ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΓΙΩΡΓΟ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ» – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΚΥΣΤΗΣ

«Σήμερα στη στήλη “Beauty Days with a Book” φιλοξενούμε το βιβλίο «Στοχασμοί» του Γιώργου Σακελλαρίδη, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελκυστής.

Ένα δοκίμιο που κινείται ανάμεσα στη ζωή, την παιδεία, την τέχνη και τη μουσική, φωτίζοντας τον τρόπο που σκεφτόμαστε και δημιουργούμε.»

1. Τι σημαίνει ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ στην εποχή της ταχύτητας;

Σημαίνει ένδειξη αντίστασης απέναντι στις προθέσεις χειραγώγησης του ατόμου
από τους επίδοξους «δημιουργούς» του σύγχρονου ανθρώπου, του
«υποδουλωμένου» στην ανώφελη ταχύτητα της καθημερινότητας, της ταχύτητας
που σκοπεύει στην αποδιοργάνωση της κοινωνίας.
Που θα πει ότι το να καταφέρνει κανείς να βρίσκει χρόνο να στοχάζεται μέσα σ’
αυτή τη «λαίλαπα» «κατασκευασμένων» αναγκών για την επιβίωση, είναι μια
μορφή σωτηρίας, εκ των έσω.
Ο στοχασμός είναι ένα μεγάλο φωτεινό «παράθυρο» απ’ όπου αυτός που
στοχάζεται αγναντεύει αυτά που δεν μπορεί να δει κανείς άλλος.


2. Πως συνδέεται η παιδεία με την προσωπική ελευθερία;

Η προσωπική ελευθερία, η ελευθερία μέσα από την αυθεντική καλλιέργεια, ξεκινά
από τη στιγμή που θα αφήσουμε πίσω μας τη γνωστή Σχολική και Πανεπιστημιακή
παιδεία και θα επιδοθούμε στο εντός μας «σκάψιμο», με τα προσωπικά μας
οράματα , με κάποιες από τις πεποιθήσεις μας έτοιμες να αλλάξουν αν πρέπει, με
πανανθρώπινης διάστασης σκέψεις και πράξεις .
Όσο υπάρχουμε μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα, είμαστε ανελεύθεροι. Η
ελευθερία του πνεύματος ξεκινά καθώς απομακρυνόμαστε από τις επίσημες, τις
«συμφέρουσες» για το «σύστημα» γνώσεις. Γνώσεις που μας επιβάλλονται για να
τις «αποταμιεύσουμε», με σκοπό να μην «είμαστε» εμείς.
Ώσπου να φτάσουμε στο «σχολείο» της προσωπικής μας ζωής και εκεί να
«φοιτήσουμε» με τους δικούς μας «όρους». Κάτι που φυσικά δεν το καταφέρνουν
και δεν το επιθυμούν όλοι καθώς βολεύονται με τα «δοτά» και τα «έτοιμα». Όπως
και να’ χει, η ελευθερία έχει να κάνει με την ανάληψη προσωπικής ευθύνης
αναφορικά με τις επιλογές μας.


3. Ποιο είναι το όριο ανάμεσα στην πολιτική σκέψη και την ανθρώπινη εμπειρία;

Η πολιτική σκέψη, η εκπορευόμενη από το νου των πολιτικών, χαρακτηρίζεται από
το κομματικό- ιδεολογικό όφελος. Ενώ η ανθρώπινη εμπειρία , τα βιώματα της
κάθε μέρας, ενέχουν προσωπική πραγματικότητα.

Στη χώρα μας τουλάχιστον, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για σημείο σύμπτωσης
ανάμεσα στα δύο, στην πολιτική σκέψη και την ανθρώπινη εμπειρία- βίωμα. Κι ‘
αυτό γιατί, άλλα είναι τα συμφέροντα των πολιτών και άλλα των πολιτικών, ιδίως
όταν κυβερνούν.
Συχνά λοιπόν η απόσταση από τα όσα είναι αναγκαία και απαραίτητα για μια
αξιοπρεπή ζωή, πόρρω απέχουν από αυτά που οι κυβερνήσεις ( οι πολιτικοί)
παρέχουν στο λαό. Κάθε κατάσταση όπου δεν υπάρχει σύνδεση λόγων και πράξεων
είναι προβληματική.


4. Μπορεί η μουσική να λειτουργήσει ως μορφή παιδείας;

Η μουσική, ιδιαίτερα μέσα από τη σύνδεση της με την ποίηση, θα μπορούσε να
αποτελέσει μια σημαντική μορφή ανθρωπιστικής παιδείας. Το καλό παιδικό
τραγούδι, αυτό που με «επιστημονικότητα» και τεχνική δίνει την ευκαιρία στην
οικογένεια και στο σχολείο να φέρουν στην επιφάνεια σημαντικές ανθρώπινες
αξίες, είναι σε μεγάλο βαθμό παραμελημένο στην Πρωτοβάθμια και την
Δευτεροβάθμια εκπαίδευση μας.
Κι όμως θα μπορούσε το τραγούδι, ως σπουδαία μουσική δραστηριότητα, να
ενισχύσει εξίσου γνωστικά και συναισθηματικά κάθε παιδί χωριστά, ανάλογα με τις
ανάγκες του. Φτάνει να συνδέεται και με άλλα (έξω- μουσικά) πλαίσια, όπως το
κοινωνικό, το ιστορικό, το ανθρωπιστικό κ.ά.
Η μουσική είναι Δικαίωμα του καθενός ατόμου αλλά και Υποχρέωση του, ώστε να
ομορφύνει τη ζωή του, να της δώσει νόημα και διεξόδους. Το ερώτημα είναι αν η
επίσημη παιδεία μας , της το «επιτρέπει».


5.Tι αποκαλύπτει το χορωδιακό τραγούδι για την έννοια του μαζί;

Η έννοια του «μαζί» στα πλαίσια του χορωδιακού τραγουδιού αποκαλύπτει τη δύναμη της
συνύπαρξης χωρίς την αποδυνάμωση της παρουσίας του κάθε «εγώ». Κάθε «εγώ»
υποχρεούται να υφίσταται με όλα τα χαρακτηρολογικά του στοιχεία , με πειθαρχία, για το
καλό του συνόλου. Η φιλοσοφία της ομαδικότητας, απαιτεί ενσυναίσθηση, σεβασμό,
αποδοχή και κοινή ανθρωπιστικού περιεχομένου κατεύθυνση.
Η συμμετοχή σε μια χορωδιακή ομάδα απαιτεί μεγάλη προσοχή καθώς είναι δυνατόν ,
κάποια άτομα, ίσως και αρκετά , να συμπλέουν με τους ανταγωνιστικούς στόχους ή τις
τάσεις σύγκρισης που μπορεί να εκπηγάζουν από τον τρόπο σκέψης του επικεφαλή και της
πέριξ αυτού κρίσιμης ανθρώπινης «μάζας».


Να αγαπάμε λοιπόν τις χορωδίες, αλλά να προσέχουμε την φιλοσοφία τους. Καμιά χορωδία
δεν είναι ίδια με μια άλλη. Αιτία, αφενός ο μουσικός τρόπος διδασκαλίας, και αφετέρου ο
συναισθηματικός κόσμος και οι ανθρωπιστικές θέσεις του /της μαέστρου.


6.Πόσο επηρεάζει η τέχνη τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο;

Η αντίληψη μας για τον κόσμο, μέσα από την τέχνη, θεωρούμε ότι είναι ωφέλιμο να
επικεντρώνεται στην αισθητική αλλά και την συναισθηματική ενδυνάμωση του ανθρώπου.
Δεν είναι η τέχνη αυτή καθαυτή , όσο οι τρόποι σκέψης μας για τη ζωή (σε συνάρτηση με
την τέχνη), που θα μας βοηθήσουν να δούμε τον κόσμο θετικά, φιλικά και όχι με εχθρότητα
(«ο άνθρωπος λύκος για τον άνθρωπο»), όπως μας «διδάσκουν» αυτοί που κινούν κατά τα
«θέλω» τους τα «νήματα» των κοινωνιών.
Η τέχνη έχει μεγαλύτερη αξία, όταν γαληνεύει τις ψυχές ενώ συγχρόνως τις κινητοποιεί
μπροστά στην αδικία και το μίσος. Αν καταπιανόμαστε με την τέχνη και συγχρόνως
αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο ως ένα πλαίσιο θανάσιμου ανταγωνισμού ,εξοντωτικών
συγκρίσεων, «πολεμικής» επικοινωνίας αντί συνύπαρξης με καλοσύνη, τότε σε τι μας
ωφελεί η τέχνη;
Μήπως όμως όλα αυτά τα θετικά ανθρώπινα γνωρίσματα δεν έχουν να κάνουν μόνο με την
ενασχόληση με την τέχνη αλλά οφείλονται στη βαθιά πολύπλευρη καλλιέργεια που πρέπει
να επιδιώκει κάθε άνθρωπος; Δεν αρκεί ο καλλιτέχνης να είναι απλά καλός «τεχνίτης» της
τέχνης του. Είναι σημαντικό να βρίσκεται κανείς δίπλα στους ανθρώπους με αγάπη,
καλοσύνη και ανθρωπιά. Αυτή η τελευταία οπτική είναι η πλέον επιθυμητή, ανθρωπιστική
πλευρά της τέχνης δηλαδή.


7.Τι ρόλο παίζει η σιωπή μέσα στη σκέψη;

«Σιωπή μέσα στη σκέψη!» Ωραίος τίτλος για βιβλίο. Για το «βιβλίο της ζωής» πάντως, ίσως
είναι ο καλύτερος . Το θέμα είναι να καταδυθούμε στα βάθη αυτού του τίτλου και να
κάνουμε το περιεχόμενο του μια κάποια πραγματικότητα. Η αναπνοή , η βαθιά εστιασμένη
αναπνοή θα μας δώσει μεγάλη βοήθεια. Κι ύστερα η κατανόηση ότι είμαστε απ’ αυτούς
που μπορούν να βιώσουν προσωπική σιωπή μέσα στη ροή της σκέψης, ακόμη κι αν
διαβάζουμε, ή γράφουμε σ’ ένα καφέ όπου ο θόρυβος δεν λείπει.
Η προσωπική μου αδυναμία είναι το διάβασμα και το γράψιμο σ’ ένα τέτοιο καφέ με θέα
τη θάλασσα. Η αντίσταση απέναντι στο θόρυβο μέσα μου είναι τόσο «εξασκημένη» που
τίποτα δεν αποσπά την προσοχή μου.
Θαρρώ πως «σιωπή» και «στοχασμός» πάνε χέρι-χέρι. Και τα δυο και η σιωπή και ο
στοχασμός, δεν φέρνουν μόνο γαλήνη μα είναι και ευκαιρίες για εσωτερική ανάπτυξη.


8.Πως διαμορφώνεται ένας στοχαστής μέσα από την εμπειρία;

Ο στοχαστής είναι «γέννημα- θρέμμα» της καθημερινότητας από τη στιγμή που θα
αποφασίσει να δει , να σκεφτεί και να εξετάσει κάθε τι για άλλους δεδομένο, ως κάτι που
μπορεί να είναι και αλλιώς. Ο στοχαστής διαμορφώνεται ονειροπολώντας και συνάμα
«μελετώντας», αλλά κυρίως καταργώντας το περιβόητο: «Πίστευε και μη ερεύνα». Η θέση
του στοχαστή που φιλοσοφεί είναι εντελώς αντίθετη. Στοχάζεται για να «ανατρέψει» για να
καλλιεργηθεί, για να «υπάρξει» μ’ ένα άλλο τρόπο αφού η κοινή για τους πολλούς
εμπειρία ζωής του είναι ξένη. Χωρίς να στοχάζεται δυσφορεί.
Εκείνος λοιπόν που σταδιακά στοχάζεται φιλοσοφώντας, αποκτά σε βάθος χρόνου
δημιουργική προσωπικότητα, γίνεται «πειραματιστής» της ζωής, ανατροπέας
κατεστημένων ιδεών, φίλος με το «ρίσκο» ,καινοτόμος και συνοδοιπόρος κάθε
«διαφορετικού» κυρίως όταν εκείνος το χρειάζεται. Έτσι καταφέρνει και διαμορφώνει
«ανθρωπιστική» προσωπικότητα.


9.Υπάρχει τελικά «σωστή» σκέψη ή μόνο ειλικρινής;

Αυτό που υπάρχει οπωσδήποτε είναι η «προσωπική σκέψη». Η προσωπική σκέψη όσο πιο

ειλικρινής είναι και με όσο περισσότερο σεβασμό και εκτίμηση προ την προσωπικότητα του
άλλου εκφράζεται, τόσο γίνεται πιο χρήσιμη.
Ας έχουμε πάντα κατά νου ότι καθετί δεν είναι στον ίδιο βαθμό «σωστό» για όλους καθώς
εξαρτάται από τα κοινωνικά και τα προσωπικά «πιστεύω», τα ήθη της κάθε εποχής, τις
ηθικές οπτικές του τόπου διαβίωσης, τον ατομικό τρόπο σκέψης.
Προσοχή στη «σκέψη» του όχλου. Αυτή είναι σχεδόν πάντα επικίνδυνη καθώς εδράζεται
στον παραλογισμό της σκέψης του πλήθους και την τάση του να «άγεται και να φέρεται»
από τους επιτήδειους «εκμεταλλευτές» των μαζών.


10.Τι μένει όταν τελειώνει ο στοχασμός;

Αυτά που μένουν όταν τελειώνει ο στοχασμός είναι:
- πρώτα και κύρια, η χαρά ότι μπόρεσες και πάλι να βρεις το χρόνο να στοχαστείς. Λίγοι
καταφέρνουν να στοχάζονται και μάλιστα συχνά.
- η γαλήνη που απλώνεται στο νου και στη ψυχή κάτι τέτοιες στιγμές.
- το ένα ακόμη μικρό «λιθαράκι» που έβαλες στην «γνωριμία» με τον εαυτό και την
καλλιέργεια του.


- η ικανοποίηση από τις νέες ιδέες που «γεννήθηκαν».
-η συνειδητοποίηση πως έχεις, ότι και να συμβεί, ένα καλό φίλο. Τον εαυτό σου
στοχαζόμενο.
- η επιθυμία να μοιραστείς σύντομα με τους άλλους, την ουσία των στοχασμών σου.
……………………………………………………………………………………
Επικοινωνία: -Ηλεκτρονική διεύθυνση (g.sakellaridis@hotmail.com)
-Facebook: Γιώργος Σακελλαρίδης
- Blog Γιώργος Σακελλαρίδης (στο διαδίκτυο)
- το βιβλίο υπάρχει στα μεγάλα βιβλιοπωλεία (μια εύκολη λύση είναι η διαδικτυακή του
παραγγελία).
- τηλέφωνο επικοινωνίας, 697 6968055.

Στοχασμοί (δοκίμιο)

Γιώργος Σακελλαρίδης,

 Εκδόσεις Ελκυστής

 Οι «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ» του συγγραφέα σε τούτο το βιβλίο , στο πρώτο του μέρος, έχουν να κάνουν με τη ζωή, την παιδεία, την πολιτική, τον άνθρωπο. Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει στοχασμούς για τις τέχνες γενικότερα και τους καλλιτέχνες αλλά και στοχασμούς ειδικά για την τέχνη της μουσικής, με έμφαση στο ομαδικό, το χορωδιακό τραγούδι που συντροφεύει τον συγγραφέα πάνω από 42 χρόνια ως τώρα.   

#Στοχασμοί #ΓιώργοςΣακελλαρίδης #ΕκδόσειςΕλκυστής #Δοκίμιο #BookInterview