ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΥΖΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΑΙΘΟΥΣΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ» – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΚΧΙΚΟΝ

Καλημέρα σας,
σήμερα στη στήλη “Beauty Days with a Book” φιλοξενούμε τον συγγραφέα Γιάννη Μπούζα και το βιβλίο του «Αίθουσα φαντασίας», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Βακχικόν.

Μια ιδιαίτερη συλλογή διηγημάτων που συνδυάζει τη φιλοσοφική σκέψη, τη φαντασία και την ανθρώπινη αγωνία, δημιουργώντας κόσμους όπου η πραγματικότητα συναντά το παράδοξο και το υπαρξιακό. Μέσα από εικόνες, συμβολισμούς και έντονες ψυχολογικές διαδρομές, ο συγγραφέας προσκαλεί τον αναγνώστη σε μια εξερεύνηση του νου και της ανθρώπινης ύπαρξης. ✨

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την «Αίθουσα φαντασίας» και τι αποτέλεσε την
αρχική πηγή έμπνευσης;

Το κύριο συστατικό του πολιτισμού μας έχει βασιστεί στην ανθρώπινη φαντασία. Αν
ο άνθρωπος δεν είχε προικιστεί με το χάρισμα της φαντασίας, οι τέχνες και τα
γράμματα δεν θα είχαν φτάσει στο επίπεδο που γνωρίζουμε όλοι μας. Πολλοί
θεωρούν την φαντασία ως δεδομένο της ύπαρξής μας, ότι ταξιδεύει μέσα μας
ανεξέλεγκτη. Τι πραγματικά όμως είναι η φαντασία, πώς την απέκτησε ο άνθρωπος;
Πώς σχετίζεται με τον χρόνο και το χώρο, με τη μνήμη, την εξελικτική μας πορεία
διαμέσου των αιώνων; Αυτά ήταν μερικά από τα ερωτήματα που μ’ απασχολούσαν
εδώ και αρκετό καιρό. Οι ανησυχίες μου αναζωπυρώθηκαν όταν θέλησα να
ασχοληθώ πιο εμπεριστατωμένα με το θέμα της φαντασίας, χωρίς ωστόσο να
επιθυμώ να εισέλθω στο είδος της επιστημονικής φαντασίας, αλλά με ιστορίες που θα
«άγγιζαν» τον καθημερινό άνθρωπο. Πηγή έμπνευσης τα βιβλία, προσωπικά βιώματα
και εμπειρίες, αλλά και από την ίδια την καθημερινότητα. Το ομότιτλο διήγημα της
συλλογής εκθειάζει την εικονική πραγματικότητα με ιδιαίτερο τρόπο. Το
εμπνεύστηκα από κάποιο άρθρο που είχα διαβάσει στο διαδίκτυο, αρκετά χρόνια
πριν, για συσκευές που θα είχαν τη δυνατότητα να απεικονίζουν τρισδιάστατες
εικόνες και βίντεο. Οι Αρχοντάνθρωποι προήλθαν από την αναζήτηση πληροφοριών
για την εξελικτική πορεία του ανθρώπου. Το διήγημα Στη χώρα των θαυμάτων το
εμπνεύστηκα από την εξεζητημένη πραγματικότητα του κόσμου των ναρκωτικών, Ο
Τρελόγιαννος και το μιλένιουμ από κάποιο άρθρο που μου υπενθύμισε τη φρενίτιδα
της χιλιετίας, και ούτω καθεξής. Κάθε διήγημα έχει τη δική του προσωπική στιγμή,
τον χαρακτήρα του.

Γιατί επιλέξατε τη μορφή της συλλογής διηγημάτων αντί ενός ενιαίου
μυθιστορήματος;

Η διαδικασία συγγραφής, είτε πρόκειται για μυθιστόρημα, διήγημα ή άλλο
λογοτεχνικό είδος είναι μια επίμονη, μεθοδική και απαιτητική ασχολία, που
χρειάζεται, ωστόσο, έμπνευση και ταλέντο Σίγουρα για τον γράφοντα η δημιουργία
εικόνων με λέξεις αποτελεί μια διαδικασία απελευθερωτική. Γιατί περί αυτού
πρόκειται όταν γράφουμε. Ταιριάζουμε λέξεις που παρεμβαίνουν στα εγκεφαλικά μας
κύτταρα δημιουργώντας εικόνες. Βέβαια, ο όγκος της εργασίας αλλάζει, χωρίς αυτό
να σημαίνει εξ ορισμού, ότι μεγαλύτερος όγκος ισούται με μεγαλύτερη δυσκολία.
Μπορεί να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η κύρια διαφορά στο διήγημα ─σε σχέση
με το μυθιστόρημα─ είναι ότι ο χώρος είναι περιορισμένος, άρα λοιπόν και οι λέξεις.
Η περιγραφή, η δόμηση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του ήρωα πρέπει να
σμιλευθούν με τρόπο λιτό και κατανοητό, για να σαγηνεύσουν πρωτίστως, και στη
συνέχεια να προσφέρουν ευχαρίστηση στον αναγνώστη. Με την Αίθουσα φαντασίας
μου δόθηκε η ευκαιρία να κατανοήσω καλύτερα τα μονοπάτια της μικρής φόρμας, τις
δυσκολίες και τις παγίδες της. Από την άλλη όμως με ώθησε σε μια νέα πρόκληση,
έναν νέο στόχο, για μια μελλοντική ίσως συλλογή με διηγήματα των δυο-τριών
σελίδων το καθένα.


Ποια είναι η σχέση της φαντασίας με την πραγματικότητα μέσα στις
ιστορίες σας;

Ο τρόπος που ζούμε είναι να προσγειωνόμαστε καθημερινά στην «ωμή», όπως λέμε,
πραγματικότητα, να συμβιβαζόμαστε. Απ’ όσα όμως γνωρίζουμε μέχρι σήμερα ο
ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί πλήρως την πραγματικότητα.
Για ποια πραγματικότητα μιλάμε; Για ποιο σημείο θέασης; Εκείνου που παρατηρεί ή
εκείνου που παρατηρείται; Για να απαντήσουμε εμπεριστατωμένα σε τέτοιου είδους
ερωτήματα, θα ήταν επιβεβλημένο να μιλήσουμε για τον χώρο και τον χρόνο, να
αναφερθούμε σε φιλοσοφικές θεωρίες, στις αισθήσεις, τον νου, τις φυσικές
επιστήμες, και γενικά για τις γνωστικές δυνατότητες του ανθρώπου. Η συλλογή
περιλαμβάνει πολλά επίπεδα και χαρακτήρες με διαφορετικές προσωπικότητες.
Συναισθήματα και συμβολισμοί εναλλάσσονται διαρκώς σε κάθε διήγημα. Όταν για
παράδειγμα μια ογδοντάχρονη γυναίκα διηγείται Το ωραιότερο παραμύθι του κόσμου
σε μια πάνινη κούκλα, επιχειρώ να προσεγγίσω τον φανταστικό της κόσμο, για την
κόρη που δεν απέκτησε ποτέ. Αντιθέσεις του φανταστικού και πραγματικού κόσμου
των ηρώων που συγκρούονται με το περιβάλλον και τους συνανθρώπους τους.
Η Αίθουσα φαντασίας παρότι δεν είναι μια συλλογή επιστημονικής φαντασίας, με την
ευρύτερη έννοια του όρου, μπορεί να μας ταξιδέψει σε μέρη αλλοτινά, αλλά συνάμα
και να μας κάνει να φανταστούμε τον εαυτό μας πώς θα ήταν στο μακρινό παρελθόν
ή στο απώτερο μέλλον. Οι ιστορίες της κινούνται ανάμεσα στην αναπόληση, την
ενατένιση, την φαντασίωση, την παραίσθηση, το όνειρο, την ενδοσκόπηση, στον ίδιο
τον Άνθρωπο. Επιχείρησα να αδράξω τις προσωπικές στιγμές του ανθρώπου, όταν
αφηνόμαστε στην αναπόληση και ο νους ανασύρει μνήμες του παρελθόντος, για να
ανασυγκροτήσουμε καταπώς θέλουμε αυτά που ζήσαμε, ή όταν αφηνόμαστε στην
ενατένιση επιμηκύνοντας τον χρόνο του μέλλοντος, για να φανταστούμε τα
επερχόμενα γεγονότα. Στα δεκαπέντε διηγήματα της συλλογής καλύπτονται όλα τα
στάδια του ανθρώπου. Γέννηση, ακμή, παρακμή και θάνατος.

Υπάρχει κάποιο διήγημα που θεωρείτε πιο προσωπικό ή πιο κοντά στις
δικές σας ανησυχίες;

Αν θεωρούσα κάποιο από τα διηγήματα της συλλογής ως προσωπικό, θα ήταν σαν να
ξεχώριζα κάποιο από τα δάχτυλα των χεριών μου. Δεν υπάρχει διήγημα που να το
θεωρώ πιο «δικό μου». Καθένα επιτελεί έναν ξεχωριστό σκοπό, εμπεριέχει μια
ολοκληρωμένη ιστορία, όπου ήρωας ή ηρωίδα αναπλάθουν άλλοτε μνήμες του
παρελθόντος, άλλοτε ονειροπολούν, ή επιδιώκουν να ξεφύγουν συνειδητά από το
βίωμα της πραγματικότητας, ή ακόμα παρασέρνονται στην ενδοσκόπηση του εαυτού
τους. Έτσι, ο σαλός του χωριού, που βιώνει το τέλος της χιλιετίας σαν το τέλος της
ανθρωπότητας και προσπαθεί να σώσει τους συντοπίτες του, ενώ όλοι τον χλευάζουν,
γίνεται ο αθάνατος ήρωάς τους. Ή όταν ο επιζών του Ολοκαυτώματος που
επισκέπτεται μετά από χρόνια τον τόπο των βασανιστηρίων του και νιώθει τις
αίσθηση του θανάτου αναλλοίωτη στο χρόνο. Ή ο καθηγητής ψυχιατρικής που
επηρεάζεται από τα διοράματα του ασθενή του, εισέρχεται στον κόσμο του και νιώθει
ευτυχισμένος. Ο ναρκομανής που μεταμορφώνεται σε δελφίνι κι αποχωρεί
χαρούμενος από τον κόσμο των ανθρώπων. Ή τέλος, όταν στο απώτερο μέλλον, ο
βασιλιάς των ζώων άνθρωπος αναρωτιέται αν στο άπιαστο της ύπαρξης, ─που
κρύβεται στη χιονόσφαιρα της εξέλιξης─ μπορεί να βρει το σκοπό του πλάι στον
Αρχοντάνθρωπο. Όλα τα διηγήματα της συλλογής αντιπροσωπεύουν σκέψεις,
αναμνήσεις, συναισθήματα, εμπειρίες, όνειρα και φαντασιώσεις του ανθρώπου, που
εμφανίζονται ως αντανακλάσεις ειδώλων στον χωροχρόνο και συνθέτουν δυο
κόσμους. Τον πραγματικό και τον φανταστικό.

Πόσο σας επηρεάζουν οι κοινωνικές και τεχνολογικές εξελίξεις στη
συγγραφή σας;

Θα έλεγα ότι οι κοινωνικές και τεχνολογικές εξελίξεις επηρεάζουν άμεσα όσα γράφω.
Άλλωστε, το λογοτεχνικό μου ενδιαφέρον με θεματολογία που σχετίζεται με τον
εσωτερικό και εξωτερικό κόσμο του ανθρώπου ─εκτός από την πρόσφατη έκδοση
της συλλογής διηγημάτων Αίθουσα φαντασίας─ ήδη έχει εκφραστεί και σε
προηγούμενο έργο μου με το μυθιστόρημα Ο παιγνιοθεραπευτής (εκδόσεις Βακχικόν
2023). Δεν θα μπορούσα να κατανοήσω ποιος άνθρωπος θα μπορούσε να παραμείνει
ανεπηρέαστος μπροστά στις κοινωνικές και τεχνολογικές εξελίξεις; Κάποιοι
εκφράζουν τις ανησυχίες τους σε οικεία πρόσωπα, κάποιοι άλλοι τις προσπερνούν,
και κάποιοι προσπαθούν (το ίδιο και ο γράφων) να τις αποτυπώσουν στο χαρτί. Για
παράδειγμα διαβλέπω στην εποχή μας, ότι η τεχνολογική εξέλιξη, ενώ από τη μια
προσφέρει ευκολίες, από την άλλη καταπολεμά, με τον έναν ή άλλο τρόπο, τον εαυτό
μας (ή τους εαυτούς μας) προκαλώντας ανισορροπία με τον εσωτερικό μας κόσμο. Η
ανησυχία μου αυτή αποτυπώνεται στο διήγημα Οι Αρχοντάνθρωποι, όπου κάνω
σύγκριση του υπαρκτού homo sapiens και του φανταστικού dominus sapiens.
Δοκίμασα να κατανοήσω (φυσικά με αρωγό την δύναμη της φαντασίας), την
εξελικτική πορεία του ανθρώπου στο βάθος ενός ακαθόριστου χρόνου, πώς θα
αισθάνεται στα μακρινά μελλοντικά χρόνια κι αν καταφέρει ποτέ να συμβιβαστεί με
τον εαυτό του και να νιώσει ευτυχισμένος.
Οι ήρωές σας συχνά έρχονται αντιμέτωποι με υπαρξιακά ερωτήματα.

Πιστεύετε πως η λογοτεχνία βοηθά τον άνθρωπο να κατανοήσει καλύτερα
τον εαυτό του;

Παρότι ως κοινωνικά όντα που είμαστε κι έχουμε την ανάγκη συντροφιάς, μόνοι
ερχόμαστε στη ζωή και μόνοι αποχωρούμε πάλι από αυτήν. Είτε λοιπόν είμαστε
μόνοι ή παρέα με άλλους ανθρώπους η αίσθηση της μοναξιάς προϋπάρχει Είναι οι
στιγμές που ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας και είναι μοναδικές και
μοναχικές. Η παγκοσμιοποίηση από την μια, η επικοινωνία χωρίς όρια και η άκρατη
επιθυμία δημοσιοποίησης των προσωπικών μας στιγμών (μέσα κοινωνικής δικτύ-
ωσης) από την άλλη, ενώ θα έπρεπε να έχουν βελτιώσει την ποιότητα της ζωής μας,
είναι σαν να δηλώνουν μια ανθρώπινη αναγκαιότητα, μια εξεζητημένη επιθυμία για
να τραβήξουμε την προσοχή του διπλανού μας. Η ουσιαστική ανθρώπινη επικοινωνία
λείπει από την καθημερινότητά μας. Το πρόθυμο «αυτί» που θα μας ακούσει και θα
μας καταλάβει σπανίζει. Έτσι κλεινόμαστε στον εαυτό μας, χωρίς να γνωρίζουμε και
πολλά γι’ αυτόν, και με την μέθοδο της μίμησης προσπαθούμε να ταυτιστούμε με
πρότυπα ή ακολουθούμε στερεότυπα. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος της σημερινής
εποχής έχει περιπέσει σε μια μορφή αποξένωσης, και χρίζει υποστήριξης και κατα-
νόησης γιατί αισθάνεται μόνος. Η λογοτεχνία θεωρώ αποτελεί ένα από τα πολλά
μέσα και όχι το θέσφατο της κατανόησης του εαυτού μας. Η φράση «γνώθι σαυτόν»
πρέπει να μας διακατέχει ανά πάσα στιγμή.


Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στο ρεαλιστικό και στο φανταστικό στοιχείο;

Η φαντασία εξαρτάται απόλυτα από την εξελικτική πορεία του ανθρώπου, ταυτίζεται
με την ύπαρξή μας. Ρεαλιστικό και φανταστικό στοιχείο συνυπάρχουν σε όλες τις
ιστορίες της συλλογής. Προσπάθησα να εντάξω το φανταστικό σ’ ένα αναγνωρίσιμο
ρεαλιστικό περιβάλλον, όπου ο ήρωας ακροβατεί ανάμεσα σ’ αυτό που ζει και σ’
αυτό που θα ήθελε να ζήσει. Αν το κατάφερα μόνο ο αναγνώστης θα μπορέσει να το
βεβαιώσει και ο χρόνος. Η Αίθουσα φαντασίας είναι η διαφυγή από την
καθημερινότητα, το πέρασμα (συνειδητό ή μη) σ’ έναν κόσμο διαφορετικό από αυτόν
που ζούμε. Ταξίδι ενδοσκοπικό στον χώρο και τον χρόνο.

Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης ολοκληρώνοντας την ανάγνωση
του βιβλίου;

Πέρα από την ευχαρίστηση, που εξ ορισμού μας προσφέρει η ανάγνωση βιβλίων, και
φυσικά θα το ήθελα κι εγώ για τους αναγνώστες μου, θα επιθυμούσα επίσης, όποιος
διαβάσει τη συλλογή διηγημάτων Αίθουσα φαντασίας, να αποκομίσει μια ήρεμη, αλλά
στοχαστική σκέψη τόσο για τον εαυτό του, όσο και για τους συνανθρώπους του. Να
ταξιδέψει για λίγο ελεύθερος ─έστω και για μερικά δευτερόλεπτα─ στον χώρο και
τον χρόνο, να ψηλαφίσει παρελθόν και μέλλον αφήνοντας τη φαντασία του να ορίσει
τα βήματά του και να εξέλθει αναζωογονημένος.

Μετά από τέσσερα βιβλία, θεωρείτε ότι έχει αλλάξει ο τρόπος που
προσεγγίζετε τη συγγραφή;

Ο τρόπος συγγραφής, για κάθε συγγραφέα, είναι ένας και μοναδικός. Το είδος είναι
εκείνο που αλλάζει και φυσικά η ενέργεια που θα δαπανήσουμε για να ολοκληρωθεί
ένα έργο. Ο χρόνος και ο χώρος, για να μεταφέρει ο συγγραφέας σκέψεις και
συναισθήματα στον αναγνώστη διαμορφώνονται ανάλογα την περίσταση
(μυθιστόρημα, νουβέλα, διήγημα, δοκίμιο). Έτσι, στο μυθιστόρημα έχουμε
αναλυτικές περιγραφές, ενώ στο διήγημα κυριαρχεί η αμεσότητα με λιτές
προσεγγίσεις. Η συγγραφή απαιτεί διαρκή πνευματική εγρήγορση, πρόγραμμα και
συνέπεια. Αποτελεί το ζωτικό στοιχείο (πλέον) της καθημερινότητάς μου. Η
μισοτελειωμένη φράση, η λέξη που πρέπει ν’ αλλαχθεί, η επιλογή διαλόγων, η
σύλληψη ηρώων και εικόνων, δεν είναι τίποτα άλλο από δημιουργικές σκέψεις που
περιμένουν υπομονετικά μέχρι να τυπωθούν σε χαρτί.

Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με τις Εκδόσεις Βακχικόν και τι σημαίνει
για εσάς αυτή η κοινή πορεία;

Η συνεργασία μου με τις εκδόσεις Βακχικόν προέκυψε όταν κατέθεσα προς
αξιολόγηση το μυθιστόρημα Ο κήπος των ονείρων, το οποίο εκδόθηκε τον Οκτώβριο
του 2021. Στη συνέχεια ακολούθησε Ο παιγνιοθεραπευτής (Μάρτιος 2023), ενώ η
συλλογή διηγημάτων Αίθουσα φαντασίας (Μάρτιος 2026) αποτελεί την τρίτη κατά
σειρά εκδοτική προσπάθεια με τις εκδόσεις Βακχικόν, και το τέταρτο συνολικά
βιβλίο της μέχρι τώρα εκδοτικής μου πορείας. Όπως λένε, όταν οι απόψεις του
συγγραφέα ταιριάξουν με τις απόψεις του εκδότη, τότε υπάρχει κοινή πορεία. Γι’
αυτό τον λόγο παρατηρούμε αρκετούς συγγραφείς να εκδίδουν όλα τους τα έργα σ’
έναν και μόνο εκδότη. Θεωρώ ότι οι απόψεις μου έχουν ταιριάξει (όχι με την έννοια
του ταυτίζομαι) με τις απόψεις των εκδοτών, με αποτέλεσμα συγγραφικά να νιώθω
σαν στο σπίτι μου. Εύχομαι, αν καταφέρω μελλοντικά να αποτυπώσω στο χαρτί όσα
έχω κατά νου, να τυπωθούν μέσω των εκδόσεων Βακχικόν.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή και τη χαρά
να σας φιλοξενούμε στη σελίδα μας. Πριν ολοκληρώσουμε, θα θέλατε να
μας πείτε πού μπορούν οι αναγνώστες να σας βρουν στα social media,
καθώς και ένα email επικοινωνίας, και πώς μπορούν να προμηθευτούν το
βιβλίο σας;

Σας ευχαριστώ κι εγώ για την φιλοξενία. Οι αναγνώστες μπορούν να προμηθευτούν
τη συλλογή Αίθουσα φαντασίας από το e-shop και το φυσικό βιβλιοπωλείο των
εκδόσεων Βακχικόν, όπως επίσης και σε όλα τα μεγάλα online και φυσικά
βιβλιοπωλεία. Ωστόσο, λυπάμαι, αλλά δεν είμαι σε θέση, λόγω έλλειψης χρόνου, να
υποστηρίξω με συνέπεια μια άμεση επικοινωνία με τους αναγνώστες, τόσο στα
κοινωνικά δίκτυα, όσο και με προσωπικό email. 

Αίθουσα φαντασίας

Γιάννης Μπούζας

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΚΧΙΚΟΝ


Διαβάστε ένα απόσπασμα

Σ’ έναν κόσμο αεικίνητο, γιομάτο αντιθέσεις κι υπαρξιακές αναζητήσεις, ενίοτε παράλογο, όπου το παρόν δεν υφίσταται, η ενέργειά μας αναλώνεται στο παρελθόν και το μέλλον. Ζούμε το σήμερα και αναπολούμε το χθες, ή προστρέχουμε στην ενατένιση για να συνθέσουμε τα επερχόμενα.

Στον κλειστό κύκλο των νευρώνων, εκεί που η σκέψη σαν πύρινος στρόβιλος φιλτράρει την εμπειρία, η φαντασία αναπλάθει τον χρόνο, αποκαλύπτει το μυστικό της ύπαρξής μας. Ωστόσο, έχουμε αναρωτηθεί πόσες πραγματικότητες βλέπουμε; Επινοούμε ιστορίες για να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες μας, ή αναζητούμε τη διαφυγή σε άλλους κόσμους; Η συνείδηση ως πιστός σύντροφος μας επιτρέπει να ονειροπολούμε, αλλά ταυτόχρονα μας εμποδίζει να χαθούμε, εκτός κι αν ηθελημένα διαλέξουμε τον δρόμο της σιωπής.

Σε μια αίθουσα προβολής ο θεατής του εγγύς μέλλοντος αγανακτεί με την εικονική πραγματικότητα, το ψυχολογικό πείραμα της ευτυχίας αποτυγχάνει μπρος στα ανθρώπινα πάθη, ένας ναρκομανής μεταμορφώνεται σε δελφίνι, ο βασιλιάς των ζώων άνθρωπος στο απώτερο μέλλον συλλογίζεται τον σκοπό του πλάι στον εξελιγμένο Αρχοντάνθρωπο.

Δεκαπέντε ετερόκλητες ιστορίες ενός παζλ εικόνων που αναζητά τη θέση του στον χώρο και τον χρόνο, αντανακλάσεις ειδώλων που συνθέτουν δύο κόσμους διαφορετικούς. Τον πραγματικό και τον φανταστικό.

#ΑιθουσαΦαντασιας
#ΓιαννηςΜπουζας
#ΕκδοσειςΒακχικον
#BookInterview
#ΕλληνικηΛογοτεχνια

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Ο Γιάννης Μπούζας γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά στη Γαλλία και έχει εργαστεί ως οικονομικός αναλυτής σε διάφορες εταιρείες. Επί σειρά ετών συνεργάστηκε με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) και έχει συμμετάσχει σε πολλές οικονομικές μελέτες και έρευνες βιβλιοπαραγωγής.

Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα: No Problem Manager (εκδόσεις Κέδρος 2018), Ο κήπος των ονείρων (εκδόσεις Βακχικόν 2021) και Ο παιγνιοθεραπευτής (εκδόσεις Βακχικόν 2023).

Η συλλογή διηγημάτων Αίθουσα φαντασίας είναι το τέταρτο βιβλίο του.