Ανοιχτό κάλεσμα για δωρεάν εκπαίδευση καλλιτεχνών
βασισμένη στη μεθοδολογία MPAS
(Mental Prevention through Artistic Skills)
Πραγματοποιείται στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος
“Art for the Prevention of Mental Health Problems”
Από 27 έως 29 Μαρτίου
Αθήνα
Στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος “Art for the Prevention of Mental Health Problems” η μη κερδοσκοπική εταιρεία Hopeart προσκαλεί καλλιτέχνες να συμμετάσχουν σε δωρεάν τριήμερο εκπαιδευτικό εργαστήρι αυτοανάπτυξης πάνω στη Μεθοδολογία MPAS από 27 έως 29 Μαρτίου στην Αθήνα.
Μέσω μιας μοναδικής, διεπιστημονικής μεθοδολογίας που συνδυάζει τη δημιουργική έκφραση με τη ψυχολογία, τη θεραπεία μέσω της αφήγησης και πρακτικές όπως ο χορός και η μουσική, η μεθοδολογία MPAS επιδιώκει να «επανασυνδέσει» τους νέους με τον εαυτό τους, τους άλλους και το πολιτισμικό τους περιβάλλον.
Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης θα εξερευνηθούν καλλιτεχνικές και συνδυαστικές πρακτικές, που διατρέχουν αφήγηση, κίνηση, μουσική, ζωγραφική και performance. Η βιωματική διαδικασία θα στηριχθεί σε τρεις βασικούς άξονες: την έννοια του ανήκειν, την ταυτότητα και την προσωπική αποστολή.
Η μεθοδολογία αυτή έχει αναπτυχθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο μέσα από τη συνεργασία της Hopeart με οργανισμούς από την Ισπανία (Proyecto Nagual), τη Βουλγαρία (APB) και την Ιταλία (Omphalos). Μέσα από τη συνάντηση διαφορετικών γλωσσών, εμπειριών και μορφών εξειδίκευσης στους τομείς της τέχνης, της ψυχικής υγείας και της ενδυνάμωσης κοινοτήτων, γεννήθηκε ο κοινός σκοπός: να αναδειχθεί η τέχνη ως μέσο πρόληψης, σύνδεσης και καλλιέργειας του ανήκειν.
Οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να συμπληρώσουν μια αίτηση εκδήλωσης ενδιαφέροντος online και να στείλουν ένα βιογραφικό σημείωμα (link παρακάτω). Ο αριθμός των συμμετεχόντων είναι περιορισμένος.
Όσοι επιλεγούν θα πρέπει να έχουν διαθεσιμότητα κατά τις ημέρες και ώρες του εργαστηρίου:
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ:
Παρασκευή 27 Μαρτίου (17.00-21.00)
Σάββατο 28 Μαρτίου (10.00-17.00 )
Κυριακή 29 Μαρτίου (10.00-15.00)
ΦΟΡΜΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ:
https://forms.gle/
INFO
Hopeart: https://www.hopeart.g
MPAS: https://mpas-project.eu/
Σχετικά με το πρόγραμμα MPAS
Το πρόγραμμα Art for the Prevention of Mental Health Problems (MPAS) είναι μια διετής ευρωπαϊκή συνεργασία (συγχρηματοδοτούμενη από το πρόγραμμα "Creative Europe" της Ευρωπαϊκής Ένωσης) που αξιοποιεί τη δύναμη των τεχνών για την πρόληψη των προβλημάτων ψυχικής υγείας μεταξύ ευάλωτων νέων ενηλίκων (ηλικίας 18-30 ετών), ιδίως εκείνων που προέρχονται από περιθωριοποιημένες κοινότητες, όπως μετανάστες, πρόσφυγες, μειονότητες και άνεργοι.
Τα κύρια αποτελέσματα του προγράμματος περιλαμβάνουν ένα πρακτικό εργαλείο (toolkit) για καλλιτέχνες, ένα πρόγραμμα κατάρτισης (που παρέχεται τόσο δια ζώσης όσο και διαδικτυακά) για την ανάπτυξη των ικανοτήτων των καλλιτεχνών σε όλη την Ευρώπη, καθώς και μια σειρά 30 εργαστηρίων με βάση την τέχνη, τα οποία απευθύνονται σε τουλάχιστον 300 νέους συμμετέχοντες στις χώρες-εταίρους. Ενσωματώνοντας την περιβαλλοντική βιωσιμότητα, την κοινωνική ένταξη και την ισορροπία των φύλων στο σχεδιασμό του και προωθώντας τη διαπολιτισμική ανταλλαγή γνώσεων και πρακτικών, το MPAS συμβάλλει στις προτεραιότητες της ΕΕ για την καινοτομία, την υγεία και την πολιτιστική συνεργασία, θέτοντας τις βάσεις για ένα αναπαραγώγιμο ευρωπαϊκό μοντέλο πρόληψης ψυχικής υγείας με βάση την τέχνη.
Ποιο ήταν το αρχικό έναυσμα για τη δημιουργία του ευρωπαϊκού προγράμματος
MPAS και ποια ερευνητικά ή κοινωνικά δεδομένα κατέδειξαν την ανάγκη για μια
τέτοια παρέμβαση;
Το MPAS (Mental Prevention through Artistic Skills) γεννήθηκε μέσα από μια πολύ
ξεκάθαρη κοινωνική ανάγκη που έγινε ιδιαίτερα ορατή τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη
και ειδικά μετά την περίοδο της πανδημίας.
Δεδομένα από οργανισμούς όπως ο World Health Organization και η European Commission
ανέδειξαν μια σημαντική αύξηση των προκλήσεων ψυχικής υγείας στους νέους ανθρώπους:
άγχος, κατάθλιψη, αίσθηση απομόνωσης και, κυρίως, μια βαθιά απώλεια νοήματος και
σύνδεσης — με τον εαυτό και με τους άλλους.
Αυτό που έγινε εξίσου εμφανές ήταν ένα ουσιαστικό κενό: όχι μόνο στο επίπεδο της
πρόληψης, αλλά και στην ανάδειξη της τέχνης ως εργαλείο πρόληψης της ψυχικής υγείας
και όχι απλώς ως ένα μέσο διασκέδασης ή καλλιτεχνικής έκφρασης. Οι περισσότερες
υπάρχουσες δομές παραμένουν προσανατολισμένες στη θεραπεία, δηλαδή παρεμβαίνουν
αφού το πρόβλημα έχει ήδη εκδηλωθεί. Αντίθετα, υπήρχε μια έντονη ανάγκη για χώρους
όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να επεξεργαστούν το βίωμά τους πριν αυτό μετατραπεί σε
σύμπτωμα.
Παράλληλα, σε επίπεδο εκπαίδευσης και κοινωνικών δομών, έγινε φανερό ότι
σύμπτωμα.
Παράλληλα, σε επίπεδο εκπαίδευσης και κοινωνικών δομών, έγινε φανερό ότι
καλλιεργούνται κυρίως γνωστικές και επαγγελματικές δεξιότητες, ενώ απουσιάζει
συστηματικά η τέχνη ως μέσο εκπαίδευσης και ανάπτυξης βαθύτερων ανθρώπινων
ικανοτήτων.
Η τέχνη — μέσα από το θέατρο, την αφήγηση, την κίνηση, τη ζωγραφική — μπορεί να
καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση, την αυτογνωσία και την αυθεντική έκφραση των
συναισθημάτων. Και ταυτόχρονα, ανοίγει τον δρόμο για κάτι ακόμη πιο ουσιαστικό: την
ικανότητα του ανθρώπου να σχετίζεται.
Γιατί πριν από το «σχετίζεσθαι», προηγείται η σύνδεση.
Στην ουσία, δεν αρκεί να δημιουργούμε ανθρώπους που λειτουργούν και είναι παραγωγικοί.
Χρειαζόμαστε ανθρώπους που μπορούν να συνδεθούν — με τον εαυτό τους και με τους
άλλους — ώστε να μπορούν να βιώνουν και μια αίσθηση πληρότητας και ευτυχίας.
Η έλλειψη σύνδεσης με τον άλλον δεν είναι ένα απλό κοινωνικό φαινόμενο. Πηγάζει από
Η τέχνη — μέσα από το θέατρο, την αφήγηση, την κίνηση, τη ζωγραφική — μπορεί να
καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση, την αυτογνωσία και την αυθεντική έκφραση των
συναισθημάτων. Και ταυτόχρονα, ανοίγει τον δρόμο για κάτι ακόμη πιο ουσιαστικό: την
ικανότητα του ανθρώπου να σχετίζεται.
Γιατί πριν από το «σχετίζεσθαι», προηγείται η σύνδεση.
Στην ουσία, δεν αρκεί να δημιουργούμε ανθρώπους που λειτουργούν και είναι παραγωγικοί.
Χρειαζόμαστε ανθρώπους που μπορούν να συνδεθούν — με τον εαυτό τους και με τους
άλλους — ώστε να μπορούν να βιώνουν και μια αίσθηση πληρότητας και ευτυχίας.
Η έλλειψη σύνδεσης με τον άλλον δεν είναι ένα απλό κοινωνικό φαινόμενο. Πηγάζει από
την έλλειψη σύνδεσης με τον εαυτό και αγγίζει ένα βαθιά υπαρξιακό επίπεδο.
Και εδώ έρχεται η συμβολή της τέχνης, όχι μόνο ως μέσο έκφρασης αλλά ως τόπος
συνάντησης.
Πεδία όπως η Art Therapy, η Drama Therapy, η Somatic Psychology, η Positive Psychology,
το Mindfulness καθώς και η συστημική αναπαράσταση έχουν δείξει ότι το βίωμα μέσα από
Και εδώ έρχεται η συμβολή της τέχνης, όχι μόνο ως μέσο έκφρασης αλλά ως τόπος
συνάντησης.
Πεδία όπως η Art Therapy, η Drama Therapy, η Somatic Psychology, η Positive Psychology,
το Mindfulness καθώς και η συστημική αναπαράσταση έχουν δείξει ότι το βίωμα μέσα από
το σώμα επιτρέπει στον άνθρωπο να επεξεργαστεί την εμπειρία του πολύ πιο
ολοκληρωμένα και όχι μόνο μέσα από τη νόηση, συχνά πριν ακόμα μπορέσει να τη
διατυπώσει με λόγια.
Αλλά και ο λόγος, έχει μείζονα σημασία. Καθώς μία από τις βασικές μεθοδολογίες που
ακολουθούνται είναι η θεραπευτική αφήγηση. Στην ουσία υπάρχει ένας συνδυασμός της
θεραπευτικής αφήγησης και των βημάτων που ακολουθεί αυτή η προσέγγιση μαζί με την
τέχνης της σύνδεσης σαν μεθοδολογία.
Η τέχνη της σύνδεσης δεν αφορά απλώς την επικοινωνία. Είναι η ικανότητα να είμαι σε
Αλλά και ο λόγος, έχει μείζονα σημασία. Καθώς μία από τις βασικές μεθοδολογίες που
ακολουθούνται είναι η θεραπευτική αφήγηση. Στην ουσία υπάρχει ένας συνδυασμός της
θεραπευτικής αφήγησης και των βημάτων που ακολουθεί αυτή η προσέγγιση μαζί με την
τέχνης της σύνδεσης σαν μεθοδολογία.
Η τέχνη της σύνδεσης δεν αφορά απλώς την επικοινωνία. Είναι η ικανότητα να είμαι σε
σχέση με τον εαυτό μου, με τον άλλον, με το σώμα μου, με το βίωμά μου — με τρόπο
αυθεντικό και παρόντα.
Σε μια εποχή όπου η αποσύνδεση έχει σχεδόν κανονικοποιηθεί, η σύνδεση γίνεται πράξη
πρόληψης.
Γιατί όταν ένας άνθρωπος μπορεί να αναγνωρίσει τι νιώθει, να το εκφράσει, να το αφηγηθεί
και να το μοιραστεί μέσα σε ένα ασφαλές πλαίσιο, τότε δεν φτάνει εύκολα στο σημείο της
κατάρρευσης. Έχει ήδη αρχίσει να ρυθμίζει τον εαυτό του μέσα από τη σχέση.
Το MPAS σχεδιάστηκε ακριβώς για να δημιουργήσει τέτοιους χώρους: μη κλινικούς,
προσβάσιμους, βιωματικούς. Χώρους όπου η τέχνη δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά το μέσο
ένα μέσο σύνδεσης, έκφρασης και βαθιάς ανθρώπινης συνάντησης.
Γιατί τελικά, η πρόληψη στην ψυχική υγεία δεν ξεκινά από το να λύσουμε προβλήματα.
Ξεκινά από το να ξαναχτίσουμε τη δυνατότητα του ανθρώπου να συνδέεται.
Πώς εντάσσεται στρατηγικά η δράση της Hopeart στο ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο
Σε μια εποχή όπου η αποσύνδεση έχει σχεδόν κανονικοποιηθεί, η σύνδεση γίνεται πράξη
πρόληψης.
Γιατί όταν ένας άνθρωπος μπορεί να αναγνωρίσει τι νιώθει, να το εκφράσει, να το αφηγηθεί
και να το μοιραστεί μέσα σε ένα ασφαλές πλαίσιο, τότε δεν φτάνει εύκολα στο σημείο της
κατάρρευσης. Έχει ήδη αρχίσει να ρυθμίζει τον εαυτό του μέσα από τη σχέση.
Το MPAS σχεδιάστηκε ακριβώς για να δημιουργήσει τέτοιους χώρους: μη κλινικούς,
προσβάσιμους, βιωματικούς. Χώρους όπου η τέχνη δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά το μέσο
ένα μέσο σύνδεσης, έκφρασης και βαθιάς ανθρώπινης συνάντησης.
Γιατί τελικά, η πρόληψη στην ψυχική υγεία δεν ξεκινά από το να λύσουμε προβλήματα.
Ξεκινά από το να ξαναχτίσουμε τη δυνατότητα του ανθρώπου να συνδέεται.
Πώς εντάσσεται στρατηγικά η δράση της Hopeart στο ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο
πολιτιστικών παρεμβάσεων για την πρόληψη ζητημάτων ψυχικής υγείας;
Η δράση της Hopeart εντάσσεται σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή τάση που αναγνωρίζει όλο
και περισσότερο τον ρόλο της τέχνης στην πρόληψη ζητημάτων ψυχικής υγείας. Στην
Ευρώπη σήμερα βλέπουμε μια σημαντική στροφή προς πρακτικές που ενισχύουν τη
σύνδεση, την έκφραση και την αίσθηση του ανήκειν — στοιχεία που αποτελούν βασικούς
προστατευτικούς παράγοντες για την ψυχική ευημερία.
Η Hopeart εργάζεται ακριβώς σε αυτό το σημείο συνάντησης ανάμεσα στην τέχνη, την
εκπαίδευση και την κοινωνική φροντίδα. Στον πυρήνα της δουλειάς μας βρίσκεται η
μεθοδολογία «Η Τέχνη της Σύνδεσης» (The Art of Connection), που αναπτύχθηκε μέσα
από την πολυετή καλλιτεχνική και βιωματική εμπειρία της Αγγελικής Βούλγαρη. Η
μεθοδολογία αυτή καλλιεργεί δεξιότητες σύνδεσης και χρησιμοποιεί εργαλεία από το
Η Hopeart εργάζεται ακριβώς σε αυτό το σημείο συνάντησης ανάμεσα στην τέχνη, την
εκπαίδευση και την κοινωνική φροντίδα. Στον πυρήνα της δουλειάς μας βρίσκεται η
μεθοδολογία «Η Τέχνη της Σύνδεσης» (The Art of Connection), που αναπτύχθηκε μέσα
από την πολυετή καλλιτεχνική και βιωματική εμπειρία της Αγγελικής Βούλγαρη. Η
μεθοδολογία αυτή καλλιεργεί δεξιότητες σύνδεσης και χρησιμοποιεί εργαλεία από το
θέατρο και τον αυτοσχεδιασμό, τη φωνή και την κίνηση, ασκήσεις ψυχικής ενδυνάμωσης
και συνειδητότητας, καθώς και πρακτικές εμπνευσμένες από τη συστημική αναπαράσταση.
Μέσα από αυτές τις διαδικασίες δημιουργούνται χώροι όπου οι άνθρωποι μπορούν να
εκφραστούν, να συναντηθούν και να ανακαλύψουν νέους τρόπους σχέσης με τον εαυτό
τους και τους άλλους.
Με αυτή την έννοια, η Hopeart δεν λειτουργεί μόνο ως ένας καλλιτεχνικός οργανισμός,
αλλά ως ένα πεδίο όπου η τέχνη γίνεται εργαλείο πρόληψης, ενδυνάμωσης και κοινωνικής
σύνδεσης.
Και ίσως αυτό είναι και το πιο ουσιαστικό μήνυμα: η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια για την
ψυχική υγεία· είναι ένας από τους πιο ανθρώπινους τρόπους για να ξαναβρούμε τη
σύνδεση — με τον εαυτό μας και μεταξύ μας.
Ποια είναι τα βασικά επιστημονικά και καλλιτεχνικά θεμέλια της μεθοδολογίας MPAS
σύνδεσης.
Και ίσως αυτό είναι και το πιο ουσιαστικό μήνυμα: η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια για την
ψυχική υγεία· είναι ένας από τους πιο ανθρώπινους τρόπους για να ξαναβρούμε τη
σύνδεση — με τον εαυτό μας και μεταξύ μας.
Ποια είναι τα βασικά επιστημονικά και καλλιτεχνικά θεμέλια της μεθοδολογίας MPAS
και ποια η καινοτομία της σε σχέση με άλλες διεπιστημονικές προσεγγίσεις;
Η. μεθοδολογία MPAS (Mental Health Prevention through Artistic and Somatic
Practices) βασίζεται σε μια διεπιστημονική σύνθεση επιστημονικών και καλλιτεχνικών
προσεγγίσεων. Από τη μία πλευρά, αντλεί στοιχεία από πεδία όπως η ψυχολογία, η
ενσυνειδητότητα, η θεραπευτική αφήγηση, η συστημική αναπαράσταση και η έρευνα γύρω
από την ψυχική ανθεκτικότητα και την κοινωνική σύνδεση. Από την άλλη πλευρά, αξιοποιεί
καλλιτεχνικές πρακτικές όπως το θέατρο, ο αυτοσχεδιασμός, η κίνηση, η φωνή και η
ζωγραφική.
Η βασική καινοτομία του MPAS βρίσκεται στο ότι δεν χρησιμοποιεί την τέχνη μόνο ως
Practices) βασίζεται σε μια διεπιστημονική σύνθεση επιστημονικών και καλλιτεχνικών
προσεγγίσεων. Από τη μία πλευρά, αντλεί στοιχεία από πεδία όπως η ψυχολογία, η
ενσυνειδητότητα, η θεραπευτική αφήγηση, η συστημική αναπαράσταση και η έρευνα γύρω
από την ψυχική ανθεκτικότητα και την κοινωνική σύνδεση. Από την άλλη πλευρά, αξιοποιεί
καλλιτεχνικές πρακτικές όπως το θέατρο, ο αυτοσχεδιασμός, η κίνηση, η φωνή και η
ζωγραφική.
Η βασική καινοτομία του MPAS βρίσκεται στο ότι δεν χρησιμοποιεί την τέχνη μόνο ως
μέσο έκφρασης, αλλά ως εργαλείο ανάπτυξης δεξιοτήτων που σχετίζονται με την ψυχική
υγεία όπως η εν συναίσθηση, η ευαλωτότητα, η έκφραση και η ικανότητα σύνδεσης με τ
ους άλλους.
Οι συμμετέχοντες δεν μαθαίνουν απλώς για την ψυχική υγεία σε θεωρητικό επίπεδο· τη
βιώνουν μέσα από μια καλλιτεχνική και σωματική διαδικασία, μέσα από το βίωμα.
Με αυτόν τον τρόπο, το MPAS δημιουργεί μια γέφυρα ανάμεσα στον χώρο της τέχνης και
στον χώρο της πρόληψης της ψυχικής υγείας, προσφέροντας μια βιωματική προσέγγιση που
μπορεί να εφαρμοστεί τόσο σε εκπαιδευτικά όσο και σε κοινωνικά ή κοινοτικά
περιβάλλοντα.
Η καινοτομία της, λοιπόν, βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη συνάντηση: εκεί όπου η τέχνη
γίνεται μια ζωντανή γλώσσα μάθησης για την ψυχική ανθεκτικότητα την ανθρώπινη
σύνδεση βασισμένη σε 3 άξονες, την αίσθηση του ανήκειν, την έννοια της ταυτότητας
και την τον σκοπό της ζωής του κάθε ανθρώπου.
Η καινοτομία της, λοιπόν, βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη συνάντηση: εκεί όπου η τέχνη
γίνεται μια ζωντανή γλώσσα μάθησης για την ψυχική ανθεκτικότητα την ανθρώπινη
σύνδεση βασισμένη σε 3 άξονες, την αίσθηση του ανήκειν, την έννοια της ταυτότητας
και την τον σκοπό της ζωής του κάθε ανθρώπου.
Με ποιους μηχανισμούς η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο πρόληψης
ψυχικών δυσκολιών σε νέους ενήλικες από ευάλωτες ή περιθωριοποιημένες
κοινότητες;
Η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο πρόληψης ψυχικών δυσκολιών κυρίως γιατί
δημιουργεί έναν ασφαλή χώρο έκφρασης και σύνδεσης. Πολλοί νέοι άνθρωποι — ιδιαίτερα
όσοι προέρχονται από ευάλωτες ή περιθωριοποιημένες κοινότητες — δεν έχουν πάντα τη
δυνατότητα να μιλήσουν εύκολα για όσα βιώνουν. Η καλλιτεχνική διαδικασία, μέσα από το
σώμα, τη φωνή, την κίνηση ή την αφήγηση, τους επιτρέπει να εκφράσουν εμπειρίες και
συναισθήματα με έναν πιο άμεσο και συχνά πιο προσιτό τρόπο.
Ταυτόχρονα, η συμμετοχή σε ομαδικές καλλιτεχνικές δραστηριότητες ενισχύει την αίσθηση του
ανήκειν και της κοινότητας, κάτι που αποτελεί βασικό προστατευτικό παράγοντα για την
ψυχική υγεία. Μέσα από τη δημιουργία, οι συμμετέχοντες αναπτύσσουν δεξιότητες όπως η
αυτογνωσία, η ενσυναίσθηση, η συνεργασία και η εμπιστοσύνη.
Σε αυτό το πλαίσιο, η τέχνη δεν λειτουργεί απλώς ως δημιουργική δραστηριότητα, αλλά ως
μια διαδικασία που βοηθά τους νέους ανθρώπους να αναγνωρίσουν τη φωνή τους, να
νιώσουν ότι ανήκουν και να ενισχύσουν την εσωτερική τους ανθεκτικότητα.
Γιατί τελικά, πολλές φορές πριν ένας άνθρωπος μπορέσει να μιλήσει για τον εαυτό του,
χρειάζεται πρώτα να βρει έναν τρόπο να εκφραστεί. Και η τέχνη ανοίγει ακριβώς αυτή
την πόρτα.
Και βέβαια η έκφραση δεν χρειάζεται να είναι λεκτική , αλλά και όταν είναι μέσω του
δημιουργεί έναν ασφαλή χώρο έκφρασης και σύνδεσης. Πολλοί νέοι άνθρωποι — ιδιαίτερα
όσοι προέρχονται από ευάλωτες ή περιθωριοποιημένες κοινότητες — δεν έχουν πάντα τη
δυνατότητα να μιλήσουν εύκολα για όσα βιώνουν. Η καλλιτεχνική διαδικασία, μέσα από το
σώμα, τη φωνή, την κίνηση ή την αφήγηση, τους επιτρέπει να εκφράσουν εμπειρίες και
συναισθήματα με έναν πιο άμεσο και συχνά πιο προσιτό τρόπο.
Ταυτόχρονα, η συμμετοχή σε ομαδικές καλλιτεχνικές δραστηριότητες ενισχύει την αίσθηση του
ανήκειν και της κοινότητας, κάτι που αποτελεί βασικό προστατευτικό παράγοντα για την
ψυχική υγεία. Μέσα από τη δημιουργία, οι συμμετέχοντες αναπτύσσουν δεξιότητες όπως η
αυτογνωσία, η ενσυναίσθηση, η συνεργασία και η εμπιστοσύνη.
Σε αυτό το πλαίσιο, η τέχνη δεν λειτουργεί απλώς ως δημιουργική δραστηριότητα, αλλά ως
μια διαδικασία που βοηθά τους νέους ανθρώπους να αναγνωρίσουν τη φωνή τους, να
νιώσουν ότι ανήκουν και να ενισχύσουν την εσωτερική τους ανθεκτικότητα.
Γιατί τελικά, πολλές φορές πριν ένας άνθρωπος μπορέσει να μιλήσει για τον εαυτό του,
χρειάζεται πρώτα να βρει έναν τρόπο να εκφραστεί. Και η τέχνη ανοίγει ακριβώς αυτή
την πόρτα.
Και βέβαια η έκφραση δεν χρειάζεται να είναι λεκτική , αλλά και όταν είναι μέσω του
λόγου η προσέγγιση της θεραπευτικής αφήγησης βοηθάει ώστε ώστε ο άνθρωπος να
μιλήσει με μεγαλύτερη ασφάλεια, γιατί μιλά μέσα από την ιστορία ενός ήρωα και όχι
άμεσα για τον εαυτό του. Αυτή η συμβολική απόσταση δημιουργεί μια μορφή
αποταύτισης, που επιτρέπει στο βίωμα να εκφραστεί χωρίς να ενεργοποιείται τόσο έντονα
η άμυνα.
Η εκπαίδευση βασίζεται στους άξονες «ανήκειν», «ταυτότητα» και «προσωπική
αποστολή». Πώς μεταφράζονται αυτοί οι άξονες σε πρακτικές βιωματικές δράσεις μέσα
στο εργαστήριο;
Στη μεθοδολογία της εκπαίδευσης, οι άξονες «ανήκειν», «ταυτότητα» και «προσωπική
αποστολή» μεταφράζονται σε συγκεκριμένες βιωματικές πρακτικές μέσα στο
εργαστήριο.
Ο άξονας του ανήκειν δουλεύεται μέσα από ομαδικές καλλιτεχνικές ασκήσεις, παιχνίδια
εμπιστοσύνης και διαδικασίες συνεργασίας. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα ασφαλές
εμπιστοσύνης και διαδικασίες συνεργασίας. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα ασφαλές
πεδίο μέσα στην ομάδα, όπου οι συμμετέχοντες μπορούν να αισθανθούν ότι η παρουσία
τους έχει αξία και ότι μπορούν να εκφραστούν χωρίς φόβο ή κριτική.
Η ταυτότητα διερευνάται μέσα από διαφορετικές δημιουργικές διαδικασίες, όπως η
προσέγγιση της αυθεντικής φωνής, η αφήγηση προσωπικών ιστοριών και η χρήση του
«ήρωα» ως συμβολικής φιγούρας που συχνά εκφράζει μια πλευρά του εαυτού. Μέσα από
θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς, κίνηση, φωνητική έκφραση ή και εικαστικές μορφές όπως η
ζωγραφική, οι συμμετέχοντες έχουν την ευκαιρία να εξερευνήσουν διαφορετικές πτυχές της
ταυτότητάς τους.
Τέλος, ο άξονας της προσωπικής αποστολής δουλεύεται κυρίως μέσα από το μοντέλο του
«ταξιδιού του ήρωα», όπως το περιέγραψε ο Joseph Campbell. Οι συμμετέχοντες καλούνται
να αναγνωρίσουν το προσωπικό τους κάλεσμα, τις εσωτερικές ή εξωτερικές αντιστάσεις
Η ταυτότητα διερευνάται μέσα από διαφορετικές δημιουργικές διαδικασίες, όπως η
προσέγγιση της αυθεντικής φωνής, η αφήγηση προσωπικών ιστοριών και η χρήση του
«ήρωα» ως συμβολικής φιγούρας που συχνά εκφράζει μια πλευρά του εαυτού. Μέσα από
θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς, κίνηση, φωνητική έκφραση ή και εικαστικές μορφές όπως η
ζωγραφική, οι συμμετέχοντες έχουν την ευκαιρία να εξερευνήσουν διαφορετικές πτυχές της
ταυτότητάς τους.
Τέλος, ο άξονας της προσωπικής αποστολής δουλεύεται κυρίως μέσα από το μοντέλο του
«ταξιδιού του ήρωα», όπως το περιέγραψε ο Joseph Campbell. Οι συμμετέχοντες καλούνται
να αναγνωρίσουν το προσωπικό τους κάλεσμα, τις εσωτερικές ή εξωτερικές αντιστάσεις
που συναντούν, να εξωτερικεύσουν τις προκλήσεις τους και να επαναπλαισιώσουν την
ιστορία που λένε μέχρι σήμερα για τον εαυτό τους. Μέσα από στάδια όπως το κάλεσμα για
αλλαγή, η συνάντηση με τα εμπόδια, η αναζήτηση συμμάχων και η επιστροφή με μια νέα
γνώση ή δύναμη, οι νέοι μπορούν να δουν τη δική τους διαδρομή με έναν πιο συνειδητό και
δημιουργικό τρόπο.
Με αυτόν τον τρόπο, το εργαστήριο γίνεται ένας χώρος όπου οι συμμετέχοντες δεν
δημιουργικό τρόπο.
Με αυτόν τον τρόπο, το εργαστήριο γίνεται ένας χώρος όπου οι συμμετέχοντες δεν
μαθαίνουν απλώς έννοιες, αλλά τις βιώνουν μέσα από την προσωπική τους εμπειρία και τη
συλλογική δημιουργία.
Ποια είναι η συμβολή της διακρατικής συνεργασίας με οργανισμούς από Ισπανία,
Ποια είναι η συμβολή της διακρατικής συνεργασίας με οργανισμούς από Ισπανία,
Βουλγαρία και Ιταλία στη διαμόρφωση ενός κοινού ευρωπαϊκού μοντέλου
παρέμβασης μέσω της τέχνης;
Η συνεισφορά στο πρόγραμμα από την πλευρά της Ισπανίας, η οποία είναι και η leader
του προγράμματος, αφορά κυρίως τη χρήση και την εφαρμογή της θεραπευτικής
αφήγησης (therapeutic narratives). Μέσα από αυτή την προσέγγιση, οι συμμετέχοντες
επεξεργάζονται προσωπικές εμπειρίες και ιστορίες ζωής μέσω συμβολικών αφηγήσεων,
αξιοποιώντας τη δύναμη της ιστορίας και του «ήρωα» ως εργαλείο κατανόησης του εαυτού
και επαναπλαισίωσης της εμπειρίας.
Η Βουλγαρία συμβάλλει κυρίως στο επιστημονικό και ερευνητικό σκέλος του
προγράμματος. Ως οργανισμός που αποτελείται από επαγγελματίες της ψυχικής υγείας, έχει
τον ρόλο της επιστημονικής τεκμηρίωσης και αξιολόγησης της μεθοδολογίας, εξηγώντας
Η Βουλγαρία συμβάλλει κυρίως στο επιστημονικό και ερευνητικό σκέλος του
προγράμματος. Ως οργανισμός που αποτελείται από επαγγελματίες της ψυχικής υγείας, έχει
τον ρόλο της επιστημονικής τεκμηρίωσης και αξιολόγησης της μεθοδολογίας, εξηγώντας
μέσα από ψυχολογικά και ερευνητικά δεδομένα πώς και γιατί οι καλλιτεχνικές πρακτικές
μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά στην πρόληψη της ψυχικής υγείας.
Από την πλευρά της Ιταλίας, η συμβολή αφορά κυρίως το κομμάτι της κίνησης και του
χορού, προσθέτοντας στη μεθοδολογία τη σωματική και βιωματική διάσταση της έκφρασης.
Μέσα από την κίνηση, οι συμμετέχοντες έχουν τη δυνατότητα να συνδεθούν με το σώμα
Από την πλευρά της Ιταλίας, η συμβολή αφορά κυρίως το κομμάτι της κίνησης και του
χορού, προσθέτοντας στη μεθοδολογία τη σωματική και βιωματική διάσταση της έκφρασης.
Μέσα από την κίνηση, οι συμμετέχοντες έχουν τη δυνατότητα να συνδεθούν με το σώμα
τους και να εκφράσουν συναισθήματα και εμπειρίες πέρα από τον λόγο.
Τέλος, από την πλευρά της Ελλάδας και της Hope Art, μέσω της δράσης της Hope Art, η
συμβολή αφορά κυρίως την εφαρμογή της Τέχνης της Σύνδεσης ως μεθοδολογίας, καθώς
και τη χρήση του θεάτρου και της ζωγραφικής ως βασικών καλλιτεχνικών εργαλείων.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται επίσης στο κομμάτι του ήχου και της φωνής, τα οποία
αξιοποιούνται ως μέσα έκφρασης, ρύθμισης και δημιουργίας σχέσης μέσα στην ομάδα.
Η συνάντηση αυτών των διαφορετικών προσεγγίσεων δημιουργεί ένα πολυεπίπεδο και
ολιστικό μοντέλο παρέμβασης μέσω της τέχνης, όπου η αφήγηση, η επιστημονική
τεκμηρίωση, το σώμα και οι καλλιτεχνικές πρακτικές λειτουργούν συμπληρωματικά για την
ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας, της δημιουργικής έκφρασης και της ανθρώπινης
σύνδεσης.
Με ποια κριτήρια επιλέγονται οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες και τι είδους
Τέλος, από την πλευρά της Ελλάδας και της Hope Art, μέσω της δράσης της Hope Art, η
συμβολή αφορά κυρίως την εφαρμογή της Τέχνης της Σύνδεσης ως μεθοδολογίας, καθώς
και τη χρήση του θεάτρου και της ζωγραφικής ως βασικών καλλιτεχνικών εργαλείων.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται επίσης στο κομμάτι του ήχου και της φωνής, τα οποία
αξιοποιούνται ως μέσα έκφρασης, ρύθμισης και δημιουργίας σχέσης μέσα στην ομάδα.
Η συνάντηση αυτών των διαφορετικών προσεγγίσεων δημιουργεί ένα πολυεπίπεδο και
ολιστικό μοντέλο παρέμβασης μέσω της τέχνης, όπου η αφήγηση, η επιστημονική
τεκμηρίωση, το σώμα και οι καλλιτεχνικές πρακτικές λειτουργούν συμπληρωματικά για την
ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας, της δημιουργικής έκφρασης και της ανθρώπινης
σύνδεσης.
Με ποια κριτήρια επιλέγονται οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες και τι είδους
επαγγελματικά ή δημιουργικά προφίλ θεωρείτε ότι ωφελούνται περισσότερο από τη
συγκεκριμένη εκπαίδευση;
H εκπαίδευση απευθύνεται σε δημιουργούς που ενδιαφέρονται να εξερευνήσουν τον ρόλο
της τέχνης όχι μόνο ως μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, αλλά και ως εργαλείο σύνδεσης,
προσωπικής ανάπτυξης και κοινωνικής αλλαγής. Για τον λόγο αυτό, ιδιαίτερα ωφελούνται
καλλιτέχνες που έχουν διάθεση να πειραματιστούν, να συνεργαστούν σε διεθνές
της τέχνης όχι μόνο ως μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, αλλά και ως εργαλείο σύνδεσης,
προσωπικής ανάπτυξης και κοινωνικής αλλαγής. Για τον λόγο αυτό, ιδιαίτερα ωφελούνται
καλλιτέχνες που έχουν διάθεση να πειραματιστούν, να συνεργαστούν σε διεθνές
περιβάλλον και να εντάξουν στη δουλειά τους μεθόδους που συνδυάζουν τη
δημιουργικότητα με την ανθρώπινη εμπειρία και τη συλλογική διαδικασία.
Πώς σχεδιάστηκε το τριήμερο πρόγραμμα ώστε να συνδυάζει θεωρητική κατάρτιση,
Πώς σχεδιάστηκε το τριήμερο πρόγραμμα ώστε να συνδυάζει θεωρητική κατάρτιση,
καλλιτεχνική πρακτική και προσωπική ενδυνάμωση των συμμετεχόντων;
Το τριήμερο πρόγραμμα σχεδιάστηκε με βάση τις αρχές της εκπαίδευσης ενηλίκων, με
στόχο να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη μαθησιακή εμπειρία – ένα ουσιαστικό βίωμα –
όπου η θεωρητική γνώση έπεται της εμπειρίας και της καλλιτεχνικής πρακτικής. Με
άλλα λόγια, οι συμμετέχοντες δεν καλούνται απλώς να ακούσουν ή να μελετήσουν μια
μεθοδολογία, αλλά πρώτα να τη βιώσουν μέσα από την πράξη και στη συνέχεια να
κατανοήσουν το θεωρητικό της πλαίσιο.
Στον πυρήνα του προγράμματος βρίσκονται καλλιτεχνικές δεξιότητες και ασκήσεις
ψυχικής ενδυνάμωσης, που αξιοποιούν εργαλεία όπως οι συστημικές αναπαραστάσεις, η
θεραπεία μέσω της αφήγησης, η ζωγραφική, το θέατρο, ο ήχος και άλλες βιωματικές
καλλιτεχνικές πρακτικές. Μέσα από αυτές τις διαδικασίες, οι συμμετέχοντες εξερευνούν
στόχο να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη μαθησιακή εμπειρία – ένα ουσιαστικό βίωμα –
όπου η θεωρητική γνώση έπεται της εμπειρίας και της καλλιτεχνικής πρακτικής. Με
άλλα λόγια, οι συμμετέχοντες δεν καλούνται απλώς να ακούσουν ή να μελετήσουν μια
μεθοδολογία, αλλά πρώτα να τη βιώσουν μέσα από την πράξη και στη συνέχεια να
κατανοήσουν το θεωρητικό της πλαίσιο.
Στον πυρήνα του προγράμματος βρίσκονται καλλιτεχνικές δεξιότητες και ασκήσεις
ψυχικής ενδυνάμωσης, που αξιοποιούν εργαλεία όπως οι συστημικές αναπαραστάσεις, η
θεραπεία μέσω της αφήγησης, η ζωγραφική, το θέατρο, ο ήχος και άλλες βιωματικές
καλλιτεχνικές πρακτικές. Μέσα από αυτές τις διαδικασίες, οι συμμετέχοντες εξερευνούν
τόσο τη δημιουργική τους έκφραση όσο και την προσωπική τους εμπειρία, μαθαίνοντας
πώς η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο σύνδεσης, κατανόησης και
μετασχηματισμού.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο στοιχείο της προσωπικής ενδυνάμωσης, της αυτογνωσίας
και της ενσυνειδητότητας. Οι δραστηριότητες του προγράμματος οργανώνονται γύρω από
τρεις βασικούς άξονες: την αίσθηση του ανήκειν, την ταυτότητα και τον σκοπό της ζωής.
Πρόκειται για θεμελιώδεις έννοιες που σήμερα, ιδιαίτερα στους νέους ανθρώπους, φαίνεται
να δοκιμάζονται έντονα.
Στη σύγχρονη εποχή παρατηρείται συχνά μια αποδυνάμωση των ανθρώπινων δεσμών και
μια μείωση αυτού που στην κοινωνιολογία ονομάζουμε κοινωνικό κεφάλαιο — δηλαδή των
ουσιαστικών σχέσεων και δικτύων που στηρίζουν την ανθρώπινη ζωή. Όταν ένας άνθρωπος
αισθάνεται αποκομμένος ή αποσυνδεδεμένος από τους άλλους, δυσκολεύεται να βιώσει το
αίσθημα του ανήκειν. Και όταν το αίσθημα του ανήκειν αποδυναμώνεται, επηρεάζεται
Στη σύγχρονη εποχή παρατηρείται συχνά μια αποδυνάμωση των ανθρώπινων δεσμών και
μια μείωση αυτού που στην κοινωνιολογία ονομάζουμε κοινωνικό κεφάλαιο — δηλαδή των
ουσιαστικών σχέσεων και δικτύων που στηρίζουν την ανθρώπινη ζωή. Όταν ένας άνθρωπος
αισθάνεται αποκομμένος ή αποσυνδεδεμένος από τους άλλους, δυσκολεύεται να βιώσει το
αίσθημα του ανήκειν. Και όταν το αίσθημα του ανήκειν αποδυναμώνεται, επηρεάζεται
άμεσα και η αίσθηση της ταυτότητας, γιατί την ταυτότητά μας τη διαμορφώνουμε πάντοτε
σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους. Χρειαζόμαστε τους άλλους για να μας καθρεφτίσουν,
για να δούμε τον εαυτό μας.
Έτσι, όταν η σύνδεση χαλαρώνει και οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται πιο εύθραυστες,
Έτσι, όταν η σύνδεση χαλαρώνει και οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται πιο εύθραυστες,
γίνεται δυσκολότερο για τον άνθρωπο να απαντήσει στο βασικό ερώτημα: ποιος είμαι. Και
όταν κάποιος δεν μπορεί να ορίσει ποιος είναι, γίνεται ακόμη πιο δύσκολο να καθορίσει
προς τα πού θέλει να κατευθυνθεί στη ζωή του.
Για τον λόγο αυτό, η προσέγγιση του προγράμματος MPAS είναι βαθιά ολιστική. Συνδυάζει
βασικές αρχές της ψυχολογίας, της εκπαίδευσης ενηλίκων και των καλλιτεχνικών
Για τον λόγο αυτό, η προσέγγιση του προγράμματος MPAS είναι βαθιά ολιστική. Συνδυάζει
βασικές αρχές της ψυχολογίας, της εκπαίδευσης ενηλίκων και των καλλιτεχνικών
πρακτικών,
ενώ ταυτόχρονα ανοίγει χώρο και για μια πιο υπαρξιακή και πνευματική διερεύνηση γύρω
από τον σκοπό της ζωής και τη θέση του ανθρώπου μέσα στην κοινότητα. Μέσα από αυτή
τη σύνθεση, το πρόγραμμα επιχειρεί να δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου η τέχνη
λειτουργεί όχι μόνο ως δημιουργική διαδικασία, αλλά και ως μέσο σύνδεσης, νοήματος και
προσωπικής κατεύθυνσης.
ενώ ταυτόχρονα ανοίγει χώρο και για μια πιο υπαρξιακή και πνευματική διερεύνηση γύρω
από τον σκοπό της ζωής και τη θέση του ανθρώπου μέσα στην κοινότητα. Μέσα από αυτή
τη σύνθεση, το πρόγραμμα επιχειρεί να δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου η τέχνη
λειτουργεί όχι μόνο ως δημιουργική διαδικασία, αλλά και ως μέσο σύνδεσης, νοήματος και
προσωπικής κατεύθυνσης.
Ποια είναι τα βασικά αναμενόμενα αποτελέσματα του προγράμματος τόσο για τους
καλλιτέχνες όσο και για τις κοινότητες στις οποίες θα εφαρμοστεί η μεθοδολογία;
Για τους καλλιτέχνες, το πρόγραμμα στοχεύει στην ενίσχυση των επαγγελματικών και
δημιουργικών τους δεξιοτήτων, προσφέροντάς τους νέα εργαλεία και προσεγγίσεις για να
αξιοποιήσουν την τέχνη σε κοινωνικά και εκπαιδευτικά πλαίσια. Οι συμμετέχοντες
δημιουργικών τους δεξιοτήτων, προσφέροντάς τους νέα εργαλεία και προσεγγίσεις για να
αξιοποιήσουν την τέχνη σε κοινωνικά και εκπαιδευτικά πλαίσια. Οι συμμετέχοντες
αποκτούν
εμπειρία σε βιωματικές και συμμετοχικές μεθοδολογίες, μαθαίνοντας πώς να σχεδιάζουν
και να υλοποιούν καλλιτεχνικές δράσεις που δεν έχουν μόνο αισθητικό χαρακτήρα, αλλά
συμβάλλουν και στην ενδυνάμωση των ανθρώπων και την πρόληψη της ψυχικής υγείας.
Παράλληλα, ενισχύεται η ικανότητά τους να εργάζονται σε διεθνή και διεπιστημονικά
περιβάλλοντα, κάτι που αποτελεί σημαντικό στοιχείο για τη σύγχρονη πολιτιστική και
κοινωνική πρακτική.
Σε επίπεδο κοινοτήτων, το πρόγραμμα θα ολοκληρωθεί μέσα από την υλοποίηση
εργαστηρίων από κάποιους από τους τριάντα καλλιτέχνες που θα εκπαιδευτούν στη
μεθοδολογία. Οι καλλιτέχνες αυτοί θα σχεδιάσουν και θα πραγματοποιήσουν εργαστήρια
εμπειρία σε βιωματικές και συμμετοχικές μεθοδολογίες, μαθαίνοντας πώς να σχεδιάζουν
και να υλοποιούν καλλιτεχνικές δράσεις που δεν έχουν μόνο αισθητικό χαρακτήρα, αλλά
συμβάλλουν και στην ενδυνάμωση των ανθρώπων και την πρόληψη της ψυχικής υγείας.
Παράλληλα, ενισχύεται η ικανότητά τους να εργάζονται σε διεθνή και διεπιστημονικά
περιβάλλοντα, κάτι που αποτελεί σημαντικό στοιχείο για τη σύγχρονη πολιτιστική και
κοινωνική πρακτική.
Σε επίπεδο κοινοτήτων, το πρόγραμμα θα ολοκληρωθεί μέσα από την υλοποίηση
εργαστηρίων από κάποιους από τους τριάντα καλλιτέχνες που θα εκπαιδευτούν στη
μεθοδολογία. Οι καλλιτέχνες αυτοί θα σχεδιάσουν και θα πραγματοποιήσουν εργαστήρια
με την υποστήριξη της Αγγελικής Βούλγαρη και του Βασίλη Παναγιωτίδη, οι οποίοι είναι οι
ιδρυτές και βασικοί εκπαιδευτές της Hope Art.
Τα εργαστήρια θα απευθύνονται σε νέους ηλικίας 18 έως 30 ετών, ιδιαίτερα σε νέους που
βρίσκονται σε κοινωνικοοικονομικά ευάλωτες συνθήκες. Στόχος τους είναι να ενισχύσουν
την αίσθηση του ανήκειν, την έκφραση και να δημιουργήσουν μια συλλογική εμπειρία
μέσα στις ομάδες των νέων ανθρώπων.
Μέσα από τη μεθοδολογία του MPAS, οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να
ιδρυτές και βασικοί εκπαιδευτές της Hope Art.
Τα εργαστήρια θα απευθύνονται σε νέους ηλικίας 18 έως 30 ετών, ιδιαίτερα σε νέους που
βρίσκονται σε κοινωνικοοικονομικά ευάλωτες συνθήκες. Στόχος τους είναι να ενισχύσουν
την αίσθηση του ανήκειν, την έκφραση και να δημιουργήσουν μια συλλογική εμπειρία
μέσα στις ομάδες των νέων ανθρώπων.
Μέσα από τη μεθοδολογία του MPAS, οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να
εμπλακούν
σε καλλιτεχνικές και βιωματικές διαδικασίες που μπορούν να λειτουργήσουν προληπτικά σε
ζητήματα ψυχικής υγείας. Παράλληλα, η διαδικασία αυτή μπορεί να τους βοηθήσει να
διευρύνουν τον ορίζοντά τους σε θέματα ταυτότητας, σχέσεων και προσωπικού
προσανατολισμού, ενισχύοντας την αίσθηση της ασφάλειας, της εμπιστοσύνης, της
συνεργασίας και της κοινωνικής συνοχής μέσα στις κοινότητες στις οποίες ανήκουν.
Συνολικά, το πρόγραμμα φιλοδοξεί να δημιουργήσει ένα βιώσιμο μοντέλο παρέμβασης
μέσω της τέχνης, το οποίο θα μπορεί να εφαρμοστεί σε διαφορετικά κοινωνικά και
πολιτισμικά περιβάλλοντα. Ένα μοντέλο που συμβάλλει τόσο στην επαγγελματική
σε καλλιτεχνικές και βιωματικές διαδικασίες που μπορούν να λειτουργήσουν προληπτικά σε
ζητήματα ψυχικής υγείας. Παράλληλα, η διαδικασία αυτή μπορεί να τους βοηθήσει να
διευρύνουν τον ορίζοντά τους σε θέματα ταυτότητας, σχέσεων και προσωπικού
προσανατολισμού, ενισχύοντας την αίσθηση της ασφάλειας, της εμπιστοσύνης, της
συνεργασίας και της κοινωνικής συνοχής μέσα στις κοινότητες στις οποίες ανήκουν.
Συνολικά, το πρόγραμμα φιλοδοξεί να δημιουργήσει ένα βιώσιμο μοντέλο παρέμβασης
μέσω της τέχνης, το οποίο θα μπορεί να εφαρμοστεί σε διαφορετικά κοινωνικά και
πολιτισμικά περιβάλλοντα. Ένα μοντέλο που συμβάλλει τόσο στην επαγγελματική
ανάπτυξη
των καλλιτεχνών, όσο και στη διαμόρφωση μιας νέας αντίληψης για τον ρόλο της τέχνης
στην κοινωνία: όχι μόνο ως μορφή έκφρασης ή θεραπείας, αλλά και ως ένα εργαλείο
πρόληψης και εξισορρόπησης της ανθρώπινης ψυχής.
Ποιες είναι οι επόμενες στρατηγικές κινήσεις για τη διάχυση και αναπαραγωγή του
των καλλιτεχνών, όσο και στη διαμόρφωση μιας νέας αντίληψης για τον ρόλο της τέχνης
στην κοινωνία: όχι μόνο ως μορφή έκφρασης ή θεραπείας, αλλά και ως ένα εργαλείο
πρόληψης και εξισορρόπησης της ανθρώπινης ψυχής.
Ποιες είναι οι επόμενες στρατηγικές κινήσεις για τη διάχυση και αναπαραγωγή του
μοντέλου MPAS σε ευρωπαϊκό επίπεδο μετά την ολοκλήρωση των πιλοτικών
εκπαιδεύσεων;
Οι επόμενες στρατηγικές κινήσεις για τη διάχυση και την αναπαραγωγή του μοντέλου
MPAS σε ευρωπαϊκό επίπεδο εστιάζουν κυρίως στη μεταφορά της μεθοδολογίας, την
εκπαίδευση επαγγελματιών και τη δημιουργία νέων συνεργασιών. Παράλληλα, στόχος
είναι η ανάπτυξη ενός δικτύου καλλιτεχνών και οργανισμών που έχουν εκπαιδευτεί στη
μεθοδολογία, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν να εφαρμόζουν και να εξελίσσουν το
μοντέλο στις τοπικές τους κοινότητες.
Σημαντική στρατηγική κατεύθυνση αποτελεί η παρουσίαση των αποτελεσμάτων του
προγράμματος σε ευρωπαϊκά δίκτυα, συνέδρια και πολιτιστικούς οργανισμούς, με
στόχο να ανοίξει ένας ευρύτερος διάλογος γύρω από τον ρόλο της τέχνης στην πρόληψη της
ψυχικής υγείας. Τέλος, η μεθοδολογία μπορεί να ενταχθεί και να εφαρμοστεί σε
πολιτιστικούς οργανισμούς/κέντρα , εκπαιδευτικά ιδρύματα και κοινωνικές δομές, αλλά
και να προσφέρεται μέσα από εργαστήρια που μπορούν να υλοποιούνται σε συνεργασία
με δήμους και τοπικές κοινότητες, διευρύνοντας έτσι την πρόσβαση των πολιτών σε τέτοιου
είδους καλλιτεχνικές και βιωματικές πρακτικές.
Σημαντική στρατηγική κατεύθυνση αποτελεί η παρουσίαση των αποτελεσμάτων του
προγράμματος σε ευρωπαϊκά δίκτυα, συνέδρια και πολιτιστικούς οργανισμούς, με
στόχο να ανοίξει ένας ευρύτερος διάλογος γύρω από τον ρόλο της τέχνης στην πρόληψη της
ψυχικής υγείας. Τέλος, η μεθοδολογία μπορεί να ενταχθεί και να εφαρμοστεί σε
πολιτιστικούς οργανισμούς/κέντρα , εκπαιδευτικά ιδρύματα και κοινωνικές δομές, αλλά
και να προσφέρεται μέσα από εργαστήρια που μπορούν να υλοποιούνται σε συνεργασία
με δήμους και τοπικές κοινότητες, διευρύνοντας έτσι την πρόσβαση των πολιτών σε τέτοιου
είδους καλλιτεχνικές και βιωματικές πρακτικές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλιά σας!