Καλημέρα σας,
σήμερα στη στήλη «Beauty Days with a Book» φιλοξενούμε τον συγγραφέα Μωχάμεντ Ι.
Μπενγκούζι και το βιβλίο του «Το τελευταίο καρναβάλι του Χουάν Ρομάν Ντομένικο»,
που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πνοή.
Ένα μυθιστόρημα επιστροφής, μνήμης και αποχαιρετισμού, όπου η ζωή, η απώλεια και το
πένθος συνομιλούν μέσα από ανθρώπινες και μη φωνές, σε ένα ιδιότυπο λογοτεχνικό
καρναβάλι.
Η Ρεβέκκα Ξενάκη ζει μια ζωή φυγής και επιστροφής. Τι συμβολίζει για εσάς αυτή η
διαδρομή από την Ελλάδα στον Αμαζόνιο και ξανά πίσω;
Η ορφανή και ανήλικη Ρεβέκκα δραπετεύει και βαφτίζεται στον Αμαζόνιο όπου και ξεκινάει μια
νέα σελίδα, μακριά από τις παθογένειες του τόπου της και τους κηδεμόνες θείους της. Είναι μια
διαδρομή αναγέννησης και αναζήτησης της ταυτότητας. Είναι όμως και μια ψυχική
προετοιμασία, μια πνευματική σύνδεση με τη ζούγκλα και μια τακτική υποχώρηση από τον
αστικό ιστό. Μια προσωρινή υποχώρηση της Ρεβέκκας, με σκοπό την αντεπίθεση και την
εκδίκηση από όσους προσπάθησαν να την χειραγωγήσουν στα νιάτα της.
Οι παπαγάλοι εμφανίζονται από τα παιδικά της όνειρα έως το τελευταίο της βράδυ.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα να λειτουργήσουν ως οδηγοί μνήμης και συναισθήματος;
Οι παπαγάλοι είναι τρομερά και παιχνιδιάρικα πλάσματα με τα οποία έχουμε τη χαρά να
επικοινωνούμε, στη γλώσσα μας μάλιστα, αφού εκείνα διάλεξαν να μιλούν τη δίκη μας και όχι
εμείς να σφυρίζουμε.
Αυτή η άμεση επικοινωνία από μόνη της λειτουργεί ως οδηγός του μυθιστορήματος.
Οι παπαγάλοι όμως είναι και εκδηλωτικοί, ίσως περισσότερο από τον μέσο ενήλικο άνθρωπο.
Είναι επίσης και συναισθηματικοί τύποι και μακρόβια πλάσματα με μεγάλη μνήμη.
Όλα αυτά μαζί με μια ιδιαίτερη αγάπη που έχω για τους παπαγάλους, είναι που με οδήγησαν
στην επιλογή τους ως ήρωες του βιβλίου.
Το βιβλίο κινείται ανάμεσα στον ρεαλισμό και σε μια σχεδόν μυθική αφήγηση. Πόσο
συνειδητή ήταν αυτή η αφηγηματική επιλογή;
Σχεδόν καθόλου συνειδητή. Το μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος
δεν το είχα καν προσχεδιάσει. Υπήρχε μια βάση που δούλευα καιρό στο μυαλό μου –να φτιάξω
έναν αλλοπρόσαλλο κόσμο γύρω από έναν πολύχρωμο παπαγάλο– όμως το ύφος και η
αφήγηση ήρθαν αυθόρμητα από μόνα τους.
Έτσι όμως λειτουργώ εγώ τις περισσότερες φορές. Πρέπει να έχεις ένα μπούσουλα για το τι
θέλεις να γράψεις, αλλά να αφήσεις στη πορεία το χέρι και την καρδιά ελεύθερα να πλάσουν,
κυρίως όμως, πρέπει να αφήσεις το μυαλό να δραπετεύσει από τα σύνορα μιας λογικής
αφήγησης που πρέπει ντε και καλά να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Ο Μπότζω, ο παπαγάλος, είναι κάτι περισσότερο από ένα ζώο συντροφιάς. Θα λέγατε
πως λειτουργεί ως καθρέφτης της Ρεβέκκας ή ως ανεξάρτητη φωνή μέσα στην ιστορία;
Ο Μπότζω είναι ο μεγάλος έρωτας της Ρεβέκκας, ο σύντροφος της μυθικής ζωής της στη
ζούγκλα. Καθρεφτίζει, ως παπαγάλος και άξιος μιμητής που είναι, ένα κομμάτι του
καλλιεργημένου πνεύματος της συντρόφου του. Λειτουργεί κυρίως όμως, ως μια ανεξάρτητη,
εξωτική και κάπως χαοτική φωνή, αυτή του Λατινοαμερικάνου Μπότζω, ενός κριτή που
έρχεται στη δύσκολη θέση να κρίνει την κοινωνία μας μέσα από έναν διαγωνισμό κληρονομιάς.
Κατέχει βέβαια και ένα ρόλο παρατηρητή και σχολιαστή ο παπαγάλος, ο οποίος ανάλογα με τα
κέφια του, θα επιδράσει με κάποιον τρόπο πάνω σε αυτά που παρατηρεί και σχολιάζει.
Η επιστροφή της ηρωίδας γίνεται τη στιγμή της απόλυτης σωματικής φθοράς. Γιατί
επιλέξατε το τέλος της ζωής ως αφετηρία της αφήγησης;
Η σωματική φθορά της ηρωίδας έρχεται πιο πρόωρα από ό,τι περίμενε η ίδια. Αυτή η φθορά
μας πιάνει όλους απροετοίμαστους και αρκετοί δεν κλείνουμε τις ανοιχτές υποθέσεις που
εκκρεμούν. Η Ρεβέκκα ήθελε να το αποφύγει αυτό. Έζησε στη ζούγκλα αλλά ανέκαθεν σχεδίαζε
τα αντίποινά της σε όσους τη μεταχειρίστηκαν στα παιδικά της χρόνια. Και αυτό που χρόνια
προετοίμαζε παρέα με τον παπαγάλο της στη ζούγκλα, είναι το σημείο αναφοράς και η
αφετηρία του μυθιστορήματος.
Το πένθος, ανθρώπινο και μη, διατρέχει ολόκληρο το μυθιστόρημα. Πώς το
προσεγγίσατε λογοτεχνικά χωρίς να γίνει βαρύ ή μελό;
Το πένθος είναι από τα πρώτα συναισθήματα που ένιωσα σε μικρή ηλικία και
έπρεπε να μεγαλώνω και ταυτόχρονα να το επεξεργάζομαι σε σχεδόν καθημερινή βάση. Το
χιούμορ και μια κωμικοτραγική αντίληψη των πραγμάτων
είναι βασικά εργαλεία για να την «παλέψεις» νομίζω. Αυτό προσπάθησα να κάνω και στο έργο
προσεγγίζονταν τα σημάδια του πένθους με έναν πιο χιουμοριστικό τρόπο και συνδέοντάς τα
με πιο χαρμόσυνα και αστεία συμβάντα που εξελίσσονται γύρω από τον παπαγάλο που θρηνεί.
Ο Χουάν Ρομάν Ντομένικο, αν και απών, είναι πανταχού παρών. Τι ρόλο παίζει η
απουσία στη δομή και στο συναίσθημα του βιβλίου;
Ο Χουάν Ρομάν Ντομένικο είναι η ανθρώπινη πτυχή του παπαγάλου. Η πιο ευαίσθητη και
σκεπτική πλευρά του. Η φωνή της λογικής μέσα στο παπαγάλισιο χάος.
Είναι όμως και η σκιά του πένθους που ανάλογα με τις περιστάσεις και τις συνθήκες παίρνει
διαφορετικές μορφές. Άλλες φορές γίνεται ένα ισχυρό συναίσθημα και άλλες τσακίζεται σε τρία
και μπερδεύει τον παπαγάλο.
Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον εκδοτικό οίκο για την έκδοση του βιβλίου και
ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια;
Είμαι αρκετά ικανοποιημένος από τη συνεργασία μου με τις Εκδόσεις Πνοή. Έχουν αγκαλιάσει
το έργο και υπάρχει μια στήριξη την οποία εκτιμώ πολύ.
Αν το «Τελευταίο καρναβάλι του Χουάν Ρομάν Ντομένικο» ήταν ένα συναίσθημα,
ποιο θα ήταν και γιατί;
Χαρμολύπη.
Λύπη για το πένθος και την απώλεια, χαρά επειδή η ζωή βρίσκει πάντα τον τρόπο και
συνεχίζεται.
Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή και τη χαρά να σας
φιλοξενούμε στη σελίδα μας.
Πριν ολοκληρώσουμε, θα θέλατε να μας πείτε πού μπορούν οι αναγνώστες να σας
βρουν στα social media, καθώς και ένα email επικοινωνίας, και πώς μπορούν να
προμηθευτούν το βιβλίο σας;
Mohamed Benghuzzi στο Facebook.
Mohamed.benghuzzi@gmail.com
Το βιβλίο μπορείτε να το προμηθευτείτε από την ιστοσελίδα της Πνοής στο παρακάτω λινκ:
https://www.ekdoseispnoi.gr/product/το-τελευταίο-καρναβάλι-του-χουάν-ρομά/
Καθώς και από όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία ή με παραγγελία σε οποιοδήποτε
βιβλιοπωλείο σας εξυπηρετεί.
,
Το τελευταίο καρναβάλι του Χουάν Ρομάν Ντομένικο
Ημερ. κυκλοφορίας: 12/2025
Συγγραφέας: Μωχάμεντ Ι. Μπενγκούζι
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ
Η ορφανή Ρεβέκκα έβλεπε από μικρή όνειρα με ισπανόφωνους αθυρόστομους παπαγάλους. Κάπου την προσκαλούσαν αυτοί οι πολύχρωμοι καρναβαλιστές.
Μια μέρα ακολούθησε τα σφυρίγματά τους και άνοιξε τα φτερά της για να δραπετεύσει απ’ τους κηδεμόνες θείους της και απ’ την Ελλάδα. Προσγειώθηκε μόνο όταν αντίκρισε τις όχθες του Ρίο ντε λα Πλάτα. Βαφτίστηκε στον ποταμό του Αμαζονίου και έκανε σπίτι της τη ζούγκλα. Τριάντα χρόνια αργότερα, το αποδημητικό πουλί επέστρεψε στη φωλιά του.
Η Ρεβέκκα Ξενάκη, ξακουστή ζωολόγος, ερευνήτρια δασών και καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, επιστρέφει στο χώμα της άρρωστη και ετοιμοθάνατη, για να κοιμηθεί στο ίδιο κρεβάτι που έμεινε ορφανή. Φοράει ένα δαχτυλίδι με το όνομα του συντρόφου της, Χουάν Ρομάν Ντομένικο Βιλανουέβα Ετσεβερία. Κουβαλάει μαζί και τον παπαγάλο της, τον πολυλογά και πανούργο Μπότζω.
Το τελευταίο βράδυ της, και πριν διαφύγει με τον ψυχοπομπό Ερμή, η Ρεβέκκα διαβάζει ένα βιβλίο για την ψυχοσύνθεση των παπαγάλων, προετοιμάζοντας παράλληλα τον διαγωνισμό κληρονομιάς που σχεδίαζε. Το βιβλίο έλεγε πως «οι παπαγάλοι βιώνουν μια σειρά από πολύπλοκα συναισθήματα, πιο αξιοσημείωτο από τα οποία είναι το πένθος».
#ΕκδόσειςΠνοή
#ΣύγχρονηΕλληνικήΛογοτεχνία
#Μυθιστόρημα
#Βιβλιοπροτάσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλιά σας!