ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΟΓΙΑΤΖΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΕΙΝΑΙ ΧΑΖΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ»

«Σήμερα στη στήλη “Beauty Days with a Book” φιλοξενούμε το βιβλίο «Είναι χαζοί αυτοί οι μεγάλοι» της Κατερίνας Βογιατζή, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελκυστής.

Ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης που κοιτάζει τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού σε μια εποχή αλλαγών.»

1.Πόσο αλλάζει η αλήθεια όταν τη βλέπεις μέσα από παιδικά μάτια;

Ξεντύνεται, μένει γυμνή. Τα φτιασιδώματα, οι ωραιοποιήσεις. οι
δικαιολογίες καταρρέουν μπροστά στο αθώο παιδικό βλέμμα. Τα παιδικά
«γιατί» βρίσκουν στόχο κατευθείαν στο κέντρο.

2.Τι σημαίνει πραγματικά “μεγαλώνω”;

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να μεγαλώσει κάποιος, τόσοι όσοι και οι
άνθρωποι. Είναι μια προσωπική διαδρομή, μοναδική σαν το αποτύπωμά
μας. Αν μιλάμε για το βιολογικό μεγάλωμα, η πορεία είναι πιο
αναμενόμενη. Ως ένα σημείο ενέχει την ανάπτυξη του σώματος και της
γνωστικής λειτουργίας και στη συνέχεια την καμπή, τη φθορά, τον
εκφυλισμό. Ψυχολογικά, συναισθηματικά, πνευματικά όμως, η έννοια του
μεγαλώματος μπορεί να έχει είτε θετικό είτε αρνητικό πρόσημο. Σίγουρα ο
«μεγάλος» χάνει πολύ από τον αυθορμητισμό, την φρεσκάδα, την
συναισθηματική απολυτοσύνη, την αφοπλιστική αμεσότητα και την
προσαρμοστικότητα του παιδιού. Επαφίεται όμως στην ελεύθερη βούλησή
του, όσο ελεύθερη από τραύματα, κληρονομικότητες και παιδικά βιώματα
μπορεί να είναι αυτή, να εργαστεί σκληρά και να σμιλέψει την ψυχή και το
πνεύμα του εξελίσσοντας την πρώτη του ύλη, το ζυμαράκι του, σε κάτι
νόστιμο και χρήσιμο. Για μένα, αυτό είναι το ευκταίο αποτέλεσμα του
«μεγαλώματος» και ο δρόμος προς αυτό σίγουρα δεν είναι ευθεία οδός αλλά
μονοπάτια δύσβατα με πισωγυρίσματα, στάσεις, πτώσεις και πολλά τσιρότα
για τα τραύματα.

3.Πότε ένας ενήλικας αρχίζει να φαίνεται ξένος σε ένα παιδί;

Όταν απογίνεται ο ίδιος ξένος απέναντι στο παιδί που υπήρξε κάποτε.

4.Μπορεί η αθωότητα να γίνει μορφή αντίστασης;

Η αθωότητα είναι καταλυτική, είναι αδιαπραγμάτευτη, αλλιώς παύει να
είναι αθωότητα. Αυτό από μόνο του είναι πολύ επαναστατικό.
Είναι όμως και ευαίσθητη, εύθραυστη, πολύτιμη. Χρειάζεται όλους εμάς,
τους μη αθώους, να την υπερασπιζόμαστε, να αντιστεκόμαστε εμείς για
χάρη της. Να την προστατεύουμε ακόμη και με τη ζωή μας, όπως οι ιππότες
την πριγκίπισσά τους στα μεσαιωνικά παραμύθια.

5.Τι χάνεται όταν τελειώνει η παιδική ηλικία;

Το ξάφνιασμα του άγνωρου, η έξαψη της συνάντησης με το θαύμα στην
καθημερινότητα, η αξία του τίποτα, η απόλαυση της στιγμής, η βραδύτητα
του χρόνου, οι ενθουσιώδεις απορίες για τα πως και τα γιατί, τα
ασυμβίβαστα θέλω, η ελευθερία της φαντασίας…

6.Πόσο επηρεάζει μια εποχή τις σχέσεις των ανθρώπων;

Κάθε εποχή έχει το δικό της χρώμα, τους δικούς της κώδικες, τη δική της
ηθική και διαμορφώνει τη δική της γενιά. Θέλω να ελπίζω πως, όσο
διαφορετικοί και αν θα είναι αυτοί οι κώδικες στο μέλλον, ο άνθρωπος θα
βρίσκει τρόπο να επικοινωνεί, γιατί είναι φύσει κοινωνικό ον και όταν η
κοινωνικότητά του πάσχει γίνεται ασθενής επικίνδυνος και
αυτοκαταστροφικός.

7.Υπάρχει ιδανική ηλικία για να καταλάβεις τον κόσμο;

Γηράσκω αεί διδασκόμενη και πάντα ο κόσμος θα βρίσκει την ευκαιρία να
με εκπλήσσει, αρνητικά ή θετικά. Θα τον μαθαίνω μέχρι την τελευταία μου
ανάσα και μαζί με αυτόν και τον εαυτό μου. «Τα πάντα ρει», Ηράκλειτος.
Τίποτε δε μένει ίδιο ούτε και εγώ φυσικά και αυτή η συνεχής αλλαγή δίνει
ανεξάντλητες ευκαιρίες για έρευνα και αναθεωρήσεις. Η απορία, το
ξάφνιασμα, η έκπληξη κρατάει το πνεύμα ζωντανό και την ψυχή σε
εγρήγορση!

8.Τι αποκαλύπτουν οι γειτονιές για αυτούς που τις κατοικούν;

Αχ οι γειτονιές… που τείνουν να εκλείψουν, είναι ευλογία και πληγή μαζί.
Γιατί ότι αγαπάς πολύ, αυτό έχει τη δύναμη να σε πληγώνει περισσότερο.
Όσοι τις έχουν, κουράζονται από την παρεμβατικότητα και την αδιακρισία
των πολλών και όσοι δεν τις έχουν, τους λείπει το νοιάξιμο, η ζεστασιά, η
οικειότητα. «Η ζωή», άκουσα μια παραμονή πρωτοχρονιάς στο ραδιόφωνο,
«είναι σαν ένα τεράστιο νοσοκομείο που ο κάθε ασθενής, λιμπίζεται το
κρεββάτι του διπλανού του». Εγώ πάλι, συνηθίζω να λέω περιπαιχτικά
«πουθενά ο Παράδεισος!». Τις αγαπώ τις γειτονιές πολύ, παρά τα όποια
αρνητικά. Αγαπώ τις καλημέρες του δρόμου, τις απρογραμμάτιστες
συναντήσεις, τις ανατροπές στην επιστροφή σου στο σπίτι με την
παρεμβολή μιας πρόσκλησης για καφέ στο φούρνο που πετάχτηκες να
πάρεις βιαστικά ψωμί, με τον απέναντι που βρέθηκε κι αυτός εκεί να
ψωνίζει, το κρεμμύδι που θα ζητήσεις από τη γειτόνισσα γιατί ξέμεινες, το
δεύτερο κλειδί που θα σου φέρει να της το φυλάξεις για να μπορέσει να μπει
στο σπίτι της αν κλειστεί απ’ έξω… Δεν έχει τέλος η λίστα κι εγώ που
σιχαίνομαι τη ρουτίνα όσο τίποτε, απολαμβάνω την ποικιλία της. Δεν ξεχνώ
όμως και τον στίχο του Καβάφη «τη ζωή σου… μην την εξευτελίζεις μες
την πολλή συνάφεια του κόσμου…». Το να επιτυγχάνεις ισορροπίες είναι
Τέχνη. Οι γειτονιές είναι σαν ένα διάγραμμα της κοινωνίας μας με πάνω και
κάτω κορυφές. Ένα βαβουριάρικο ανθρώπινο μωσαϊκό, πολύχρωμο και
ρευστό σαν καλειδοσκόπιο! Κι οι άνθρωποί τους, ίσως ναι, κάθε καρυδιάς
καρύδι, αλλά ποιος δεν τρώει την καρυδόπιτα ή το καρυδάκι γλυκό;

9.Πώς συνυπάρχουν χιούμορ και συγκίνηση στην ίδια ανάμνηση;

Πολύ εύκολα, με μεγάλη φυσικότητα. Αν επιτρέψουμε στον θυροφύλακα
εγωισμό, να μεριάσει από την καγκελόπορτα της ψυχής μας, θα μπούμε σε
έναν μαγικό κήπο όπου αυτά τα δυο φυτρώνουν πλάι-πλάι και ομορφαίνουν
το τοπίο.

10.Τελικά, ποιος κρίνει πιο αυστηρά: τα παιδιά ή οι μεγάλοι;

Συνηθίζουμε να απαντάμε, ως ενήλικες ερωτώμενοι, «τα παιδιά». Αν όμως
ρωτήσεις τα παιδιά; Πραγματικά δεν μπορώ να απαντήσω αντικειμενικά σε
αυτό το ερώτημα, ούτε ως πρώην παιδί ούτε ως μεγάλη. Η επιείκεια απαιτεί
ωριμότητα και μεγαλοψυχία. Τα παιδιά είναι πιο μεγαλόψυχα, ενώ οι
μεγάλοι έχουν την ευκαιρία να είναι πιο ώριμοι. Είναι όμως;;;
Πιθανολογώ, πως το κρίσιμο δεν είναι το σε πια ηλικία είμαστε
αυστηρότεροι κριτές αλλά το πώς εκφράζουμε την κριτική μας. Οι μεγάλοι
μπορούμε να την φτιασιδώνουμε, να την συγκαλύπτουμε, να την
μεθοδεύουμε, να την εργαλειοποιούμε, ενώ τα παιδιά εκφράζονται πιο
άμεσα, με ειλικρίνεια και ωμότητα. Αυτή η διαφάνεια της κριτικής τους,
ίσως να φαντάζει ως μεγαλύτερη αυστηρότητα ενώ είναι απλώς
συναισθηματική ειλικρίνεια.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή και τη χαρά
να σας φιλοξενούμε στη σελίδα μας. Πριν ολοκληρώσουμε, θα θέλατε να
μας πείτε πού μπορούν οι αναγνώστες να σας βρουν στα social media,
καθώς και ένα email επικοινωνίας, και πώς μπορούν να προμηθευτούν το
βιβλίο σας;»

Το βιβλίο μου «Είναι χαζοί αυτοί οι Μεγάλοι», διατίθεται:
 από τον εκδοτικό οίκο «Ελκυστής», elkistis.gr τηλ. 2314037484, στο
ομώνυμο βιβλιοπωλείο του στην Καλαμαριά, Πέτρου Λεβαντή 25,
Θεσσαλονίκη, είτε κατόπιν τηλεφωνικής ή ηλεκτρονικής
παραγγελίας, ταχυδρομικά (courier).
 από όλα τα φυσικά βιβλιοπωλεία, είτε άμεσα, είτε κατόπιν
παραγγελίας σε περίπτωση εξάντλησης των αποθεμάτων τους.
 από τα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία.
 κατά τις παρουσιάσεις του βιβλίου, όπου και όταν συμβαίνουν.
 Με παραγγελία προς εμένα την ίδια.
Θα ήθελα κι εγώ με τη σειρά μου να σας ευχαριστήσω για την ένθερμη
φιλοξενία και για τις ιδιαίτερα ξεχωριστές ερωτήσεις που μου απευθύνατε,
γιατί μου δώσατε την ευκαιρία να αναμετρηθώ με τις σκέψεις μου για να τις
απαντήσω.

Με εκτίμηση, Κατερίνα Βογιατζή.
e mail: k.voyatzi@yahoo.gr
fb: https://www.facebook.com/profile.php?id=100012968142281 Κατερίνα
Βογιατζή

Είναι χαζοί αυτοί οι μεγάλοι

Εκδόσεις Ελκυστής

Κατερίνα Βογιατζή

Μυθιστόρημα

Ένα παιδί στο γύρισμα της δεκαετίας του ’60 προς το ’70, σε μια λαϊκή γειτονιά της Θεσσαλονίκης, βιώνει την ματαίωση, τις βίαιες αλλαγές, τις πικρές αλήθειες της ζωής, ωστόσο τις αντιμετωπίζει μέσα από τη μαγεία και τη δύναμη της αθωότητας της παιδικής του ηλικίας και σε αντιπαράθεση με τον κόσμο των μεγάλων. Ώσπου, επιτυχώς τελικά (!), μεγαλώνει και το ίδιο διατηρώντας όμως ζωντανή την αίσθηση του πόσο χαζοί φαίνονται στα μάτια των παιδιών οι μεγάλοι. Μέσα από τα μάτια της μικρής ηρωίδας ζωντανεύουν στο έργο η εποχή, η πόλη, η γειτονιά, οι ανθρώπινες σχέσεις, η μικρασιάτικη κουλτούρα, τα όμορφα και τα τραγικά, με ζωηρές εικόνες, με πολύ χιούμορ αλλά και συγκίνηση. Οι χαρακτήρες και τα γεγονότα προσεγγίζονται όπως τα αντιλαμβάνεται η μικρή ηρωίδα. Η αφήγηση ξεκινά με το ξεδίπλωμα μιας όμορφης και ασφαλούς, φαινομενικά, καθημερινότητας και σιγά σιγά αποκαλύπτεται η πλοκή με γεγονότα που θα την ανατρέψουν, οδηγώντας την μικρή ηρωίδα στη διαδικασία της ωρίμανσης, στον αποχαιρετισμό της παιδικότητάς της μαζί με τον αποχαιρετισμό της γειτονιάς και της δεκαετίας του ‘60 που φεύγει, στον αποχαιρετισμό ενός κύκλου ζωής που κλείνει οριστικά. Με όχημα την αφοπλιστική παιδική περιέργεια και αθωότητα αγγίζονται, εξ απαλών ονύχων, θέματα ισότητας των φύλων και διαπολιτισμικότητας.

#BookInterview #ΕλληνικόΜυθιστόρημα #ΕκδόσειςΕλκυστής #BookstagramGreece