεία ενός παιδιού στο

Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία». Εκεί γεννήθηκε η ανάγκη να μετατραπεί η αγωνία σε

πράξη και η ευαισθησία σε προσφορά. Έτσι δημιουργήθηκε η βραβευμένη δράση «Κάθε

βιβλίο είναι ένα ταξίδι» (2020), με στόχο τον εμπλουτισμό της βιβλιοθήκης των παιδιών

που νοσηλεύονται, ώστε να μπορούν να «ταξιδεύουν» μέσα από τα βιβλία σε κόσμους

φαντασίας, ελπίδας και δύναμης.

Η δράση αυτή αποτέλεσε την αφετηρία της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας «Κάθε

βιβλίο ένα ταξίδι – Βιβλιοταξιδεύουμε», στην οποία η Ελευθερία Χαλίλι είναι ιδρύτρια και

Πρόεδρος, αλλά και την έμπνευση για το βιβλίο «Δεν φοβάμαι το διαφορετικό» (εκδ.

Μιχάλη Σιδέρη), ένα έργο που απευθύνεται σε παιδιά και ενήλικες και εστιάζει στην

αποδοχή, την ενσυναίσθηση και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Ελευθερία Χαλίλι ανέπτυξε έντονη κοινωνική δράση με

επίκεντρο τη συμπερίληψη, την παιδική υγεία και την ενεργοποίηση των πολιτών, με

ιδιαίτερη έμφαση στην υποστήριξη παιδιών που νοσούν με καρκίνο και στην προώθηση

της εθελοντικής δωρεάς μυελού των οστών, σε συνεργασία με τον Σύλλογο Γονιών

Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια «Φλόγα», τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες

περιοχές της Ελλάδας. Πιστεύει βαθιά ότι ένα βιβλίο μπορεί να γίνει πλοίο, συνοδοιπόρος

και καταφύγιο και ότι η προσφορά, όταν μοιράζεται, έχει τη δύναμη να αλλάζει ζωές.