ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ κ. ΒΑΡΒΑΡΑ ΠΑΠΑΣΙΔΕΡΗ για το βιβλίο της ΑΥΤΟΣΑΜΠΟΤΑΖ από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΥΛΑΤΟΣ

Καλημέρα σας,

σήμερα στη στήλη «Beauty Days with a Book» φιλοξενούμε τη συγγραφέα Βαρβάρα Παπασίδερη και το βιβλίο της «Αυτοσαμποτάζ».

Ένα βιβλίο που φωτίζει τον εσωτερικό μας κόσμο, τις μικρές καθημερινές αντιστάσεις και τις παλιές στρατηγικές που κάποτε μας προστάτευαν. Μέσα από τις σελίδες του, η συγγραφέας μας καλεί να καταλάβουμε χωρίς αυτοκατηγορία, να δούμε τον εαυτό μας με κατανόηση και να προχωρήσουμε πιο συνειδητά και ελεύθερα.

1.Τι σας ενέπνευσε να γράψετε το «Αυτοσαμποτάζ» και ποια ανάγκη

σας οδήγησε να φωτίσετε αυτά τα εσωτερικά μοτίβα;

Με ενέπνευσε εκείνη η σιωπηλή στιγμή που όλοι έχουμε ζήσει: όταν ενώ

θέλουμε κάτι πολύ, κάτι μέσα μας διστάζει. Όταν είμαστε έτοιμοι να

προχωρήσουμε, να αγαπήσουμε, να τολμήσουμε, να ξεκινήσουμε κάτι

καινούριο… και ξαφνικά κάνουμε ένα βήμα πίσω, σαν να μας τραβάει ένα

αόρατο χέρι. Συχνά δεν καταλαβαίνουμε το γιατί. Και τότε γεννιέται αυτή η

εσωτερική σύγκρουση: «Μα αφού το θέλω, γιατί δεν το κάνω;»

Η ανάγκη μου, λοιπόν, ήταν να δώσω φωνή σε αυτά τα εσωτερικά μοτίβα.

Όχι για να τα καταδικάσω ή να τα “διορθώσω” βιαστικά, αλλά για να τα

φωτίσω με κατανόηση. Γιατί πιστεύω πως το αυτοσαμποτάζ δεν είναι ένα

“ελάττωμα”. Είναι συχνά μια ιστορία επιβίωσης. Ένας μηχανισμός που

κάποτε μας προστάτεψε, όταν δεν είχαμε άλλον τρόπο να σταθούμε στα

δύσκολα. Και τώρα, μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει μέσα μας από

συνήθεια, από φόβο ή από ανάγκη να νιώθουμε ασφαλείς.

Ήθελα το βιβλίο να μοιάζει με μια ήρεμη κουβέντα. Με μια υπενθύμιση ότι

δεν είμαστε «χαλασμένοι». Απλώς κουβαλάμε κομμάτια που έμαθαν να

προστατεύονται. Και ίσως η πιο μεγάλη αλλαγή να ξεκινά όταν πούμε στον

εαυτό μας: «Σε βλέπω. Σε καταλαβαίνω. Και είμαι εδώ.»

2.Το βιβλίο δεν προσφέρει «λύσεις», αλλά κατανόηση. Πώς φαντάζεστε

τον αναγνώστη να βιώνει αυτή την εμπειρία;

Θα ήθελα ο αναγνώστης να νιώσει ότι μπαίνει σε έναν ήσυχο χώρο. Έναν

χώρο που δεν έχει κριτική, δεν έχει “πρέπει”, δεν έχει ενοχή. Έναν χώρο

όπου μπορεί να σταθεί όπως ακριβώς είναι, χωρίς να χρειάζεται να

αποδείξει τίποτα. Σαν να ανοίγει ένα παράθυρο μέσα του και να παίρνει μια

βαθιά ανάσα.

Φαντάζομαι τον αναγνώστη να διαβάζει και να νιώθει εκείνη τη μικρή

ανακούφιση που έρχεται όταν κάτι σε περιγράφει σωστά. Να λέει μέσα του:

«Αυτό είμαι εγώ… και δεν είμαι μόνος.» Γιατί συχνά το πιο δύσκολο

συναίσθημα δεν είναι η δυσκολία αυτή καθ’ αυτή, αλλά η μοναξιά της. Το

να πιστεύεις ότι μόνο εσύ κολλάς, μόνο εσύ φοβάσαι, μόνο εσύ δεν

προχωράς όπως θα ήθελες.

Η κατανόηση, για μένα, δεν είναι απλώς μια σκέψη. Είναι μια στάση ζωής.

Είναι μια αγκαλιά. Είναι το σημείο όπου σταματάμε να μιλάμε σκληρά στον

εαυτό μας και αρχίζουμε να τον ακούμε. Και πολλές φορές, αυτή η αγκαλιά

είναι ήδη η αρχή της αλλαγής. Γιατί όταν νιώθεις ασφαλής, τότε μπορείς να

προχωρήσεις. Όχι πιεσμένα, αλλά αληθινά.

Ποια είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στο αυτοσαμποτάζ και σε

απλώς κακές συνήθειες;

Οι κακές συνήθειες μοιάζουν συχνά με «αυτόματο πιλότο». Είναι πράγματα

που κάνουμε μηχανικά, από επανάληψη, από άνεση, από καθημερινότητα.

Και φυσικά, μας κουράζουν, μας καθυστερούν ή μας κρατάνε πίσω, αλλά

δεν έχουν πάντα βαθιά συναισθηματική ρίζα.

Το αυτοσαμποτάζ όμως είναι διαφορετικό. Είναι πιο υπόγειο, πιο βαθύ και

συχνά πιο πονηρό. Δεν είναι απλά μια συνήθεια. Είναι ένας εσωτερικός

μηχανισμός προστασίας. Μια προσπάθεια του εαυτού μας να μας “σώσει”

από κάτι που φοβάται: την αποτυχία, την απόρριψη, το άγνωστο, την

έκθεση, ακόμη και την επιτυχία. Γιατί καμιά φορά η επιτυχία φέρνει

ευθύνη. Φέρνει αλλαγή. Φέρνει το βλέμμα των άλλων.

Το αυτοσαμποτάζ μοιάζει σαν μια παλιά άμυνα που κάποτε μας έσωσε. Και

αυτό είναι σημαντικό να το θυμόμαστε. Γιατί αν το δούμε μόνο σαν εχθρό,

θα πολεμάμε τον εαυτό μας. Αν όμως το δούμε σαν κάτι που κάποτε μας

προστάτευσε, τότε μπορούμε να το μαλακώσουμε. Να του πούμε: «Σε

ευχαριστώ που προσπάθησες. Αλλά τώρα μπορώ αλλιώς.»

Ως φοιτήτρια ψυχολογίας, πώς βλέπετε τη σχέση ανάμεσα στην αυτοπαρατήρηση

και την αλλαγή;

Ως φοιτήτρια ψυχολογίας (και όχι ακόμα ψυχολόγος), παρατηρώ πως η

αυτοπαρατήρηση είναι ένα από τα πιο απλά, αλλά και πιο βαθιά “εργαλεία”

που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Είναι σαν να ανάβεις ένα μικρό φως

μέσα σου. Δεν αλλάζει αμέσως τη ζωή σου, αλλά σου δείχνει τι πραγματικά

συμβαίνει. Σου δείχνει πότε μπαίνεις σε αυτόματο πιλότο. Πότε φοβάσαι.

Πότε αποφεύγεις. Πότε παγώνεις. Πότε φεύγεις από τον εαυτό σου.

Η αυτοπαρατήρηση, για μένα, είναι η στιγμή που αντί να πεις «γιατί είμαι

έτσι;», λες «τι μου συμβαίνει;». Και αυτή η αλλαγή στη φράση… είναι

τεράστια. Γιατί εκεί ξεκινά η τρυφερότητα. Εκεί σταματά ο πόλεμος και

αρχίζει η φροντίδα. Και κάπως έτσι, η αλλαγή δεν έρχεται σαν τιμωρία ή

σαν πίεση, αλλά σαν μια σιγά-σιγά επιστροφή στον εαυτό.

Όταν βλέπουμε τον εαυτό μας καθαρά, χωρίς σκληρότητα, αρχίζουμε να

καταλαβαίνουμε από πού ξεκινάνε οι αντιδράσεις μας και τι πραγματικά

έχουμε ανάγκη. Και αυτό είναι η αρχή της ελευθερίας. Να μην σε οδηγεί το

μοτίβο σου. Να μην σε σέρνει ο φόβος σου. Αλλά να μπορείς, βήμα-βήμα,

να διαλέγεις εσύ τον δρόμο σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Ακόμα κι αν

είναι αργός. Είναι δικός σου.

Πώς συνεργαστήκατε με τον εκδοτικό οίκο στη διαμόρφωση του

βιβλίου και ποιο ήταν το πιο σημαντικό στοιχείο που θέλατε να

διασφαλιστεί;

Η συνεργασία μου με τον εκδοτικό οίκο ήταν πραγματικά μια εμπειρία που

την ένιωσα σαν κάτι περισσότερο από απλή “έκδοση” ενός βιβλίου. Ήταν

μια διαδικασία με φροντίδα, συνέπεια και σεβασμό, όπου κάθε λεπτομέρεια

έμοιαζε να έχει σημασία. Από την αισθητική μέχρι τη δομή, από τη ροή του

κειμένου μέχρι τον τελικό τόνο, ένιωθα πως υπάρχει μια κοινή πρόθεση: να

κρατήσουμε την ψυχή του βιβλίου καθαρή και αληθινή.

Αυτό που εκτίμησα πιο πολύ ήταν η ανθρώπινη προσέγγιση και η

υποστήριξη. Ο εκδοτικός οίκος δεν λειτούργησε απλώς ως “τεχνικός

συνεργάτης”, αλλά σαν μια ομάδα που πίστεψε στο μήνυμα του βιβλίου και

το αντιμετώπισε με τρυφερότητα και επαγγελματισμό. Με έκαναν να νιώθω

σιγουριά, ακόμη και στις στιγμές που η δημιουργία έχει αγωνία και

ερωτήματα.

Το πιο σημαντικό στοιχείο που ήθελα να διασφαλιστεί ήταν ο χαρακτήρας

του βιβλίου: να μην γίνει ένα κείμενο που κάνει τον αναγνώστη να νιώσει

ότι “φταίει”, αλλά ένα βιβλίο που τον κοιτάζει με κατανόηση. Να μην είναι

ένα βιβλίο που κρίνει, αλλά ένα βιβλίο που κρατάει το χέρι. Και αυτό το

πέτυχα ακριβώς επειδή υπήρχε σεβασμός στον λόγο, στο συναίσθημα και

στο βάθος όσων ήθελα να εκφράσω.

Αν θα μπορούσατε να ξεχωρίσετε μια φράση ή κεφάλαιο που

συνοψίζει το μήνυμα του βιβλίου, ποιο θα ήταν;

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω μία φράση που, για μένα, συμπυκνώνει όλη τη

λογική του βιβλίου, είναι αυτή:

«Μέσω της αυτοϋπονόμευσης μειώνεται η πιθανότητα αποτυχίας και

διατηρείται προσωρινά η ψευδαίσθηση ικανοποίησης. Αν δεν

προσπαθήσεις, δεν αποτυγχάνεις. Αν δεν εκτεθείς, δεν κρίνεσαι.»

Αυτή η φράση είναι σαν καθρέφτης. Γιατί δείχνει με απλότητα κάτι που

πολλοί άνθρωποι ζούμε χωρίς να το παραδεχόμαστε: ότι κάποιες φορές δεν

μας σταματάει η τεμπελιά ή η αδυναμία, αλλά ο φόβος. Ένας φόβος που

μεταμφιέζεται σε αναβολή, σε αποφυγή, σε “δεν πειράζει, αύριο”.

Και όμως… αυτή η προσωρινή “ανακούφιση” έχει κόστος. Γιατί στο τέλος

δεν χάνεις μόνο μια ευκαιρία. Χάνεις λίγο χώρο από τη ζωή σου. Χάνεις ένα

κομμάτι από το θάρρος σου. Και γι’ αυτό, η κατανόηση αυτού του

μηχανισμού είναι ένα πρώτο, πολύ σημαντικό βήμα: όχι για να

κατηγορήσεις τον εαυτό σου, αλλά για να τον ελευθερώσεις.

Ποιες ερωτήσεις θα θέλατε να κάνει ο αναγνώστης στον εαυτό του

ενώ διαβάζει;

Θα ήθελα ο αναγνώστης να νιώσει ότι το βιβλίο του δίνει χώρο να σταθεί,

να σκεφτεί και να πλησιάσει τον εαυτό του πιο απαλά. Δεν χρειάζεται να

απαντήσει σε όλα. Αρκεί να τα νιώσει.

Κάποιες ερωτήσεις που θα ήθελα να του μείνουν είναι:

• Τι φοβάμαι ότι θα συμβεί αν τελικά τα καταφέρω;

• Τι είναι αυτό που αποφεύγω και ποια ανάγκη κρύβεται από

κάτω;

• Μήπως η αναβλητικότητα μου είναι ένας τρόπος να

προστατευτώ από την έκθεση;

• Ποιο μέρος του εαυτού μου πιστεύει ότι δεν αξίζει; Και πότε

το έμαθε αυτό;

• Τι θα άλλαζε αν με έβλεπα με περισσότερη επιείκεια και

λιγότερη αυστηρότητα;

• Ποιο μικρό βήμα μπορώ να κάνω σήμερα, όχι για να

αποδείξω, αλλά για να φροντίσω;

Για μένα, αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι “τεστ”. Είναι προσκλήσεις

επιστροφής. Σαν να λες στον εαυτό σου: «Είμαι εδώ. Δεν σε αφήνω.»

Πώς βλέπετε την «συμβουλευτική» πλευρά του βιβλίου χωρίς να δίνει

οδηγίες, πώς μπορεί να στηρίξει κάποιον;

Η στήριξη δεν είναι πάντα μια συμβουλή. Δεν είναι πάντα μια απάντηση.

Μερικές φορές είναι απλώς το σωστό βλέμμα. Η σωστή φράση. Η αίσθηση

ότι κάποιος σε καταλαβαίνει χωρίς να σε διορθώνει.

Το «Αυτοσαμποτάζ» δεν γράφτηκε σαν ένα εγχειρίδιο που δείχνει “τι να

κάνεις”. Γράφτηκε σαν ένας ήρεμος χώρος. Σαν ένα μέρος όπου ο

αναγνώστης μπορεί να σταθεί χωρίς να νιώθει ότι πρέπει να απολογηθεί για

τα κομμάτια του που δυσκολεύονται. Γιατί το αυτοσαμποτάζ δεν είναι

πάντα αδυναμία. Είναι συχνά ένας τρόπος να προστατευτείς όταν μέσα σου

κάτι φοβάται.

Το βιβλίο μπορεί να στηρίξει κάποιον ακριβώς επειδή δεν πιέζει. Δεν

υπόσχεται “άμεση μεταμόρφωση”. Αντίθετα, υπενθυμίζει κάτι πιο αληθινό:

ότι η αλλαγή ξεκινά όταν σταματήσεις να μάχεσαι τον εαυτό σου και

αρχίσεις να τον ακούς. Όταν ο άνθρωπος νιώσει ασφάλεια μέσα του, τότε

μπορεί να μετακινηθεί. Όχι από φόβο, αλλά από αγάπη.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο συμβουλευτικό στοιχείο του βιβλίου: ότι σου

θυμίζει πως δεν χρειάζεται να γίνεις άλλος για να αξίζεις. Χρειάζεται μόνο

να επιστρέψεις σε σένα.

Ποιο είναι το πιο όμορφο κομμάτι της διαδικασίας συγγραφής σας; Η

παρατήρηση, η ανάλυση, ή η ίδια η σύνθεση;

Το πιο όμορφο κομμάτι είναι η σύνθεση.

Γιατί εκεί, όλα όσα έμοιαζαν σκόρπια, αποκτούν νόημα.

Η συγγραφή για μένα είναι σαν να μαζεύεις μικρά κομμάτια από τη ζωή:

σκέψεις που πέρασαν σιωπηλά, συναισθήματα που δεν βρήκαν ποτέ λέξεις,

στιγμές που σε λύγισαν, αλλά δεν τις είπες σε κανέναν. Και μετά… τα

ενώνεις σε κάτι που μπορεί να γίνει “σπίτι” για έναν άλλον άνθρωπο.

Είναι μαγικό το πώς η γραφή μπορεί να μετατρέψει το βάρος σε κάτι πιο

ελαφρύ. Όχι γιατί εξαφανίζει τον πόνο, αλλά γιατί τον κάνει κατανοητό. Και

όταν κάτι γίνεται κατανοητό, παύει να είναι τέρας μέσα σου. Γίνεται

εμπειρία. Γίνεται ιστορία. Γίνεται δύναμη.

Η σύνθεση είναι η στιγμή που λες:

«Αυτό που με δυσκόλεψε… μπορεί να βοηθήσει κάποιον να μην νιώσει

μόνος.»

Τι θα θέλατε να μείνει στον αναγνώστη όταν κλείσει το βιβλίο;

Θα ήθελα να του μείνει μια γλυκιά ηρεμία.

Όχι η πίεση να αλλάξει, αλλά η ανακούφιση ότι μπορεί.

Να του μείνει η αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να πολεμάει τον εαυτό του για

να προχωρήσει. Ότι η αλλαγή δεν ξεκινά από την αυστηρότητα, αλλά από

τη φροντίδα. Από μια πιο ήρεμη ματιά προς τα μέσα. Από εκείνη τη στιγμή

που λες:

«Δεν θα με εγκαταλείψω άλλη μια φορά.»

Θα ήθελα να μείνει στον αναγνώστη η σκέψη πως το αυτοσαμποτάζ δεν

είναι το τέλος της διαδρομής, αλλά ένα μήνυμα: ότι κάτι μέσα μας πονά,

φοβάται, ή προσπαθεί να προστατευτεί. Και όταν το δούμε αυτό, μπορούμε

να αρχίσουμε να το κρατάμε αλλιώς, πιο τρυφερά.

Και πάνω απ’ όλα, να μείνει αυτή η αλήθεια:

ότι ακόμα κι αν έχεις αυτοσαμποτάρει πολλές φορές… δεν σημαίνει πως

δεν αξίζεις να ανθίσεις.

Σημαίνει μόνο ότι χρειάζεσαι χρόνο.

Και μια ευκαιρία να πιστέψεις ξανά στον εαυτό σου.

Κλείνοντας, σας ευχαριστούμε θερμά για την τιμή και τη χαρά να σας

φιλοξενούμε στη σελίδα μας.

Πριν ολοκληρώσουμε, θα θέλατε να μας πείτε πού μπορούν οι

αναγνώστες να σας βρουν στα social media, καθώς και ένα email

επικοινωνίας, και πώς μπορούν να προμηθευτούν το βιβλίο σας;

Σας ευχαριστώ θερμά για τον χώρο, τον χρόνο και την ευαίσθητη αυτή

συνομιλία. 

�� Social media & επικοινωνία:

• Instagram: @varvara_papasideri

• Email: v.papasideri@gmail.com

�� Πού μπορούν να προμηθευτούν το βιβλίο:

• Από τον Εκδοτικό Οίκο ΦΥΛΑΤΟΣ

• Σχεδόν σε όλα τα online βιβλιοπωλεία ή καταστήματα όπως

Φυλάτος, Ιανός, Skroutz.

Αυτοσαμποτάζ – Αναγνωρίζοντας και ξεπερνώντας τα εμπόδια
Βαρβάρα Παπασιδέρη
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΥΛΑΤΟΣ
Γιατί ενώ θέλουμε να προχωρήσουμε, σαμποτάρουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας;
Δεν είναι πάντα οι εξωτερικές συνθήκες που μας φρενάρουν, αλλά οι εσωτερικοί μας μηχανισμοί: φόβοι, ενοχές, ανασφάλειες, βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις. Το αυτοσαμποτάζ δεν είναι αδυναμία, είναι ένας ψυχικός μηχανισμός προστασίας από την αποτυχία, την έκθεση ή την αλλαγή.
Αυτό το βιβλίο φωτίζει με απλό και ουσιαστικό λόγο τα μοτίβα που επαναλαμβάνονται: την αναβλητικότητα, την τελειομανία, τον φόβο της αποτυχίας. Δεν προσφέρει έτοιμες λύσεις, αλλά έναν χώρο ψυχικής κατανόησης και ενδυνάμωσης.
Μέσα από τη συμφιλίωση με τις εσωτερικές μας φωνές, μπορούμε να μετατρέψουμε τα εμπόδια σε εφαλτήρια αλλαγής. Η εξέλιξη δεν είναι στόχος· είναι πράξη φροντίδας προς τον εαυτό.
Ένα βιβλίο για θεραπευτές, θεραπευόμενους και κάθε αναγνώστη που επιθυμεί να κατανοήσει βαθύτερα τον εαυτό του. Με λόγο προσιτό αλλά όχι απλοϊκό, συνδέει την επιστημονική γνώση με την ανθρώπινη εμπειρία, αγγίζοντας ό,τι πιο κοινό και βαθύ: την επιθυμία μας να προχωρήσουμε, χωρίς να μας τραβάμε πίσω.

#Αυτοσαμποτάζ
#ΒαρβάραΠαπασίδερη
#ΨυχολογίαΚαιΑυτογνωσία
#ΕσωτερικόςΚόσμος
#BeautyDaysWithABook