ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΓΟΥΡΟΥ - ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΥΛΑΚΟΥ για το βιβλίο «Λελεύω σε» από τις Εκδόσεις Κομνηνός

Καλημέρα σας,

σήμερα στη στήλη “Beauty Days with a Book” φιλοξενούμε τη συγγραφέα Βασιλική Σγούρου - Παρασκευουλάκου και το βιβλίο της «Λελεύω σε», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κομνηνός.

Ένα βιβλίο που μας ταξιδεύει στον ιστορικό Πόντο, αναδεικνύοντας τη δύναμη της μνήμης, την αξία της οικογένειας και την ανάγκη του ανθρώπου να ανακαλύψει τις ρίζες του. Μέσα από μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, ο αναγνώστης γνωρίζει τα ιστορικά γεγονότα, συγκινείται από τις προσωπικές διαδρομές των ηρώων και νιώθει πως η αγάπη και οι ανθρώπινοι δεσμοί μπορούν να νικήσουν ακόμη και τον χρόνο. 

1.Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το μυθιστόρημα «Λελεύω σε»;

Δύο παράγοντες με οδήγησαν στη συγγραφή της συγκεκριμένης ιστορίας. Οι βίαιοι

αποχωρισμοί των ανθρώπων που σαρώθηκαν από τη λαίλαπα του πολέμου και της

καταστροφής από τη μία.

Κι από την άλλη, η δύναμη της ψυχής που δεν λυγίζει στις δυσκολίες. Με λίγα λόγια

το μεγαλείο του ανθρώπου που επαγρυπνεί και πορεύεται στη ζωή του με

ενσυναίσθηση και εμπιστοσύνη στις επιλογές του.

2.Τι σημαίνει ο τίτλος του βιβλίου και γιατί τον επιλέξατε;

«Λελεύω σε», όπως αναφέρεται στο γλωσσάρι του βιβλίου, σημαίνει , αγάπη, στοργή,

συμπαράσταση, φροντίδα, προστασία και πολλά άλλα θετικά συναισθήματα.

Παλιότερα ο ποντιακός λαός θέλοντας να εκφράσει λεκτικά όλα αυτά τα

συναισθήματα σε όσους αγαπά έλεγε: «ελεεύω σε» (ε ελεώ) που συνεκδοχικά έγινε

«λελεύω σε». Μια άλλη ερμηνεία για το «λελεύω σε» επίσης είναι «να σε χαρώ».

Το ταξίδι του Τζέισον, του ήρωα του βιβλίου έχει τη φράση αυτή σαν πυξίδα, για το

λόγο αυτό την επέλεξα σαν τίτλο του βιβλίου. Επίσης θεώρησα απαραίτητο τον

υπότιτλο «Ο αετός και το δελφίνι» από το ποίημα που υπήρξε καταλυτικό στοιχείο

της ιστορίας.

3.Πόση ιστορική έρευνα προηγήθηκε για την αποτύπωση της ζωής στον Πόντο

και στη Σινώπη;

Το βιβλίο «Λελεύω σε » γράφτηκε στα πλαίσια της συμμετοχής μου στον διαγωνισμό

της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς το 2021, στον οποίο βραβεύτηκε με

Εύφημο μνεία. Στη διάρκεια της συγγραφής ασχολήθηκα κάτι πάνω από μισό χρόνο

με την ιστορία του Πόντου, διαβάζοντας λογοτεχνία, ιστορία και λαογραφικά βιβλία.

Συνέχισα όμως να ασχολούμαι σε περισσότερο βάθος με την ιστορία του Πόντου για

ένα άλλο βιβλίο που έγραψα με τίτλο «Το ξύλινο μάτι» το οποίο διαδραματίζεται

στη Σαμψούντα του Πόντου, βραβευμένο με πρώτο Βραβείο Μυθιστορήματος από το

Πετρίδειο Ίδρυμα Κύπρου το 2023 και το οποίο εκδόθηκε με δαπάνες του Ιδρύματος

από τις εκδόσεις Κύπρου «Ζωή και Τέχνη». Πρόσφατα ολοκλήρωσα τη διαδρομή

μου στη μελέτη του Πόντου με τη συγγραφή του μυθιστορήματος «Πράσινη χώρα»

το οποίο διαδραματίζεται στην Τραπεζούντα και πρόκειται επίσης να εκδοθεί.

4.Πώς δημιουργήσατε τον χαρακτήρα του Τζέισον και την προσωπική του

αναζήτηση;

Ο Τζέισον ήταν ένα συνηθισμένο παιδί που ζούσε αμέριμνα με την οικογένειά του σε

μια εποχή που όλα έβραζαν γύρω του. Όταν ξέσπασε η φωτιά του πολέμου, ο κόσμος

του χάθηκε. Διάβασα για τα παιδιά που ορφάνεψαν και δόθηκαν σε οικογένειες στην

άκρη του κόσμου. Είδα παιδικά πρόσωπα που «μιλούσαν» με τα μάτια σε

φωτογραφίες και ντοκουμέντα. Άκουσα αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού καθώς

ανίχνευα την αύρα της εποχής. Κι έτσι γεννήθηκε ο Τζέισον που στη συνέχεια της

ζωής του εξελίχθηκε σε ένα σύγχρονο Αργοναύτη κι αναζήτησε τα δικά του «χρυσά

μήλα», δηλαδή τις ρίζες του.

5.Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να διατηρείται ζωντανή η μνήμη του

Ποντιακού Ελληνισμού μέσα από τη λογοτεχνία;

Η ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού, όπως και όλων όσων αποκαλούμε Χαμένες

Πατρίδες αποτελεί μέρος της ιστορίας του Έθνους μας. Θεωρώ λοιπόν πως πρέπει να

διατηρείται ζωντανή και το αποτύπωμά της να μεταβιβάζεται στις καινούργιες γενιές

για να μαθαίνουν και να τιμούν τις μνήμες αυτών που αγωνίστηκαν, που έδωσαν τη

ζωής τους, που έχασαν τις ρίζες τους.

6.Υπήρξαν προσωπικές ή οικογενειακές μαρτυρίες που σας ενέπνευσαν κατά τη

συγγραφή;

Δεν θα το έλεγα, δεν έχω Ποντιακή καταγωγή, αλλά έχω γνωρίσει πολλούς Ποντίους

και έχω κάνει κάποιες φιλίες. Έχω ακούσει επίσης κάποιες μαρτυρίες, οι οποίες μου

έδωσαν το έναυσμα να ψάξω και να μάθω την ιστορία του τόπου, όχι όμως και την

έμπνευση για όσα έγραψα.

7.Ποιο ήταν το πιο συγκινητικό κομμάτι της ιστορίας για εσάς;

Διάβασα και ξαναδιάβασα την ιστορία, στα πλαίσια της επιμέλειας, προτού

υποβάλλω το έργο στον διαγωνισμό της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Την

ξαναδιάβασα στη διαδικασία της έκδοσης κάμποσες φορές ακόμη. Πάντα εύρισκα

κάτι που μου ξέφυγε, κάτι που ήθελα να αλλάξω, κάτι που θα το ξανάγραφα αλλιώς ή

που θα το ανέπτυσσα κι άλλο. Πάντα όμως με συγκινούσε ξεχωριστά η ίδια σκηνή, το

ίδιο όπως όταν την πρωτοέγραψα. Δεν θα την άλλαζα με καμία προσθήκη ή

απαλοιφή. Την έγραφα και ένιωθα την αποσυμπίεση των ηρώων μαζί με την

εσωτερική ταραχή τους. Βίωνα σε κάθε λέξη που έγραφα τα συναισθήματά τους. Κι

αυτή την αίσθηση τη θεωρώ τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση, την καλύτερη ανταμοιβή

μου για να γράφω. Για να απαντήσω λοιπόν την ερώτησή σας, όλα τα παραπάνω

αφορούν την σκηνή όπου ξανασυναντώνται τα δύο αδέρφια που τόσο βίαια χώρισαν

οι ταραγμένοι καιροί των παιδικών τους χρόνων (σ. 107-111).

8.Πιστεύετε ότι η γνώση της ιστορίας μάς βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα το

παρόν;

Η άποψη του Ισπανοαμερικανού φιλόσοφου George Santayana, (1863-1952),

«Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει», με

βρίσκει απόλυτα σύμφωνη. Η απάντηση στην ερώτησή σας λοιπόν, είναι σίγουρα ναι.

 

9.Ποιο μήνυμα θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης όταν ολοκληρώσει το

βιβλίο;

Πιστεύω πως είναι πολύ προσωπική ιστορία το μήνυμα που μας αφήνει η ανάγνωση

ενός βιβλίου. Θεωρώ πως είναι συνάρτηση της σχέσης του αναγνώστη με την ιστορία

και το ταξίδι του ήρωα. Εγώ γράφω ιστορίες για να ταξιδέψω τον αναγνώστη παρέα

με ήρωες που τον ψυχαγωγούν και εμπλουτίζουν τις γνώσεις του για τον κόσμο.

 

10.Ετοιμάζετε κάποιο νέο συγγραφικό έργο που μπορείτε να μοιραστείτε μαζί

μας;

Όπως προείπα έχω κλείσει πλέον τον κύκλο του Πόντου με το μυθιστόρημα

«Πράσινη Χώρα» το οποίο πρόκειται να εκδοθεί. Αυτή την εποχή ασχολούμαι με μια

ιστορία που διαδραματίζεται σε ένα νησί μια άλλη ιστορική περίοδο και συνδυάζει

ιστορική και αστυνομική μυθοπλασία. Κάτι εντελώς διαφορετικό από όσα έχω

γράψει ως τώρα.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή και τη χαρά να σας

φιλοξενούμε στη σελίδα μας.

Πριν ολοκληρώσουμε, θα θέλατε να μας πείτε πού μπορούν οι αναγνώστες να σας

βρουν στα social media, καθώς και ένα email επικοινωνίας, και πώς μπορούν να

προμηθευτούν το βιβλίο σας;

Ήταν δική μου χαρά και τιμή. Οι αναγνώστες μπορούν να βρουν το βιβλίο μου στο

ηλεκτρονικό κατάστημα των εκδόσεων Κομνηνός και στα βιβλιοπωλεία. Ελπίζω να

τους ταξιδέψει και να τους γεμίσει με ωραία συναισθήματα.

Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία. Καλή συνέχεια.

ΛΕΛΕΥΩ ΣΕ

 By (author) ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΓΟΥΡΟΥ - ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΥΛΑΚΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ

«Συνεχίσαμε να βαδίζουμε δίπλα στα τείχη, περάσαμε τον πύργο του Μιθριδάτη, κατηφορίσαμε στον ταρσανά και στα ψαράδικα, προσπεράσαμε τα κέντρα με τη φασαρία και τα τραγούδια. Δεν ακούγαμε τίποτα, κοιτούσαμε κάτω στον δρόμο, σαν να μετρούσαμε τα βήματα που μας χώριζαν από τον προορισμό μας.Κάποια στιγμή άρχισα να απαγγέλλω ψιθυριστά, λες και φοβόμουνα μήπως πεταχτεί από καμιά γωνιά η μάνα και μας καταχερίσει. 

 Ο αετός και το δελφίνι (αν αυτός είναι τίτλος να φύγει) Αργοναύτες ξεκινήσαν με καράβι την Αργώ Για τα χρυσοπορτοκάλια έφτασαν μέχρι εδώ Στον ωραίο μας τον Πόντο με τα πράσινα βουνά                      Με τα απέραντα ακρογιάλια, με τα σκοτεινά νερά…» Ο καθηγητής Αρχαιολογίας Τζέισον, ένα από τα παιδιά των Ελλήνων Ποντίων που δόθηκαν σε Αμερικανούς για υιοθεσία μετά τον ξεριζωμό, επισκέπτεται τη Σινώπη το 1950. Περπατώντας στη γενέθλια γη, κατακλύζεται από αναμνήσεις και αναπάντεχα ανακαλύπτει ότι δεν είναι ο μοναδικός επιζών από την οικογένειά του. Παρακολουθώντας την πορεία του, ο αναγνώστης γίνεται κοινωνός της ιστορίας, εντυπωσιάζεται από τη δύναμη των ανθρώπων, ταξιδεύει μέσα από τις εικόνες των λέξεων στην ομορφιά της Σινώπης, μαθαίνει τα ιστορικά γεγονότα και συνειδητοποιεί πως, πέρα από τη ροή των γεγονότων, είναι τα συναισθήματα και οι ανθρώπινες σχέσεις που μένουν ζωντανές στην πορεία της ζωής.

#bookstagramgreece #greekbooks #lelevose #komninos #beautydayswithabook