Σήμερα στη στήλη μας BeautyDaysWithABook φιλοξενούμε τον συγγραφέα Γιάννη Τσιτσίμη και το νέο του βιβλίο «Ο άνεμος χορεύει ανάμεσα στις καλαμιές», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελκυστής.
Μέσα από την ιστορία του Ανέστη Μαυρουδή, ξεδιπλώνονται δεκαετίες γεμάτες πόνο, έρωτα, βία, μυστικά και κοινωνικές αναταράξεις, σε ένα έργο που εξερευνά τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής απέναντι στις πιο δύσκολες συνθήκες.
1. Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το βιβλίο «Ο άνεμος χορεύει ανάμεσα στις
καλαμιές» και ποιο ήταν το πρώτο στοιχείο της ιστορίας που
δημιουργήθηκε στο μυαλό σας;
ΑΠ: Στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Κατοχής και του
Εμφύλιου δημιουργήθηκε μια αποτρόπαια, φρικιαστική
ατμόσφαιρα γεμάτη από αιμοβόρα στοιχεία που όσο περνούσε ο
καιρός εδραιωνόταν με τις ευλογίες των τοπικών δοσιλογικών
κυβερνήσεων (στην Κατοχή ) και της Μοναρχίας (στον εμφύλιο).
Αυτό το πρωτεύον στοιχείο, της φρίκης, του αίματος και της
εμφυλιοπολεμικής μοναξιάς ήταν που χρησιμοποίησα για να
δώσω εικόνα και λόγο στην απαρχή της έμπνευσής του βιβλίου.
Ας μην ξεχνάμε πως οι υπεύθυνοι για το παλίμψηστο του αίματος
εκείνα τα χρόνια έμειναν όχι μόνο ατιμώρητοι αλλά κυριάρχησαν
κιόλας στην μεταπολεμική Ελλάδα ως εργολάβοι αντιπαροχής,
απατεώνες, πολιτικοί της Ακροδεξιάς και «κομμουνιστοφάγοι».
2. Ο Ανέστης Μαυρουδής είναι ένας ήρωας που κουβαλά βαριά
τραύματα και δύσκολες εμπειρίες. Πόσο απαιτητικό ήταν για εσάς να
χτίσετε έναν τόσο σύνθετο χαρακτήρα;
ΑΠ; Ο Ανέστης είναι το παζλ πολλών ελληνικών χαρακτήρων,
μια διασταύρωση απελπισίας, ερωτικής μοναξιάς και ροπής προς
το αδιέξοδο της ζωής. Είναι η συνάντηση πολλαπλών εγώ της
χώρας μας που ακόμη και σήμερα κάνουν θραύση. Το τραύμα στο
οποίο αναφέρεστε δεν το έχουμε ξεπεράσει ποτέ συλλογικά ως
λαός. Απλώς μέσα στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή η μοναξιά μας
μεγάλωσε, η απελπισία μας στέριωσε, η φτώχεια έγινε η μητέρα
χιλιάδων και η μνήμη εξασθένισε βαριά. Λαός που δεν θυμάται
και βυθίζεται στην άγνοια, παύει και να υπάρχει.
3. Το βιβλίο διατρέχει σημαντικές περιόδους της ελληνικής ιστορίας.
Πόση έρευνα χρειάστηκε και πόσο σημαντική είναι για εσάς η
ιστορική ακρίβεια σε ένα μυθιστόρημα;
ΑΠ: Η έρευνα κράτησε σχεδόν ένα χρόνο. Ήθελα καθετί που
γράφτηκε να είναι οπωσδήποτε ιστορικά τεκμηριωμένο. Βέβαια
την ιστορία τη διαβάζει «αντικειμενικά» ο καθένας όπως την
αντιλαμβάνεται και σε σχέση με τα βιώματά του κι αυτό πολλές
φορές παραλλάσει το δρόμο ενός βιβλίου. Εντούτοις η ιστορική
ακρίβεια εφόσον κάνουμε μυθιστορία με χρήση ιστορικού υλικού
οφείλει να είναι απολύτως έγκυρη.
4. Μέσα στις σελίδες του βιβλίου συναντάμε έρωτα, βία, εξουσία και
κοινωνικές ανισότητες. Ποιο από αυτά τα θέματα θεωρείτε ότι
βρίσκεται στον πυρήνα της ιστορίας;
ΑΠ: Ο έρωτας κινεί τα άτομα, τα στροβιλίζει ανελέητα. Όμως
και η απληστία, ο φθόνος, ο τρόμος, η δίψα για το κακό του
άλλου που δεν συμφωνεί με το δικό μας στεγανό. Η μεταστροφή
του πόθου σε μίσος και ο εγκλωβισμός του ατόμου σε ένα κόσμο
μιζέριας, ενοχής και αδιαφορίας, στοιχεία που τονίζουν και τον
σημερινό μας κόσμο και όχι μονάχα τον τότε μεταπολεμικό.
Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: μπορούν να ερωτεύονται οι μίζεροι
ψυχοπαθείς εγωιστές που συναντάμε γύρω μας καθημερινά και τι
έρωτας είναι αυτός τελικά; Μαχαίρι στην καρδιά με την πρώτη
διαφωνία; Η εξουσία τώρα είναι άλλο πράγμα. Έλεγχος,
αστυνόμευση, απειλή ψυχολογική, ωμή τρομοκρατία. Η εξουσία
στην χώρα μας είναι ο μεγαλύτερος ληστής, ο πιο επονείδιστος
ηθοποιός του αληθινού τρόμου για τον λαό μας (που δείχνει πια
παραιτημένος και συμβιβασμένος με όλα αυτά). Η εξουσία ασκεί
τη βία ως γεννήτορας του φαινομένου στην ελληνική ιστορική
πράξη.
5. Οι ήρωές σας συχνά μοιάζουν να παλεύουν περισσότερο με τους
εσωτερικούς τους δαίμονες παρά με τις εξωτερικές δυσκολίες.
Πιστεύετε ότι τελικά ο μεγαλύτερος αντίπαλος του ανθρώπου είναι ο
ίδιος του ο εαυτός;
ΑΠ: Μόνο με τον εαυτό μας η πάλη μπορεί να κρατήσει μια
ολόκληρη ζωή εφόσον θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι με πνεύμα
και συνείδηση. Αν αυτό, την εις εαυτόν πάλη, καταφέρουμε
κάποια στιγμή να την αλλάξουμε σε εσωτερική αγάπη για τον
εαυτό μας και να τον δεχτούμε όπως είναι κι όπως φαίνεται (ας
πούμε κοντός, χοντρός και άσχημος μπροστά στη… «λάμψη» των
άλλων) τότε θα έχουμε καταφέρει πολλά, τότε θα μπορούμε να
μιλάμε για τα πιο σημαντικά στοιχεία της ζωής όπως η αγάπη
στον συνάνθρωπο, η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη και η
συντροφικότητα.
6. Υπάρχει κάποια σκηνή ή κάποιος χαρακτήρας του βιβλίου που σας
συγκίνησε ή σας δυσκόλεψε ιδιαίτερα κατά τη συγγραφή;
ΑΠ: Υπάρχουν δύο σκηνές. Η πρώτη όταν ο Ανέστης
Μαυρουδής, παιδί ακόμη, ξεφεύγει από τους μεγάλους, ανεβαίνει
τη σκάλα του σπιτιού του και βλέπει το πτώμα του πατέρα του
μέσα στα αίματα. Το να δεις τον πατέρα σου δολοφονημένο-
ακόμη κι αν υπήρξε ένας τύραννος-είναι συγκλονιστικό για την
ψυχογραφία ενός παιδιού. Η δεύτερη σκηνή είναι ο βασανισμός
στο τέλος του βιβλίου. Το ίδιο το γεγονός δηλαδή ότι εκεί γίνεται
ένα βασανιστήριο δίχως λόγο, δεν υπάρχει κάτι για το οποίο
ζητείται ένα «γιατί το έκανες;». Απλώς το άτομο βασανίζεται
επώδυνα μόνο για ικανοποίηση. Κι αυτό, η ηδονή από τον πόνο
του άλλου, είναι το πιο καταστροφικό στοιχείο της εποχής μας.
Από το Άουσβιτς μέχρι τη Γάζα, ο ατέλειωτος πόνος των αθώων
είναι η χαρά των δήμιων.
7. Τι θα θέλατε να νιώσει ο αναγνώστης κλείνοντας την τελευταία
σελίδα του βιβλίου;
ΑΠ: Πως τίποτα δεν χάνεται στη ζωή και πως κανένας αγώνας
δεν πάει χαμένος. Και μέσα από τραγωδίες και τρικυμίες, η ζωή
συνεχίζεται αδυσώπητα κι όμορφα. «Ν’ αγαπάτε κι ας πονάτε»
όπως γράφω και σ’ ένα ποίημά μου…
8. Πώς είναι η καθημερινότητά σας ως συγγραφέας; Ακολουθείτε
συγκεκριμένο πρόγραμμα ή αφήνετε την έμπνευση να σας οδηγεί;
ΑΠ: Την εποχή που γράφω προσπαθώ απλώς να μένω «κοντά»
στο γραπτό ώστε να εξασφαλίζεται η απαραίτητη συνέχεια.
Φυσικά αυτό μπορεί να κρατήσει και δύο και τρία χρόνια. Αν δεν
είσαι μόνο συγγραφέας αλλά ασκείς και άλλο επάγγελμα τα
πράγματα είναι δύσκολα. Καλή είναι η έμπνευση και χωρίς αυτήν
δε γίνεται τίποτα, δεν πας να κάνεις και δέκα σεμινάρια
δημιουργικής γραφής, χωρίς ελεύθερη φαντασία θα τυποποιηθείς
σύντομα. Μετά πρέπει να κρατάς σημειώσεις, να σχεδιάζεις τους
χαρακτήρες, να αφήνεις όμως και το πράγμα να σε πάει και λίγο
μόνο του. Τέλος, σημαντικότερο όλων η ησυχία και η ηρεμία.
9. Ποια είναι η σημαντικότερη συμβουλή που θα δίνατε σε έναν νέο
άνθρωπο που ονειρεύεται να ασχοληθεί με τη συγγραφή;
ΑΠ: Να αφήσει ελεύθερη τη φαντασία του και να σχηματίσει
έπειτα το σενάριο πριν ξεκινήσει να γράφει, τον σκελετό δηλαδή.
Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να έχει προηγηθεί και μια
πολυετής «σοβαρή μελέτη» των μεγάλων ξένων κι Ελλήνων
συγγραφέων. Αν ο νέος συγγραφέας δεν έχει διαβάσει πολύ τότε
θα γίνει αδύναμος, κοινότυπος και βαρετός, είναι σίγουρο.
Συναντάω συγγραφείς που δεν διαβάζουν!!! Αυτό τα λέει όλα, δεν
έχω να προσθέσω κάτι.
10. Το βιβλίο σας κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελκυστής. Πώς
προέκυψε η συνεργασία σας με τον εκδοτικό οίκο και τι σημαίνει για
εσάς αυτή η συνεργασία;
ΑΠ: Με τους εκδότες, τον Αχιλλέα και την Κατερίνα,
γνωρίστηκα πριν χρόνια και γίναμε φίλοι, πριν ακόμη στήσουν το
εγχείρημα του Ελκυστή. Νομίζω πως βγάζουν βιβλία με σωστή
εκδοτική ποιότητα και αγαπώ το μεράκι που έχουν για τα βιβλία
που τυπώνουν, πως τα νιώθουν σαν παιδιά τους…
Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή και τη χαρά
να σας φιλοξενούμε στη σελίδα μας. Πριν ολοκληρώσουμε, θα θέλατε να
μας πείτε πού μπορούν οι αναγνώστες να σας βρουν στα social media,
καθώς και ένα email επικοινωνίας, και πώς μπορούν να προμηθευτούν το
βιβλίο σας;
tsitsimis@gmail.com
facebook: Γιάννης Τσιτσίμης
instagram tsitsimis2025
Το βιβλίο υπάρχει σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και κατόπιν παραγγελίας
και σε μικρότερα. Ακόμη από την ιστοσελίδα των εκδόσεων Ελκυστής με
δωρεάν αποστολή.
Ο άνεμος χορεύει ανάμεσα στις καλαμιές
Μυθιστορήμα
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΤΣΙΜΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΚΥΣΤΗΣ
Ο Ανέστης Μαυρουδής είναι ένας άνθρωπος θύμα των περιστάσεων που βιώνει. Μεγαλώνει ανάμεσα σε Συμπληγάδες Πέτρες. Ο πατέρας του στα Τάγματα Ασφαλείας στην Κατοχή, η μητέρα του μια εκδιδόμενη γυναίκα. Καθώς τον συνθλίβουν ολότελα οι μυλόπετρες της ζωής και της ιστορίας, προσπαθεί να βρει τον δρόμο του ορφανός σε μια χώρα που βιώνει τον μεταπολεμικό τρόμο σαν τον μόνο τρόπο ζωής για τους φτωχούς και τους απόκληρους εκείνης της εποχής.
«…Δεν ήθελε να την ακούει άλλο. Γι’ αυτό άρχισε να την κτυπάει κι ας την αγάπαγε. Με τον δικό του σκληρό τρόπο. Είχε το ένστικτο του ζώου, δεν ήξερε από τρόπους και αισθήματα, είχε πληγές που κάθε μέρα κακοφόρμιζαν και μύριζε η σαπίλα και η γάγγραινα που ξέσκιζε τα σωθικά του κι ολοένα τον κατακτούσε, τον γάντζωνε στο παρελθόν, τον έπνιγε σε θάλασσα μαύρη κι απέραντη. Τον έτρωγαν μέσα του όρνια αόρατα. Κι η Ρενάτα τον ερωτευόταν ακόμη περισσότερο σε μια αρρωστημένη σχέση εξάρτησης και έτρεμε μην τον χάσει. Κι όταν εκείνος ξεθύμαινε την οργή του πάνω στο κορμί της, εκείνη έκλαιγε, μάζευε τα κομμάτια της και περίμενε την επόμενη ημέρα, ένας επιβάτης σε σταθμό που τα τρένα δεν περνάνε πια, οι γραμμές σκούριασαν, η στάση καταργήθηκε. Όμως αυτή περίμενε σ’ εκείνον τον σταθμό, περίμενε με αγωνία να δει τον καπνό από την ατμομηχανή να πλησιάζει κι ας βράδιαζε, ας σκοτείνιαζε ολοένα και πιο γρήγορα, περίμενε σαν αρλεκίνος στη βιτρίνα, μόνη στ’ αζήτητα παιχνίδια του μαγαζιού…»
Ο Ανέστης Μαυρουδής είναι ένας άνθρωπος θύμα των περιστάσεων που βιώνει. Μεγαλώνει ανάμεσα σε Συμπληγάδες Πέτρες. Ο πατέρας του στα Τάγματα Ασφαλείας στην Κατοχή, η μητέρα του μια εκδιδόμενη γυναίκα. Καθώς τον συνθλίβουν ολότελα οι μυλόπετρες της ζωής και της ιστορίας, προσπαθεί να βρει τον δρόμο του ορφανός σε μια χώρα που βιώνει τον μεταπολεμικό τρόμο σαν τον μόνο τρόπο ζωής για τους φτωχούς και τους απόκληρους εκείνης της εποχής.
Γύρω του μπερδεύεται ένας ιστός από άλλους ανθρώπους που καραδοκούν να τον χρησιμοποιήσουν για το δικό τους όφελος. Κατοχή, Ναζί, μαυραγορίτες, δολοφόνοι, έρωτες, μάσκες κάτω από μάσκες, εκκολαπτόμενοι εγκληματίες μαφιόζοι, πόρνες, άνθρωποι ναυάγια, η ζωή στην Ελλάδα μέσα στις δεκαετίες από το ’40 ως το ’80 μια ανάσα δρόμος.
Ένα κρεσέντο από διαρκή flashback και τη δράση να ορίζεται στα όρια μονάχα τριών ημερών (που αποτελούν και τα τρία μέρη του βιβλίου).
Ποιος μπορεί να εναντιωθεί στα παιχνίδια των δυνατών που ορίζουν τις μοίρες των υπόλοιπων; Μήπως το νόημα της ζωής βρίσκεται πέρα από τον έρωτα, τη βία, τον πόνο, τον πλούτο; Και κρύβεται στο πονηρό χαμόγελο ενός κλόουν που κρατά αντί για μπαλόνι ένα περίστροφο στο χέρι;
#GiannisTsitsimis
#ΟΑνεμοςΧορευειΑναμεσαΣτιςΚαλαμιες
#ΕκδόσειςΕλκυστής
#BookInterview
.jfif)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλιά σας!