Συνέντευξη με τη συγγραφέα Peny Delta για την ποιητική συλλογή «Εκ της σαρκός» – Εκδόσεις Βακχικόν

 Καλημέρα σας,

σήμερα στη στήλη “Beauty Days with a Book” φιλοξενούμε τη συγγραφέα Peny Delta και το βιβλίο της «Εκ της σαρκός», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Βακχικόν.

Ένα βιβλίο που μας ταξιδεύει σε έναν κόσμο γεμάτο φως, όνειρα και ελπίδα — εκεί όπου οι ήρωες του μας θυμίζουν τη δύναμη της φαντασίας και της αγάπης. ✨

 Η «Εκ της σαρκός» είναι η νέα σας ποιητική συλλογή. Ποια ήταν η αρχική
σπίθα που σας οδήγησε στη δημιουργία της;

Η αρχική σπίθα για τη δημιουργία της συλλογής ήταν μια σειρά ποιημάτων
που περιστρέφονταν γύρω από το σώμα – το σώμα ως τόπο μνήμης,
εμπειρίας, τραύματος, επιθυμίας και φθοράς. Καθώς τα ποιήματα πλήθαιναν,
συνειδητοποίησα ότι, παρά τις διαφορετικές αφετηρίες τους, συνομιλούσαν
όλα με αυτό το κοινό κέντρο: το πολύπαθο σώμα. Από αυτή τη διαπίστωση
προέκυψε τόσο η συνοχή της συλλογής όσο και ο τίτλος «Εκ της σαρκός», που
συμπυκνώνει την ιδέα ότι όλα όσα βιώνουμε, αισθανόμαστε και θυμόμαστε
περνούν αναπόφευκτα μέσα από τη σάρκα και το σώμα μας.

Στα ποιήματά σας συναντάμε έντονες εικόνες, συμβολισμούς και υπαρξιακά
ερωτήματα. Πώς γεννιέται για εσάς ένα ποίημα;

Συχνά κολλάω σε μια φράση. Σε κάτι που άκουσα στον δρόμο, στο τρένο, σε
μια κουβέντα με φίλους ή ακόμη και με έναν άγνωστο. Αυτή η φράση γίνεται
ο πυρήνας γύρω από τον οποίο αρχίζει να γεννιέται το ποίημα. Ένα ερέθισμα
ξυπνά ένα συναίσθημα, ανασύρει μνήμες, φωτίζει όσα έμεναν κρυμμένα. Σιγά
σιγά το ποίημα αποκτά σώμα: ντύνεται, απογυμνώνεται, αποκαλύπτεται. Και
μέσα από αυτή τη διαδικασία ταξιδεύω πρώτα εγώ η ίδια, πριν το ποίημα
πάρει τον δρόμο του προς τον αναγνώστη.

Η αγάπη, ο πόνος, η απώλεια και η αναγέννηση μοιάζουν να διατρέχουν τησυλλογή. Ποια από αυτές τις θεματικές νιώθετε πιο κοντά σας;

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω μία θεματική, αυτή θα ήταν η αναγέννηση. Η επιμονή
του ανθρώπου να συνεχίζει, ακόμη κι όταν γνωρίζει τη ματαιότητα πολλών
πραγμάτων, ακόμη κι όταν έρχεται αντιμέτωπος με τη θλίψη του πρόσκαιρου
και της φθοράς. Μέσα σε αυτή την αντίφαση βλέπω κάτι βαθιά ανθρώπινο και
ταυτόχρονα ελπιδοφόρο. Υπάρχει άραγε μεγαλύτερο μάθημα ζωής και
μεγαλύτερη πράξη ελπίδας από ένα σώμα που δημιουργεί τη ζωή; Από ένα
σώμα που, με έναν τρόπο σχεδόν μυστηριακό, αντιστέκεται στη φθορά και
νικά τον θάνατο μέσα από τη συνέχεια της ύπαρξης; Η αναγέννηση δεν είναι
μόνο μια βιολογική διαδικασία· είναι μια στάση απέναντι στη ζωή, η απόφαση
να συνεχίζεις να ανθίζεις παρά τις απώλειες και τις διαψεύσεις.

Πόσο σημαντικός είναι ο συμβολισμός στην ποίησή σας και τι ρόλο παίζει
στη μεταφορά των συναισθημάτων προς τον αναγνώστη;

Ο συμβολισμός λειτουργεί σαν μια δεύτερη γλώσσα, που επιτρέπει στο
ποίημα να αποκτήσει περισσότερα επίπεδα ανάγνωσης. Ένα σύμβολο μπορεί
να συμπυκνώσει ένα βίωμα, έναν φόβο ή μια επιθυμία με τρόπο πιο άμεσο και
ουσιαστικό ενώ παράλληλα, αφήνει χώρο στον αναγνώστη να συναντήσει το
ποίημα μέσα από τα δικά του βιώματα και να δώσει τις δικές του ερμηνείες.
Έτσι, το συναίσθημα δεν μεταφέρεται ως ένα έτοιμο μήνυμα, αλλά ως μια
εμπειρία που συνδιαμορφώνεται ανάμεσα στον/ην ποιητή/τρια και τον
αναγνώστη.


Υπάρχει κάποιο ποίημα της συλλογής που κατέχει ξεχωριστή θέση στην
καρδιά σας και γιατί;

Αν ξεχώριζα ένα ποίημα από τη συλλογή, αυτό θα ήταν το «3:36 Αϋπνία».
Στο συγκεκριμένο ποίημα επιχειρώντας μια νοητή συνομιλία με τη Sarah
Kane, αναδύεται ένα ερώτημα : «Σάρα, μας άξιζε τόση σιωπή;» Οι σιωπές, οι
απουσίες και τα αναπάντητα ερωτήματα συχνά βαραίνουν περισσότερο από
τα ίδια τα λόγια. Το «3:36 Αϋπνία» αγγίζει την οδυνηρή, πλευρά της
επικοινωνίας και της απώλειας.

Η γλώσσα της ποίησής σας είναι ιδιαίτερα εικόνική και ατμοσφαιρική. Ποιες
λογοτεχνικές ή προσωπικές επιρροές έχουν συμβάλει στη διαμόρφωση της
γραφής σας;

Θα έλεγα πως η γραφή μου είναι πρωτίστως ο προσωπικός μου τρόπος να
αντιλαμβάνομαι και να εκφράζω τον κόσμο. Φυσικά, κανένας δημιουργός δεν
διαμορφώνεται σε κενό. Έχω διαβάσει και συνεχίζω να διαβάζω με πάθος
ποίηση. Αναπόφευκτα έχω επηρεαστεί από ποιητικά ρεύματα και
δημιουργούς που θαυμάζω. Ιδιαίτερα κοντά μου αισθάνομαι τον
υπερρεαλισμό, τόσο στην ποίηση όσο και στη φωτογραφία, γιατί μου δίνει
την ελευθερία να συνδέω εικόνες, μνήμες και συναισθήματα με τρόπους που
υπερβαίνουν τη λογική αφήγηση. Παράλληλα, η ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη
με έχει επηρεάσει βαθιά, κυρίως ως προς την εικονοποιία και τη δυνατότητα
της γλώσσας να μετατρέπει το βίωμα σε φως, σύμβολο και αίσθηση.

7. Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης κλείνοντας την τελευταία σελίδα της
συλλογής;

Η συλλογή κλείνει με το ποίημα «Εντάφιο», ένα ποίημα που αγαπώ ιδιαίτερα.
Μέσα από έναν ελαφρά ειρωνικό τόνο εστιάζει στη ματαιότητα όσων
κυνηγάμε και στη σκληρότητα του ΄΄λευκού΄΄ που, αντί να γαληνεύει, πολλές
φορές πονά. Πίσω από αυτή τη διαπίστωση δεν κρύβεται η παραίτηση.
Αντίθετα, διασώζεται η πίστη ότι κάποια μορφή λύτρωσης είναι πάντοτε
δυνατή. Θα ήθελα ο αναγνώστης, κλείνοντας την τελευταία σελίδα, να
κρατήσει ως επίγευση την αίσθηση πως η λύτρωση θα έρθει — με όποιον
τρόπο.

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις αλλά και οι μεγαλύτερες χαρές που
συναντά ένας ποιητής στη σύγχρονη εποχή;

Η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν ποιητή στη σύγχρονη εποχή είναι, πιστεύω,
να διατηρήσει τη φωνή και την εσωτερικότητά του μέσα σε έναν κόσμο που
κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ζούμε σε μια εποχή υπερπληροφόρησης και
συνεχούς έκθεσης, όπου ο χρόνος της περισυλλογής και της σιωπής μοιάζει
όλο και πιο περιορισμένος. Κι όμως, η ποίηση χρειάζεται ακριβώς αυτόν τον
χρόνο: να παρατηρήσει, να αφουγκραστεί, να μετασχηματίσει το βίωμα σε
λόγο.
Ταυτόχρονα, πιστεύω πως ο ποιητής δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι έξω
από την εποχή του. Οφείλει να συνομιλεί με το παρόν του, να αφουγκράζεται
τα κοινωνικά ζητήματα, τις αγωνίες και τις αντιφάσεις της εποχής του, γιατί η
ποίηση δεν είναι αποκομμένη από τον κόσμο, είναι μέρος του και τον
αντανακλά.
Η μεγαλύτερη χαρά, από την άλλη, είναι η συνάντηση και το μοίρασμα με τον
αναγνώστη. Η στιγμή που ένα ποίημα παύει να ανήκει αποκλειστικά σε εσένα
και γίνεται κοινός τόπος εμπειρίας, όπου το προσωπικό συναντά το συλλογικό
και τότε ίσως η σιωπή να βρίσκει μιαν απάντηση.

9. Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με τις Εκδόσεις Βακχικόν και τι σημαίνει
για εσάς η έκδοση της συγκεκριμένης ποιητικής συλλογής μέσα από τον
συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο;

Η συνεργασία μου με τις Εκδόσεις Βακχικόν προέκυψε μέσα από μια ήδη
υπάρχουσα εκτίμηση για τον τρόπο με τον οποίο ο εκδοτικός οίκος
προσεγγίζει τους δημιουργούς του. Παρακολουθούσα εδώ και καιρό τη
φροντίδα και την αφοσίωση με την οποία αναδεικνύουν τους ποιητές και τις
ποιήτριες, καθώς και το πραγματικό ενδιαφέρον τους για το εκάστοτε έργο,
πέρα από στεγνές εκδοτικές λογικές. Η αποδοχή και η πίστη τους στο
ποιητικό μου έργο λειτούργησαν για μένα ως μια σχέση εμπιστοσύνης. Η
έκδοση της συγκεκριμένης συλλογής μέσα από τις Εκδόσεις Βακχικόν με
γεμίζει αισιοδοξία, γιατί νιώθω πως το βιβλίο μου βρίσκει ένα περιβάλλον που
το σέβεται, το στηρίζει και το αντιμετωπίζει με ουσιαστική φροντίδα.


Να περιμένουμε νέα ποιητικά ή λογοτεχνικά σχέδια από εσάς στο μέλλον;

Υπάρχουν κάποιες σκέψεις. Η ποίηση, για μένα, δεν λειτουργεί με όρους
ολοκλήρωσης και παύσης, αλλά ως μια διαρκής διαδικασία που συνεχίζει να
εξελίσσεται μέσα στον χρόνο. Οπότε, είναι πολύ πιθανό να υπάρξουν και
επόμενα λογοτεχνικά βήματα στο μέλλον, όταν αυτά ωριμάσουν και
αποκτήσουν τη δική τους μορφή.


Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή και τη χαρά να σας
φιλοξενούμε στη σελίδα μας. Πριν ολοκληρώσουμε, θα θέλατε να μας πείτε πού
μπορούν οι αναγνώστες να σας βρουν στα social media, καθώς και ένα email
επικοινωνίας, και πώς μπορούν να προμηθευτούν το βιβλίο σας;

Σας ευχαριστώ πολύ κι εγώ. Μπορούν να με βρούνε στο facebook και στο instagram
ως Peny Delta. Στο email pdoulavera@outlook.com.gr.
To βιβλίο μπορούν να το προμηθευτούν από τις Εκδόσεις Βακχικόν, στο Βακχικόν
Βιβλιοπωλείο καθώς και στο e-shop των εκδόσεων. Μπορούν, επίσης, να το
αναζητήσουν στα μεγάλα βιβλιοπωλεία, Πολιτεία, Πρωτοπορία, Ιανός, Ευριπίδης,
Πατάκης αλλά και να το παραγγείλουν από οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο επιθυμούν.

Εκ της σαρκός
Peny Delta
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΚΧΙΚΟΝ

Στον δρόμο με τις καρυδιές
βαδίσαμε ξυπόλυτοι.
Στο μαγικό βουνό δεν φτάσαμε ποτέ.
Πόσο σκοτεινή η νύχτα,
ασέληνη,
μας γράπωσε σφιχτά από τα μαλλιά.
Μαύρο μαργαριτάρι το φεγγάρι μας,
χιλιοσπασμένο,
τα θρύψαλά του κόλλησαν
στον κερατοειδή.
Σταθήκαμε ημιτελείς· οι άλλοτε μοιραίοι.

Από τα βάθη της Κόλασης αντηχούσαν
οι υλακές των σκύλων.
Γάβγιζαν στα ετοιμόρροπα συναισθήματα,
γάβγιζαν στα σκοτεινά περάσματα.
Από τα έγκατα των σωμάτων
βρυχήθηκε κραυγή, κραυγών:
«Σε τι να πιστέψουμε; Σε τι;»

Μα η αγάπη είναι ένας ιαγουάρος από τον Παράδεισο.
Γεννιέται κάθε φορά από τις στάχτες του.
Με πάθος σε κοιτάζει
όταν του στρίβεις το μαχαίρι στην κοιλιά.