Καλημέρα σας,
σήμερα στη στήλη “Beauty Days with a Book” φιλοξενούμε τον συγγραφέα Σάκη Σερέφα και το βιβλίο του «Τα μυστικά της Θεσσαλονίκης – Μια καμήλα στην Καμάρα. Σοβαρά;», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη.
Ένα ευρηματικό και απολαυστικό παιδικό βιβλίο που ξεναγεί μικρούς και μεγάλους στη Θεσσαλονίκη, αποκαλύπτοντας άγνωστες ιστορίες και μυστικά της πόλης μέσα από μια διασκεδαστική περιπέτεια γεμάτη φαντασία και χιούμορ. ✨
1.Τι σας ενέπνευσε να παρουσιάσετε την ιστορία της Θεσσαλονίκης
μέσα από μια τόσο χιουμοριστική και περιπετειώδη αφήγηση;
Το βασικό κίνητρο που με ώθησε ήταν να δώσω ένα κίνητρο σε κάποιον νέο
αναγνώστη (το «νέος» δεν αναφέρεται μόνο ηλικιακά) να περπατήσει τη
Θεσσαλονίκη με μια διαφορετική ματιά γύρω του, λοξή και πονηρεμένη.
Αυτό που με ενέπνευσε ήταν, φυσικά, η πολυεπίπεδη ιστορία αυτής της
πόλης, η οποία αποτελεί ένα παλίμψηστο 23 αιώνων. Είναι πραγματικό
κελεπούρι αυτή η πόλη για έναν δημιουργό. Τα ερεθίσματα που προσφέρει,
μέσα από την ιστορία της, είναι πολυσχιδή. Κάθε πόλη, κάθε αστικό
μόρφωμα, από το πιο μικρό πόλισμα μέχρι μια μεγαλούπολη, κρύβει
ιστορίες μέσα της. Στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης, αυτό που είναι
ιδιαίτερα ερεθιστικό για έναν δημιουργό, είναι το μεγάλο άπλωμά της στον
χρόνο και την ιστορία.
2.Πώς γεννήθηκε ο χαρακτήρας του ντετέκτιβ Μουστάκη Μυστικάκη
και του πιστού του βοηθού;
Ο χαρακτήρας αυτού του ντετέκτιβ γεννήθηκε μέσα από την ίδια της
φυσιογνωμία της Θεσσαλονίκης. Οι παλιές πόλεις κρύβουν και παλιά
μυστικά, στους δρόμους, στις πλατείες, στα πεζοδρόμια, στα κτίσματα, στα
μνημεία τους. Εμείς προσπερνούμε αυτά τα σημεία με την αδιαφορία που
γεννά η άγνοια η οποία μάς χαρακτηρίζει. Με τον χαρακτήρα αυτού του
ντετέκτιβ, ο αναγνώστης ανακαλύπτει μαζί του τα κρυμμένα μυστικά της
πόλης, νιώθει να συμμετέχει κι αυτός στη δράση. Επιπλέον, τον κάνει να
συνειδητοποιήσει πως αν θέλει να μάθει την ιστορία της πόλης του, πρέπει
να ερευνήσει, να ψάξει, να λειτουργήσει κι αυτός «ντετεκτιβίστικα»!
3.Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στο να μετατρέψετε ιστορικά
στοιχεία της πόλης σε μια παιδική περιπέτεια;
Το να αποφύγω τον διδακτισμό και τον εγκυκλοπαιδισμό, που τα
σιχαίνομαι, αφού σαμποτάρουν την αναγνωστική απόλαυση και «μυρίζουν
σχολείο». Θυμάμαι πόσο φριχτό ήταν όταν στα χρόνια του δημοτικού
σχολείου, αλλά και των πρώτων τάξεων του γυμνασίου, οι δάσκαλοι μάς
έβαζαν στη διάρκεια των σχολικών διακοπών, να διαβάσουμε συγκεκριμένα
λογοτεχνικά βιβλία, που δεν τα διαλέγαμε εμείς, και να κάνουμε περιλήψεις
τους. Πώς να ευχαριστηθείς έτσι ένα βιβλίο; Είναι δυνατόν να διαβάζεις
Μίκυ Μάους ή Αστερίξ και να κρατάς σημειώσεις; Είναι δυνατόν να τρως
τηγανητές πατάτες μπρος στην τηλεόραση και συγχρόνως να βαθμολογείς
τη συγκίνηση του ουρανίσκου σου; Όχι, βέβαια. Έτσι λοιπόν, δεν θα ήθελα
ένας νέος να διαβάζει το βιβλίο και να νιώθει ότι πρέπει να «κατακτήσει»
γνώσεις. Προτιμώ οι όποιες γνώσεις να τον κατακτήσουν ύπουλα και
ανεπαίσθητα, αλλά και απολαυστικά, χωρίς να το πάρει είδηση ότι του
συμβαίνει αυτό. Αυτή ήταν και η πρόθεσή μου στο Ένας δεινόσαυρος στο
μπαλκόνι μου, πάλι από τις εκδόσεις Πατάκη, που τιμήθηκε παλιότερο με το
κρατικό βραβείο παιδικού βιβλίου γνώσεων.
4.Πόσο σημαντικό θεωρείτε να γνωρίζουν τα παιδιά την ιστορία της
πόλης τους μέσα από λογοτεχνικά βιβλία;
Όχι μόνο τα παιδιά αλλά και οι ενήλικες είναι σημαντικό να
συνειδητοποιούν ότι δεν είναι οι πρώτοι κάτοικοι της πόλης μέσα στην
οποία ζουν. Ότι η πόλη τους είναι ποτισμένη με ιστορία, σε κάθε τους βήμα.
Όταν αυτή η συνειδητοποίηση έρχεται μέσα από ένα λογοτεχνικό βιβλίο, κι
όχι από ένα εγχειρίδιο Ιστορίας (το οποίο έχει άλλη χρησιμότητα) τότε ο
νέος αναγνώστης μπαίνει στο βασίλειο του παραμυθιού, αφού ένα παραμύθι
είναι κάθε λογοτεχνικό έργο, δηλαδή ένας μύθος, μια ιστορία, που υπάρχει
παρά, δηλαδή στο πλάι, του αναγνώστη και τον συντροφεύει παρηγορητικά.
Κι όταν εισέρχεσαι σε αυτό το βασίλειο, τότε η ύπαρξή σου διαστέλλεται
και πολλαπλασιάζεται, δηλαδή γίνεται πιο ενδιαφέρουσα, γιατί αποκτά και
μια άλλη διάσταση, μια δεύτερη ζωή, αυτήν που γεννιέται μέσα σου όταν
διαβάζεις μια ιστορία. Έχω την υποψία πως οι άνθρωποι, μικροί και
μεγάλοι, διαβάζουν λογοτεχνία για να εισπράττουν τον εαυτό τους ως μια
ενδιαφέρουσα παρέα.
5.Υπάρχει κάποιο μυστικό ή ιστορία της Θεσσαλονίκης που σας
εντυπωσίασε ιδιαίτερα κατά τη συγγραφή;
Ναι, βέβαια. Θυμάμαι πόσο πολύ είχα ταρακουνηθεί πριν από πολλά
χρόνια, όταν διάβασα πως το πρόπυλο της αυλής του ναού της Αγίας Σοφίας
είναι χτισμένο στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του τριάντα, από τούβλα και
κεραμίδια των σπιτιών της περιοχής που έγιναν στάχτη στην μεγάλη
πυρκαγιά του 1917. Δεν είναι τυχαίο πως ο αρχιτέκτονας Ιωάννης (Γιάγκο)
Σιάγας, που το σχεδίασε, ήταν εμπειρικός αρχιτέκτονας, όχι σπουδαγμένος
και θεωρητικός, ήταν ένας πρωτομάστορας χτιστάς, ένας κάλφας, από την
Β. Ήπειρο. Και τι κάνει ένας χτιστάς, ένας πετράς που δουλεύει την πέτρα;
Κοιτάει γύρω του για να τη βρει και να τη σμιλέψει. Αυτό έκανε κι ο
Σιάγας, ξεδιαλέγοντας υλικά από τα καμένα σπίτια εκεί γύρω, κι έτσι, από
τα χιλιάδες σπίτια που αποτεφρώθηκαν σε εκείνη την καταστροφή, το μόνο
απομεινάρι που διασώθηκε είναι τα οικοδομικά υλικά αυτού του πρόπυλου.
6.Με ποιον τρόπο η φαντασία και το χιούμορ βοηθούν τα παιδιά να
αγαπήσουν την ιστορία;
Η φαντασία και το χιούμορ είναι το τηγανητό καλαμαράκι που βάζει η
δαιμόνια μάνα μέσα στην κουταλιά με τις φακές που ταΐζει επιτήδεια στο
παιδί της, για να το δελεάσει και να νοστιμέψει τη σούπα. Η ιστορική
γνώση από μόνη της είναι άνοστη. Κι ο τρόπος που σερβίρεται στα σχολεία
είναι απωθητικός. Η φαντασία, το χιούμορ, το παιχνίδι, η διάδραση, η
εμπλοκή με το ανάγνωσμα (αφού, όταν γελάς διαβάζοντας, σημαίνει πως
έχεις μπλεξίματα με το κείμενο και σε περιμένουν καλά ξεμπερδέματα) σε
κάνουν να νιώθεις την ιστορία ως προσωπική σου υπόθεση.
7.Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον εικονογράφο Πέτρο Χριστούλια
ώστε να αποδοθεί ο ζωντανός χαρακτήρας της ιστορίας;
Ο Πέτρος Χριστούλιας είναι ένας πολύτιμος συνεργάτης, καθώς είχε
προηγηθεί και η εικονογράφηση που είχε κάνει για το άλλο βιβλίο των
εκδόσεων Πατάκη, το Τα μυστικά της Αθήνας-Τι λες κι εσύ κυρ Σωκράτη;,
που αφηγείται μια μέρα από τη ζωή ενός δούλου στον μυθικό βιότοπο της
αρχαίας Αγοράς της Αθήνας. Τόσο σε εκείνο το βιβλίο, όσο και σε αυτό, ο
Πέτρος Χριστούλιας δεν εικονογράφησε απλώς το βιβλίο, αλλά ενέπλεξε
ευφυώς το κείμενο και τη δράση με την εικόνα, με έναν τρόπο
κινηματογραφικό και κομίστικο.
8.Τι θα θέλατε να κρατήσουν τα παιδιά από αυτό το ταξίδι στα μυστικά
της Θεσσαλονίκης;
Θα ήθελα να κρατήσουν το βιβλίο. Κυριολεκτικά το εννοώ το
«κρατήσουν». Θα ήθελα μια μέρα να δω στον δρόμο ένα παιδί να κρατά το
βιβλίο στο χέρι, να στέκει και να παρατηρεί το πρόπυλο της Αγια-Σοφιάς ή
την Καμάρα, για παράδειγμα, και η φαντασία του να ταξιδεύει με αφορμή
τις ιστορίες του βιβλίου. Αλλά και να πλάθει νέες, δικές του ιστορίες. Να
αρχίσει να κατοικεί όχι την πόλη του μόνο, αλλά τις δικές του ιστορίες.
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ-ΣΑΚΗΣ ΣΕΡΕΦΑΣ
ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΣ-ΠΕΤΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΛΙΑΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ
Ο δαιμόνιος ντετέκτιβ Μουστάκης Μυστικάκης, παρέα με το λαγωνικό του, τον Μήτσο, που διαθέτει μια ουρά ραντάρ, τριγυρίζουν στη σημερινή Θεσσαλονίκη, σε μέρη απ’ όπου περνά κανείς καθημερινά, μα κρύβουν μυστικά και ιστορίες που σημάδεψαν την ιστορία της πόλης. Πεζοδρόμια, δρόμοι, μνημεία, πάρκα, πλατείες γεμάτα από περιπέτειες ανθρώπων που έζησαν εκεί παλιότερα. Μετά από αυτή την ξενάγηση, θα δεις την πόλη με άλλα μάτια.
Μια ολοζώντανη και χιουμοριστική περιήγηση στη σημερινή Θεσσαλονίκη, όπου θα ζήσεις πράματα και θάματα!
Βρες την ολοζώντανη περιήγηση στους χώρους και τα μνημεία της αρχαίας Αγοράς της Αθήνας, στο βιβλίο “Τα μυστικά της Αθήνας – Τι λες κι εσύ, κυρ Σωκράτη;”.
#BeautyDaysWithABook #ΤαΜυστικάΤηςΘεσσαλονίκης #ΣάκηςΣερέφας #ΕκδόσειςΠατάκη #ΠαιδικόΒιβλίο 📚✨
.jfif)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλιά σας!