Συνέντευξη με τον συγγραφέα Κωνσταντίνο Αλσινό για το βιβλίο «Λάμπα θυέλλης» – Εκδόσεις Στίξις

Καλημέρα σας,

σήμερα στη στήλη “Beauty Days with a Book” φιλοξενούμε τον συγγραφέα Κωνσταντίνο Αλσινό και το βιβλίο του «Λάμπα θυέλλης», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Στίξις.

Ένα βιβλίο που μας ταξιδεύει σε έναν κόσμο γεμάτο φως και σκιές, όνειρα και αναζητήσεις — εκεί όπου οι ήρωες μας θυμίζουν πως ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές, η ελπίδα μπορεί να παραμένει ζωντανή. ✨

1. Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη «Λάμπα θυέλλης» και τι συμβολίζει για
εσάς αυτό το ιδιαίτερο αντικείμενο που δίνει τον τίτλο στο βιβλίο;

Η ιδέα γεννήθηκε από μια εσωτερική εικόνα: έναν άνθρωπο που περπατά
μόνος μέσα στη νύχτα, σε μια θύελλα, κρατώντας μια μικρή λάμπα και
προσπαθώντας απλώς να δει το επόμενο βήμα του, όπως ένιωθα εγώ
δηλαδή μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου που είχα υποχρεωθεί σε μια
έντονη ενδοσκόπηση.
Δεν με ενδιέφερε η λάμπα ως αντικείμενο ρεαλιστικό, αλλά ως σύμβολο μιας
μικρής, επίμονης ελπίδας. Δεν είναι ένα φως θριαμβευτικό ούτε βέβαιο. Είναι
ένα φως που, όπως φαίνεται και στο βιβλίο, τρεμοπαίζει, άλλοτε υπάρχει και
άλλοτε χάνεται, όπως ακριβώς συμβαίνει και μέσα μας.
Για μένα η λάμπα θυέλλης συμβολίζει την ανάγκη του ανθρώπου να συνεχίσει
να βλέπει, ακόμη κι όταν γύρω του όλα μοιάζουν σκοτεινά ή ακυβέρνητα.
Είναι η μνήμη, η συνείδηση, η ποίηση, ίσως και η ίδια η γραφή. Κάτι
εύθραυστο, αλλά αναγκαίο.

2. Το έργο σας χαρακτηρίζεται ως ποιητικό μυθιστόρημα. Τι είναι αυτό
που σας γοητεύει στη συνάντηση της ποίησης με την πεζογραφία;

Καταρχάς η ποίηση είναι η μεγάλη μου αγάπη, οπότε ακόμα και γράφοντας
απλή πρόζα, θα εισχωρήσει οπωσδήποτε με κάποιον τρόπο. Με γοητεύει ότι
η ποίηση μπορεί να πει εκείνα που η καθαρή αφήγηση συχνά δεν αντέχει ή
δεν προλαβαίνει να πει. Η πεζογραφία δίνει μια διαδρομή, έναν χώρο, μια
φωνή που προχωρά. Η ποίηση όμως ανοίγει ρωγμές μέσα σε αυτή τη
διαδρομή. Φωτίζει το άρρητο, το υπαινικτικό, το τραύμα, τη σιωπή.
Στη «Λάμπα θυέλλης» δεν ήθελα απλώς να αφηγηθώ μια ιστορία με αρχή,
μέση και τέλος. Ήθελα να δημιουργήσω μια εμπειρία. Έναν εσωτερικό
περίπατο. Το ποιητικό στοιχείο μού επέτρεψε να μείνω κοντά στον ρυθμό της
σκέψης, στην επανάληψη, στην εικόνα, στη μουσικότητα των λέξεων. Η
πεζογραφία, από την άλλη, κράτησε το σώμα του έργου όρθιο. Κι ελπίζω, ο
συνδυασμός αυτός να θεωρηθεί επιτυχημένος.

3. Ο ήρωάς σας συνομιλεί με τον «Σκοτεινό». Πρόκειται για έναν
ξεχωριστό χαρακτήρα ή για μια πλευρά του ίδιου του εαυτού του;

Θα έλεγα πως είναι και τα δύο. Ο «Σκοτεινός» εμφανίζεται σαν ξεχωριστή
παρουσία, σχεδόν σαν πρόσωπο που μπορεί να σταθεί απέναντι στον ήρωα
και να του μιλήσει. Όμως στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο να τον
αποσπάσει κανείς από τον ίδιο τον ήρωα. Είναι μια πλευρά του εαυτού του
που έχει αποκτήσει φωνή.
Ο Σκοτεινός είναι ο φόβος, η αμφιβολία, η μνήμη, η ενοχή, η βαθύτερη γνώση
που πολλές φορές δεν θέλουμε να αντικρίσουμε. Δεν είναι απαραίτητα
εχθρός. Είναι σκληρός, αλλά είναι και αναγκαίος. Μερικές φορές, για να σωθεί
κανείς, πρέπει πρώτα να αντιπαρατεθεί, αλλά και να συνομιλήσει με αυτό που
τον φοβίζει περισσότερο. Στη «Λάμπα θυέλλης» ο σκοτεινός εαυτός είναι
εκείνος που αναλαμβάνει να κάνει τις σωστές ερωτήσεις, να ανακαλέσει
μνήμες ή να δώσει τις κατάλληλες οδηγίες-προτροπές όταν η στιγμή το
απαιτεί.

4. Το φως και το σκοτάδι μοιάζουν να συνυπάρχουν σε κάθε σελίδα του
βιβλίου. Πιστεύετε πως αυτή η αντίθεση χαρακτηρίζει και τη ζωή μας;

Ναι, απόλυτα. Δεν πιστεύω ότι το φως και το σκοτάδι υπάρχουν χωριστά.
Νομίζω πως συνυπάρχουν διαρκώς. Ακόμη και στις πιο φωτεινές περιόδους
της ζωής μας υπάρχει πάντα κάποια σκιά, κάτι που φοβόμαστε, κάτι που
χάνουμε ή κάτι που δεν καταλαβαίνουμε. Και αντίστοιχα, ακόμη και στις πιο
σκοτεινές στιγμές, μπορεί να υπάρξει ένα μικρό φως: μια σκέψη, μια μνήμη,
ένας άνθρωπος, μια λέξη.
Στο βιβλίο με ενδιέφερε ακριβώς αυτή η ταλάντωση. Το «φέγγει / δεν φέγγει»
δεν είναι μόνο εικόνα. Είναι τρόπος ύπαρξης. Έτσι ζούμε πολλές φορές:
ανάμεσα στην πίστη και την απελπισία, στην ανάγκη να χαθούμε και στην
ανάγκη να βρεθούμε.

5. Υπάρχουν προσωπικές εμπειρίες ή βιώματα που επηρέασαν τη
συγγραφή αυτού του έργου;

Νομίζω πως κάθε βιβλίο, ακόμη κι όταν δεν είναι αυτοβιογραφικό, κουβαλά
μέσα του τον άνθρωπο που το έγραψε. Παρότι περιλαμβάνει κάποια
προσωπικά βιώματα, δεν θα έλεγα ότι η «Λάμπα θυέλλης» είναι μια
καταγραφή συγκεκριμένων γεγονότων της ζωής μου. Είναι περισσότερο μια
συναισθηματική και υπαρξιακή μεταγραφή. Υπάρχουν μέσα της φόβοι,
ερωτήματα, μοναξιές, απώλειες, σκέψεις που με συνόδευαν για χρόνια.
Με ενδιέφερε όμως αυτά τα βιώματα να μη μείνουν ιδιωτικά. Ήθελα να
περάσουν μέσα από τη λογοτεχνία και να γίνουν κάτι πιο ανοιχτό. Να μπορεί
ο αναγνώστης να βρει μέσα στο βιβλίο όχι εμένα, αλλά ίσως κάτι δικό του.
Γιατί πιστεύω πως αυτές οι εμπειρίες ή οι αναρωτήσεις είναι, όπως και να
έχει, κοινό κτήμα. Ποιος δεν έχει βιώσει ας πούμε μοναξιά, απώλεια, τη
ματαιότητα του σύγχρονου τρόπου ζωής;

6. Οι εικόνες της νύχτας, της θάλασσας και της μοναχικής
περιπλάνησης είναι έντονες στο βιβλίο σας. Τι σημαίνουν για εσάς
αυτοί οι συμβολισμοί;

Η νύχτα για μένα είναι ο χώρος όπου όλα γίνονται πιο ειλικρινή. Τη μέρα
μπορούμε να κρυφτούμε μέσα στις υποχρεώσεις, στους ρόλους, στις κινήσεις
μας. Τη νύχτα όμως μένουμε πιο γυμνοί απέναντι στον εαυτό μας. Γι’ αυτό και
στο βιβλίο η νύχτα δεν είναι μόνο σκοτάδι· είναι και αποκάλυψη.
Η θάλασσα είναι κάτι πιο βαθύ και πιο ασταθές. Είναι κομμάτι μου και είμαι
κομμάτι της (από εκεί και το «Αλσινός»). Μπορεί να είναι μνήμη, απώλεια,
επιθυμία φυγής, ή επιστροφή στη μητέρα· οπωσδήποτε, κάτι που μας
ξεπερνά. Είναι το άγνωστο. Είναι αυτό που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Όσο
για τη μοναχική περιπλάνηση, τη βλέπω ως μια πορεία αυτογνωσίας. Ο
ήρωας περπατά μόνος, αλλά αυτή η μοναχικότητα δεν είναι πάντα τιμωρία.
Είναι και ένας τρόπος να ακούσει όσα χάνονται μέσα στον θόρυβο του
κόσμου.

7. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση κατά τη συγγραφή της «Λάμπας
θυέλλης»;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να κρατηθεί η ισορροπία. Το βιβλίο κινείται σε
ένα πολύ εσωτερικό, ποιητικό και σκοτεινό τοπίο, οπότε ο κίνδυνος ήταν είτε
να γίνει υπερβολικά κλειστό είτε να χαθεί μέσα στις εικόνες του. Έπρεπε να
υπάρχει ρυθμός, αναπνοή, μια εσωτερική διαδρομή που να μπορεί να
ακολουθήσει ο αναγνώστης.
Με δυσκόλεψε επίσης το να μείνω αληθινός χωρίς να εξηγήσω τα πάντα.
Ήθελα το βιβλίο να αφήνει χώρο. Να μη δίνει όλες τις απαντήσεις. Να
επιτρέπει στον αναγνώστη να σταθεί μέσα στη δική του νύχτα και να
αποφασίσει τι βλέπει.

8. Υπήρξε κάποιο σημείο της ιστορίας που σας συγκίνησε ή σας
δυσκόλεψε ιδιαίτερα ως δημιουργό;

Με συγκίνησαν ιδιαίτερα τα σημεία όπου ο ήρωας δεν προσπαθεί πια να
φανεί δυνατός. Εκεί όπου παραδέχεται ότι ψάχνει τον εαυτό του, ότι φοβάται,
ότι δεν ξέρει. Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο σε αυτή την παραδοχή. Νομίζω
πως όλοι κάποια στιγμή έχουμε νιώσει ότι κρατάμε μια μικρή λάμπα μέσα σε
κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς.
Με δυσκόλεψαν τα σημεία της συνομιλίας με τον Σκοτεινό, γιατί εκεί η γραφή
έπρεπε να πλησιάσει πολύ κοντά σε πράγματα που συνήθως αποφεύγουμε.
Στις πιο σκοτεινές σκέψεις, στις ενοχές, στην αίσθηση ότι ο άνθρωπος
βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με τον εαυτό του. Ήταν δύσκολο, αλλά και
αναγκαίο.

9. Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης κλείνοντας την τελευταία
σελίδα του βιβλίου;

Θα ήθελα να κρατήσει την αίσθηση ότι ακόμη και μέσα στο βαθύτερο σκοτάδι
υπάρχει μια πιθανότητα φωτός. Όχι απαραίτητα λύτρωσης με την εύκολη
έννοια, ούτε μιας ευτυχίας που έρχεται να τα ακυρώσει όλα. Αλλά μιας μικρής
επιμονής. Μιας φλόγας που δεν σβήνει εντελώς.
Θα ήθελα επίσης να νιώσει λιγότερο μόνος. Αν το βιβλίο καταφέρει να κάνει
έστω έναν αναγνώστη να πει «κι εγώ το έχω νιώσει αυτό», τότε για μένα έχει
ήδη βρει τον προορισμό του. Η λογοτεχνία, στο βάθος, ίσως αυτό κάνει: μας
θυμίζει ότι η μοναξιά δεν είναι πάντα μόνο δική μας.

10. Το βιβλίο σας κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Στίξις. Πώς ξεκίνησε η
συνεργασία σας με τον εκδοτικό οίκο και τι σημαίνει για εσάς αυτή η
κοινή πορεία;

Η συνεργασία ξεκίνησε με πολύ σεβασμό προς το ίδιο το κείμενο. Είχα βέβαια
ξανασυνεργαστεί παλαιότερα με τις εκδόσεις Αγγελάκη, που πρόσφατα
ανέλαβαν και τις Εκδόσεις Στίξις, συνεχίζοντας με το ίδιο μεράκι την
παραγωγή τους. Από την πρώτη στιγμή ένιωσα ότι υπήρχε μια ουσιαστική
διάθεση να αντιμετωπιστεί το έργο όχι απλώς ως ένα ακόμη εκδοτικό
εγχείρημα, αλλά ως ένας ιδιαίτερος λογοτεχνικός κόσμος που χρειαζόταν
προσοχή, φροντίδα και εμπιστοσύνη.
Για μένα αυτή η έκδοση σημαίνει πολλά. Είναι η στιγμή που ένα πολύ
προσωπικό έργο παύει να ανήκει μόνο σε εμένα και αρχίζει να συναντά τους
αναγνώστες του. Η κοινή πορεία με τον εκδοτικό οίκο είναι σημαντική ακριβώς
γιατί ένα βιβλίο, για να φτάσει στον κόσμο, χρειάζεται ανθρώπους που να το
πιστέψουν και να το συνοδεύσουν με αγάπη και σεβασμό.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή και τη
χαρά να σας φιλοξενούμε στη σελίδα μας. Πριν ολοκληρώσουμε, θα
θέλατε να μας πείτε πού μπορούν οι αναγνώστες να σας βρουν στα
social media, καθώς και ένα email επικοινωνίας, και πώς μπορούν να
προμηθευτούν το βιβλίο σας;

Εγώ ευχαριστώ για την τιμή! Τα social media μου είναι τα εξής:
Fb: Κωνσταντίνος Αλσινός,
Instagram: @konstantinos_alsinos,
Email: k.ambatzidis@hotmail.com
Το βιβλίο «Λάμπα Θυέλλης» μπορεί να αναζητηθεί στα μεγάλα βιβλιοπωλεία,
να παραγγελθεί από τις εκδόσεις Στίξις ή ηλεκτρονικά στον ιστότοπο των
εκδόσεων (www.stixiseditions.gr)

Λάμπα θυέλλης
Κωνσταντίνος Αλσινός,
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΙΞΙΣ

«Σ’ εσένα μιλώ: τον Σκοτεινό».

«Πρόσεξε τι θα πεις, ίσως κάποτε τα χρησιμοποιήσω».

«Είσαι ο μόνος που μπορώ να μιλήσω. Θα το ρισκάρω».

Μέσα στη νύχτα, ένας άνθρωπος βαδίζει κρατώντας μια λάμπα θυέλλης. Το φως της τρεμοπαίζει –φέγγει / δεν φέγγει– όπως οι σκέψεις, οι μνήμες και οι ελπίδες του. Πόλεις άδειες, θάλασσες σκοτεινές, φωνές που έρχονται από μακριά: όλα γίνονται σκηνές μιας εσωτερικής περιπλάνησης.

Η «Λάμπα θυέλλης» είναι ένα ποιητικό μυθιστόρημα για τον άνθρωπο που συνομιλεί με τις σκιές του, αναζητώντας ένα νόημα μέσα στο σκοτάδι. Μια περιπέτεια χαμηλόφωνη και στοχαστική, όπου το φως όχι μόνο σώζει, αλλά και αποκαλύπτει.

#BeautyDaysWithABook
#ΚωνσταντίνοςΑλσινός
#ΛάμπαΘυέλλης
#ΕκδόσειςΣτίξις
#BookInterview